Blue Highways 23/04/2011

BLUE HIGHWAYS  // The Ultimate Americana Music Fest.

Utrecht (Nl)  Zaterdag 23 April 2011

---------------------------------------------------------------------------

Na een jaartje van stilzwijgen werd Blue Highways // The Ultimate Americana Music Festival terecht opnieuw leven ingeblazen en aangezien behoorlijk wat artiesten die op de affiche stonden al een tijdje uitvaren onder de "Lucky Dice Music Mailorder" vlag was het al vlug een publiek geheim wie qua programmatie  het meest in de pap te brokkelen had. Ongetwijfeld een leuke affiche al gebiedt ons de waarheid te zeggen dat wij normaal voor een aantal artiesten enkel de deur uit zouden komen mochten zij in de buurt ergens passeren. Jammer genoeg stelt het Americana / roots gebeuren in ons kikkerlandje wat optredens zo weinig voor dat wij gelukkig al een poosje  Eindhoven, Venlo, Ottersum en zelfs Utrecht als dichtste buren kunnen (moeten) beschouwen.Toch dreven er in laatste instantie met het afhaken van Charlie Parr, het zeer ongelukkige initiatief om Israel Nash Gripka en Jimmy Lafave bijna gelijktijdig te programmeren  enkele donkere onweerswolken boven Bree en werd er stevig overwogen om het autoritje van een slordige 260 km in te ruilen voor een fiets / terrastochtje en de erg verlokkelijke, zomerse uitnodiging voor een tuinfeest / barbeque ...Gelukkig haalde het gezond, muzikaal verstand  - en onze adoratie voor Jimmy Lafave - de bovenhand en werd er toch maar besloten om de reanimatie van Blue Highways live mee te maken. Wij Belgen kunnen immers alleen maar dromen van zulke festivals en ....het schitterende autosnelwegennet - Weert / Eindhoven / Den Bosch / Utrecht dat in schril contrast staat met het kraterlandschap van onze E 313 / 314 !

Continental Record Services ' artieste JENEE HALSTEAD  mocht het americana / singer - songwritersfeestje openen en het mooie kind, gehuld in een strakke spijkerbroek en zomers bloesje deed dat met verve. De foyer / kleine zaal moest ditmaal wijken voor een tentpaviljoen en dat was ondanks de heersende zomerse temperaturen en de vrees voor een stevige saunabeurt net als het invoeren van het rokersplein een weloverwogen beslissing. Halstead putte voornamelijk uit het album "The River Grace" -dedicated to her father who planted the seed in her heart - dat oorspronkelijk in 2008 het daglicht zag maar onlangs aan een tweede jeugd begon. B. J. Baartmans / gitaar, mandoline en Gerco Aerts / bass zorgden er voor dat de getalenteerde singer - songwriter uit Boston met de opener "River Grace" en  story / sing - a - longs songs  als "Drunkard's Lullaby", "St. Peter", "Dusty Rose", "Deep Dark Sea" en "La Luna Roja" voor het eerste hoogtepunt zorgde. Beschermheer Bert Pijpers keek goedkeurend toe ...

De verhuis naar de grote zaal voor BORIS Mc CUTCHEON & THE SALTLICKS  was van kortstondige duur en maakte mij meteen duidelijk waarom van hen enkel het album "Cactusman Versus The Blue Demon" in mijn collectie prijkt. Een (bijna) saaie vertoning die routineus werd afgewerkt en dus was het alle hens aan dek om de Canadese treurwilg JUSTIN RUTLEDGE aan het werk te zien / horen.

Die kreeg  Bebop Cowboy Burke Carroll zo ver om het winterse Canada te wisselen voor het zomerse Nederland en dat was zonder enige  twijfel een lumineus idee want wat die man uit zijn pedal steel tovert is ronduit fantastisch te noemen. Het duo mocht dan ook terecht menig open doekje laten noteren voor hun subliem grasduinen in de albums ; "No Never Alone" (Too Sober to Sleep, 1855, Lay Me Down Sweet Jesus ) "The Devil on a Bunch in Stanley Park" ( This is War, Robin's True, ) "Man Descinding" ( St. Peter, A Penny for the Band, Greenwich Time) en het vorig jaar verschenen "The Early Widows" ( Be a Man, Jack of Diamonds). Tales from a troubadour ....  zoek je rustige en harmonische alt. country dan raad ik je van harte Justin Rutledge aan.

Aangezien  Matthew Sever a.k.a.  MATT THE ELECTRICIAN vorig jaar op Naked Song, Eindhoven al een prima indruk liet op mij bleef de kleine zaal the place to be en kon Frazey Ford & band niet op onze aanwezigheid rekenen. Het guitige, sympathieke ex - elektriekertje uit Austin Texas kreeg ditmaal gezelschap van de vertrouwde gitaarvirtuoos Scrappy Jud Newcomb en 'Boho Dancer'  Ida Wenoee Bach / vocals.  Het trio stal  opnieuw de show en liet met  " Accidental Thief", "Ghost Story", "Got Your Back", "Bridge To Nowhere" , "Osaka in the Rain" , "Loma Pietra" , "For Angela" (songs voornamelijk uit het must - have album "Animal Boy") voor mij inmiddels vertrouwd werk de revue passeren. Bovendien had een concerttour door Denemarken voldoende inspiratie opgeleverd voor een aantal nieuwe songs die waarschijnlijk in juni gebundeld worden voor een nieuw album maar nu al op Blue Highways ter goedkeuring  werden aangeboden ...wat mij betreft : kopen die handel !

BRIAN WEBB & Rose Polenzani ( eerder al te gast bij Boris & the Saltlicks) hadden geen enkele moeite om het "vakmanschap is meesterschap" niveau in de kleine zaal op  peil te houden ; de jongste telg " Strange Way To Grieve" werd uiteraard uitvoerig voorgesteld en opnieuw leiden prima harmonyvocals en uitstekend gitaarwerk naar songs als hun en mijn favorietje "45" en het pareltje " Changed my Love".

Ondertussen was de grote zaal (bijna) volgelopen voor good old JESSE WINCHESTER (  May 17, 1944, in Bossier City, Louisiana) en de vrees dat wij te maken zouden hebben met een uitgeblust, zielig mannetje dat vlug nog wat poen kwam scheppen bleek na de eerste noten al volledig ongegrond te zijn. Integendeel, de man begon aan een heuse veni, vidi, vici tocht met goud - van - oud - songs als "Talk Memphis, where were you when Elvis Died", "Little Glass of Wine", "The Brand New Tennessee Waltz", "Yankee Lady"  en recentere prima songs als " Lonely for a While" , zomerdeuntje "Sham - A - Ling - Dong - Ding" en "Eulalie" ( opgedragen aan zijn dochter) . "'Never Forget to Boogie' ...de danspasjes die aan de staande ovatie vooraf gingen en zijn spurtje van het podium naar de signeer / cd stand ( met behoorlijk wat trappen onderweg) bewezen dat de man niet alleen in blakende conditie verkeert maar anno 2011 nog steeds tot één van de prolific singer / songwriters all time behoort . Klasse !!!

Maar toen moest "God" nog zijn entree maken...en Utrecht zal het geweten hebben. Het stelletje azijnpissers dat links en rechts wel eens in een of ander tuintje durft opduiken en zich vragen stelt bij het feit dat JIMMY LAFAVE als headliner mocht opdraven op Blue Highways 2011  kregen meteen met ondermeer " Only One Angel", "Hideaway Girl" , "Never a Moment", "Desperate Men Do Desperate Things" en Bob Dylan's 'Just Like A Woman",  lik op stuk ! Lafave, met  Robert Kallus / drums, Glenn Schuetz / bass en Radoslav Lorkovic / piano, keys, accordion, liet vrij verrassend John Inmon thuis en gaf aan Richard Feridun de gelegenheid te tonen waarom hij alle gitaarpartijen voor zijn rekening neemt bij Amy Speace. Na een aarzelend begin ging Feridun zich meer en meer onderscheiden en kreeg bij de up - tempo nummers " Deep South 61 Delta Blues", "Rock & Roll Land // Chuck Berry, Bo Diddley, Little Richard, Fats Domino, Jerry Lee Lewis" " zelfs het publiek op zijn hand. Radoslav Lorkovic kroop inmiddels de huid van showbeest, de glimlachsmoel van drummer Robert Kallus kreeg ongeëvenaarde afmetingen, bassist Glenn Schuetz durfde zelfs een danspasje aan en Lafave ...bleef als steeds de ogen sluiten of stoïcijns de zaal inkijken . Het publiek lustte er wel degelijk pap van maar de strikte tijdslimieten verhinderden net als bij Jesse Winchester enkele ongetwijfeld zeer gesmaakte bisnummers. Jimmy Lafave en "Going Home", voor mij , Addy Nijenboer, Ronald Croes en vele anderen  had hij nog uren mogen doorgaan..... Rock & Roll Music to the World !!!!

Met bijzonder veel spijt in het hart hebben wij ISRAEL NASH GRIPKA aan ons laten voorbij moeten gaan maar gelukkig treedt hij door toedoen van Breezy Concerts woensdag as op in Nederweert (Nl) en mag u van Bealestreet. Belgium een exclusief concertreview verwachten.

Afscheid namen wij van Vredenburg, Utrecht met THE SEATSNIFFERS die, chauvenistisch als wij zijn, de voorkeur kregen op American Aquarium die nochtans met hun album "Small Town Hymns" een voortreffelijke indruk laten. Voor geen geld van de wereld wilden wij het optreden missen van de eerste Belgische band op Blue Highways. Elf edities heeft het geduurd eer het zo ver was maar het wachten was de moeite waard. Onvervalste rockabilly / surf / country / blues / rootsrock is en blijft het handelsmerk van Walter Broes, Roel Jacobs, Dirk en Piet de Houwer en de kleine tent werd dan ook in een mum van tijd omgebouwd in een heuse roadhouse waarbij uiteraard Nico Druijf ( oprichter en ex - big boss van de Euro Americana Charts) niet mocht ontbreken.

Slotsom  : de operatie "Red Blue Highways" is met deze editie zonder meer geslaagd, al blijft het enorm moeilijk om tussen de optredens aan socializing te doen, een niet - lekker hapje of verschrikkelijk duur drankje tot je te nemen zonder iets te moeten missen van de concerten.( ondermeer The Ian Ad Venture)  Ook vermeldenswaard : de gratis parking, en het personeel dat blijft uitblinken in vriendelijkheid en behulpzaamheid.  (SWA en Carine / foto's)