Blues Blast - Trix Antwerpen 02/03

Blues Blast : Trix, Antwerpen 02/03

Cd release party voor Howlin’ Bill’s “Date With The Devil”
en Fried Bourbon’s “ Gravy Train”
Opwarmer: Renaud RL Lesire
DJ: Rockin’ Jack Vee

Foto's: Michel Verlinden
http://www.pbase.com/sjel


“Naked Productions” wou die releases niet zomaar laten voorbij gaan, en bedacht toen dit dubbel optreden. Geen reservaties, geen voorinschrijvingen, als echte fan moest je die avond zelf je ticket kopen. Nu voor 5 Euro doen we echt niet moeilijk.
Opwarmer van de avond was Renaud RL Lesire, een one man band, maar net anders dan bvb. Ben Prestage. Hij begon met een instrumentaal nummer “Weed Picker” waarop hij zijn gitaarkwaliteiten volledig kwijt kon. Rustig, ingetogen en met veel inventiviteit worden de nummers gebracht. “Tell Me Baby” had verrassende gitaar combinaties, terwijl “Jessie’s Love Song” innig mooie gezongen was.

De club-zaal is intussen voor ¾ gevuld en aan de toog is het een gezellig komen en gaan. Aan de cd-tafel doen de jonge dames en heren hun best om die nieuwe cd’s te slijten aan de belangstellende fans. We zijn klaar voor een eerste hoogtepunt.

Tijd dus voor de “King Of Swing” zoals hij ook wel eens genoemd wordt, Steven Troch en Fried Bourbon. En die swing zit er direct in met “Kiddo” . Gene Taylor mag natuurlijk niet ontbreken, en voor “A Feeling Called The Blues” komt hij de band vervoegen op piano. Ook doet de mondharmonica nu zijn intrede om niet meer van het toneel te verdwijnen. De toon is gezet, “Gravy Train” en “Blowing My Blues Away” nemen ons mee op de reis door de Delta. Gene Taylor kan ook zingen ref. “Lovin’ Man”. Anders dan de titel laat vermoeden is “The Storm” een pracht van een slow blues met Tim Ielegems op de gitaar in de hoofdrol. De ritme sectie met Chris Forget(Bas) en Stefan Decoene mogen hun ding doen op “Diggin’ A Hole”, terwijl Steven met volle teugen de harmonica bespeelt.
Uiteraard moet er gebist worden, en zoals Tim het leuk samenvatte: “Het is toch toevallig dat we nog juist één nummer over hebben van de nieuwe cd”,  sluiten zijn hun voorstelling af met “Budget Lodge Blues” waarover Steven nog wist te zeggen, dat als je ooit Memphis gaat bezoeken je daar zeker niet mag logeren. Wat mij dan weer laat vermoeden dat het juist om die reden is dat deze song bestaat.

Rockin’ Jack Vee laat ons genieten van blues – en andere klassiekers tijdens de pauze, waarna het tijd is voor de reus van de avond Howlin’ Bill.

Little Jimmy(gitaar), Uncle T(drums) en Waylon Waters(bas) willen ons op het verkeerde spoor zetten door te beginnen met “Bill’s Day Off”, maar op de tonen van “Howl” maakt hij dan zijn intrede en hoe! Howlin’ Bill heeft een stem als een klok, en ook de bluesharp krijgt bij hem een andere geluidsfrequentie toebedeeld. In deze band zit ritme, volume maar vooral veel muziek. Heerlijke solo’s van Jimmy en Bill. Je voelt dat Howlin’ Bill hier een thuiswedstrijd speelt. Zij genieten echt van het aanwezige publiek, en ze weten dat ook perfect in te pakken. En wij laten ons dat wat graag welgevallen. Het is ook niet voor niks dat Howlin’ Bill in 2011 de aller eerste European Bluesmusic Awards gewonnen heeft in Berlijn. Live optreden ligt hen in het bloed. Ook nu weer vind ik hun nummers live beter dan op de cd. “Rat Race” is een heerlijke shuffle, en je voelt de “woede” van een vader als Bill “Hurt My Child” zingt. Na hun obligate bisnummer nodigt Bill de jongens van Fried Bourbon en Renaud RL Lesire uit om samen nog een nummer te doen.  “Hip Shakin’ Baby” moet de aanzet zijn voor de party die nu nog moet beginnen met Rockin’ Jack Vee achter de knoppen.



Ik laat deze aan mij voorbij gaan, maar beloof mezelf deze twee cd’s nog geregeld te draaien op BealeStreet.be op donderdagavond tijdens de uitzending op RadioMol. (JePe)