Blues Peer 16-07-2016

Blues Peer 2016

ALLE FOTO’S ZIJN TE BEKIJKEN VIA DE FOTOPAGINA.

Laat me beginnen met te zeggen dat ik de vrijdag aan mij heb moeten laten voorbijgaan, en dat voor zaterdag Leopoldsburg roet in het eten heeft gestrooid voor wat Eric Slim Zahl betreft.

Openen wil ik met een dikke proficiat aan de organisatoren. En zeker de nieuwe programma verantwoordelijke Patrick Cuyvers, heeft aangetoond dat met wat inventiviteit er een hele mooie line-up kan samengesteld worden. Gelukkig waren de weergoden het festival goed gezind, en dat heeft zijn weerklank in die zin dat iedereen er vrolijk en goedgemutst bijloopt. De weide was goed gevuld; de opstelling van de foodtrucks en de winkeltjes was enig-sinds anders dan ik gewoon was, maar nu kon je tijdens het eten nog volop genieten van een optreden.
Tijdens mijn radioshow op RadioMol wist ik al dat er twee verschillen dagen te beleven vielen. Zaterdag was een meer soul, funkachtige bedoening, terwijl de zondag de “bluesdag” was bij uitstek.

Zaterdag 16/07

Otomachine

Otomachine 0004

Soul en vooral veel funk, dat is de muziek die deze vijftienkoppige band ten gehore brengt. Met frontman Frank Deruytter staan er liefst tien blazers op het podium, en zij waren vast van plan een feestje te bouwen. Geslaagde missie zou ik zeggen aan het golven van de menigte te zien. De signature song van de band is “Funkland” waarin ieder zijn ding mag doen. “Bounce” is die andere topper die volop beweging te weeg bracht bij de aanwezige fans. Een Belgische top band die meteen de toon zette voor de rest van de namiddag.

Robber Ford

RobbenFord 0009

Driemaal is scheepsrecht, en wanneer je als referentie juist een nieuwe cd uit hebt, “Into The Sun”, dan wordt het de organisatoren wel gemakkelijk gemaakt. Robben is in Peer aanwezig met een power trio: Brian Allen op de bas en Wes Little op de drums. The master zelf op de gitaar en aan de zang. Robben is een gitarist pur sang. Geen franjes, maar gewoon goed. Ballads of shuffle’s, het maakt de inmiddels 64-jarige gitarist niks uit. Hij is van alle markten thuis. Naast natuurlijk materiaal uit zijn nieuwste cd krijgen we ook een eerbetoon aan Freddie “Cannonball” King met de “Cannonball Shuffle”. De fans van gitaar-blues kwamen hier dus volledig aan hun trekken. De verwachtingen waren misschien hoog, maar Robben Ford heeft deze met gemak en vooral klasse ingelost.

Lucinda Williams

LucindaWilliams 0009

Twee keer goed raak intussen en dus moest een country-ster als Lucinda Williams de derde ster van de dag worden. Ik heb country leren waarderen dankzij een goede vriend van mij, maar met de country vanLucinda was er toch iets mis die namiddag. De dame leekt verward maar vooral afwezig bij het gebeuren. Haar stem klonk bij momenten echt zeurderig en verveeld. Spijtig, want de muziek die ik mocht draaien op de radio liet veel meer verhopen. De band was wat dat betreft wel in vorm, zeker gitarist Stuart Mathis verdient hier een pluim. Zelfs met een afsluiter als “Rockin’ In The Free World” van Neil Young kon zij het tij niet keren. Spijtig voor deze gemiste kans.

Paul Carrack

PaulCarrack 0006

Als laatste toegevoegd aan de indrukwekkende line-up voor deze editie van Blues Peer werd Paul Carrack met zijn huidige band aangekondigd als een soulband. Wij kennen Paul nog van zijn lidmaatschappen bij Ace, Sqeeze en ook nog Mike & The Mechanics. Gaandeweg tijdens het optreden begin je te beseffen dat hier een heel grote meneer op het podium staat. Niet alleen heeft hij een indrukwekkende band bij, met twee drummers Dino Duke en Jack Carrack, Jeremy Meek op de bas, Steve Beigton aan de toetsen en Andy Staves ook op gitaar. Hij zelf zingt, speelt gitaar, de hammond alsook mondharmonica. Maar vooral het feit dat hij alle nummers zelf geschreven heeft spreekt tot de verbeelding. Van zijn huidige cd “Soul Shadow’s” met prachtige nummers als “Watching over Me” kan je dit enigsinds aannemen. Het is pas als “Tempted”(Sqeeze), “Love Will Keep Us Alive”(The Eagles), “The Living Years” (Mike & The Mechanics) en zijn aller eerste song die hij ooit schreef “How Long” (Ace), de revue passeren dat je beseft hoeveel deze meneer al geschreven heeft voor anderen. Een grote meneer, en een groots optreden. De zaterdag kon al niet meer stuk en Bonamassa moest nog komen.

Larry Graham & Graham Central Station

LarryGraham 0009

De ene kabel is de andere niet en dat zorgde ervoor dat Larry en de zijnen met een dik half uur vertraging konden beginnen aan hun set. Als zanger en bassist van Sly & The Family en het beroemde baslijntje uit “Dance To The Music” wist je dat dit een zeer dansbare set zou worden. Ik aanhoor nog de eerste nummers, maar kies dan toch voor de innerlijke mens en begeef me naar de foodstands. Joe moet nog komen hé.

Joe Bonamassa

JoeBonamassa 0012

Hoogtepunt van de dag moest Joe Bonamassa worden. En of!!! Een weergaloos optreden van de nog altijd maar 39-jarige supergitarist. Weinig eigen werk, wel veel gitaarstukjes van Jeff Beck, Jimmy Page en Eric Clapton. Een eerbetoon aan de groten van British Blues en zonder wie gitaargrootheden als een Joe Bonamassa niet zouden bestaan. Joe wordt bijgestaan door Reese Wynans (toetsen) ooit nog lid van Double Trouble, Paulie Cerra (Sax), Michael Rhodes (bas) en Anton Fig (drums). De set is eigenlijk een aaneenrijging van hoogtepunten. ‘Boogie With Stu’, ‘Pretending’, ‘Motherless Children’, ‘I Can’t Quit You Baby’, allemaal super songs waarvoor Joe uiteraard telkens van gitaar wisselde. Het was indrukwekkend. En ja hoor, de opvolging van de bovengenoemde grootheden is verzekerd met wellicht de beste gitarist van het heden: Joe Bonamassa.

En hiermee zit de zaterdag erop. Tevreden naar huis en terug op post voor zondag wat op papier alvast een topdag moet worden.