Blues Peer 2010

Blues Peer ( 16-17-18/07 2010)

Vrijdag kon ik niet aanwezig zijn wegen familiale verplichtingen, maar zaterdag en zondag heb ik mijn tent opgeslagen in Peer, met dit verslag als gevolg.

Ganashake

Belgisch zo start het festival meestal op zaterdag, en dit jaar was het de beurt aan Ganashake. Een trio, maar eentje waar pit in zit. In de brochure staat dat het mag vooruit gaan, en ze hielden zich eraan.
Goede stevige blues van de rockende soort. Bas en drums die duidelijk het ritme aangeven. Hoewel jong, een toch wat ruige stem voor Jess Jacobs die zijn gitaar uitstekend bespeelt. Dit jong talent, dat steeds weer een kans krijgt in Peer en dient als opwarmer, heeft zich uitstekend gekweten van zijn taak. De sfeer zit erin. Peer is klaar voor de rest van het programma.

Philip Sayce

Nog een trio. En meer moet dat echt niet zijn. Philip gaat er zeer stevig tegenaan. De snaren worden gebogen dat het een lieve lust is. En de gitaar draagt duidelijk de sporen van "goed gebruik". Een mengeling van Stevie Ray en Jeff Healy. Blues Rock in een hoog tempo. Slechts één keer onderbroken met een ode aan zijn overleden vriend Jeff. Drummer Chris Jago maar vooral Joel Gottschalk op de bass geven letterlijk alles. De bluesscene is weer een rasartiest rijker. Iemand waar we zeker nog het nodige van gaan horen, en ook de radio.





Magic Slim & The Teardrops

73 Jaar en alive & kicking, tenminste vocaal en op zijn gitaar. Rechtstaan is er niet meer bij, but who cares. We zijn hier voor de blues, en die krijgen we voor 110%, van Mississippi nog wel. Zijn stem kraakt met momenten, maar begeeft niet. Crazy Woman was een pracht van een slowblues. Subliem wat hij nog uit zijn gitaar weet te halen. Magic zelf kan het met moeite een uur volhouden. Het publiek wil meer. Een staande ovatie is zijn deel, en het eerste bisnummer is het publiek zijn deel. Hè hè the blues is allright.



Dr. John & the Lower 911

Tijd nu voor één van de vele hoogtepunten van deze aflevering van het festival. Voodoo has arrived. Dr John, met fel rood streepjespak, bijpassende hoed, en de nodige attributen rond de nek en op de piano. Deze man komt van New Orleans, en hij wil je dat laten voelen. Zijn stem is uniek, een beetje nasaal. De man heeft geweldig veel ritme. Het klinkt ook niet altijd even bluesy, funk en jazz komen ook aan bod. Het verveelt geen moment, en de wei is in beweging. Dan weet je dat het goed zit.

The Hoax

De geluidsmuur opnieuw uitgevonden. Fantastische sound. Britt blues zoals de kennen. Twee gitaristen die duidelijk mekaar goed verstaan en die zeker niet moeten onderdoen voor elkaar. Onze zanger Hugh kan naast zijn stem goed gebruiken ook een goed mondje harmonica spelen. Alle vijf gaan ze letterlijk uit de bol. En met drie op één gitaar spelen gaat ook. Slowblues met een ongelooflijk caratt gehalte. Deze jongens kunnen het allemaal. De tent gaar volledig uit zijn dak. Voor een eersteling kan dit tellen. Maar ik ben er zekr van dat we de Hoax nog zullen terug zien. De tweede bis is een feit. Supersticion in een geheel eigen versie: zalig.



Fun Loving Criminals

"Whole lotta shaking going on", als opener moest dienen als knipoog naar de man die ze moeten vervangen, Jerry Lee Lewis. Vanuit Duitsland en ja zelfs uit Parijs was men gekomen om Jerry te zien.
Een glas rode wijn, een sigaret tussen de snaren, het mag duidelijk zijn dat deze heren gewoon zijn van in de New Yorkse nachtclubs op te treden. Wat funk, disco, een vleugje rap en veel soul, ze hebben dit alles in hun repertoire. New York blues hebben ze ook bij. Maar zij die voor Jerry kwamen hadden misschien toch liever wat meer rock'n roll gehad.



Admiraal Freebee

Als je de recensie hebt gelezen van zijn vorig optreden in Peer, dan zijn de verwachtingen hoog gespannen. Wat mij betreft zijn deze niet ingelost. Ik vond het meer luid geschreeuw, en had het weinig met blues te maken. Stoelen en gitaarhouders tegen de grond kegelen is nog geen garantie voor een sterk optreden. Spijtig.






Ben Prestage

It's a three way band: Bass - Ben Prestage, Drums & Percussion - Ben Prestage, gitaar en vocals - Ben Prestage. Mississippi daar is deze man thuis. Blues uit de Delta met een grote B. Ben maakt zijn eigen gitaren (sigarenkisten en bezemstelen zijn onderdelen) en zelfs een eigen drumstel. En je kan niet geloven welke geluiden hij er allemaal tegelijk uit krijgt. Als opener voor een memorabele zondag, zowat ideaal. De tent en de weide zijn al goed gevuld, wat toch altijd dankbaar is voor de eerste artiest. Wij zijn al goed in the mood, laat de rest maar komen.





Imelda May

From Ireland with Rock'n Roll. Een dame met pit die de tent onmiddellijk op haar hand heeft. Rock a Billy met een hoog R gehalte. Muziekanten die haar geweldig aanvullen en ook aanvoelen. Je waant je simpelweg terug eind jaren 50, begin jaren 60. Opzwepend, en met flair kan ze het publiek luid en zacht, hoog en laag laten meezingen. Een dijk van een set. Imelda we believe in you.






Dwayne Dopsie

Een wasbord en een accordeon op het podium. Dit is Zydeco denk je dan. Maar de zoon van legende Rockin' Dopsie, kan zoveel meer. Dwayne is sterk genoeg om zijn accordeon te bespelen alsof het niet om zijn lijf hing. De tent swingt en geniet duidelijk van deze ritmemachine, ondanks het warme weer. Dwayne is een echte virtuoos op zijn instrument, gaat geregeld van het podium af om zich te mengen met het publiek. De vonken vliegen letterlijk van het wasbord af als hij samen met Alex McDonald van jetje geeft. Yihah. We waren er bij. Gelukkig maar.

Eli Paperboy Reed & The True Loves

Diversiteit troef in Peer. Na Blues, Rock' n Roll, Zydeco is het nu de beurt aan Soul. Dan denk je automatisch aan mensen als Otis Redding, Wilson Picquet of Sam Cooke. Hoewel blank heeft Eli zijn stem een beetje van alle drie. Soul betekent ook meer volk op het podium, of wat dacht je van een volledige blazerssectie. Zij zijn in grote mate verantwoordelijk voor de sound. Dit is degelijke muziek maar de tent reageert toch net iets minder dan zonet. We staan duidelijk te wachten op de hoogtepunten, niet alleen van de dag, maar van het festival tout court; Booker T. , Van Morrison en Canned Heat.

Booker T.

Een introductie is hier echt overbodig. Op het podium zit achter de hammond een man van rond de zeventig, met een zonnebril en grijs haar dat vanonder zijn hoed tevoorschijn komt. De band speelt een soul deuntje en dan kondigt hij aan dat toen hij 12 jaar was deze song speelde " Green Onions". De tent en de wei gaan volledig plat voor deze song. En dan volgt echt een set om je vingers van af te likken. Ain't no sunshine, Hold on (I'am coming), Sitting on the dock of the bay, Soul Limbo, Time is tight zijn maar enkele van de songs die we voorgeschoteld kregen. Achter elke song zit een verhaal of een persoon. Nochtans zijn nieuwe invloeden niet vreemd aan Booker T. want zijn drummer Darian Gray komt bij momenten al rappend verassend uit de hoek. Nostalgie met een modern tintje.

Van Morrison

Geen drank, geen foto's en geen live beelden op de schermen. Voilà de eisen van Van the man. Als je dan het podium op komt en zelfs begint met "Brown Eyed Girl" dan toch is het boe geroep en het gejoel en gefluit veel luider dat je had verwacht van het publiek. We lieten dus niet met ons spotten en na song 2 haalde het publiek zijn slag thuis. Welliswaar slechts één camera liet beeld zien op de schermen, maar de boodschap "De bar is weer open" was de melding die het gejoel deed afnemen. De toon was echter gezet. Als hij niet achter de microfoon stond te zingen of te spelen, draaide hij steevast zijn rug naar het publiek. En al zijn prachtige songs ten spijt, zal het toch zijn gedrag zijn wat de mensen zullen onthouden.Supersterren hebben grillen.

Canned Heat

Ze gaan al jaren mee. Van de originele bezetting is alleen nog drummer Fito de la Parra in leven. In Peer staat de WRL bezetting, The Woodstock Reunited Lineup. Fito dus, Larry 'Mole' Taylor en Harvey 'Snake' Mandel aangevuld met Dale Spalding (zang, gitaar en mondharmonica). Let's get "On the road again". Peer is in één klap klaar wakker ondanks het gevorderde uur. Dat wordt pure nostalgie. Going up the country, Gotta Boogie, Let's work together, Oh Bayby, ze passeren allemaal de revue. Wat een sfeer. De heren op het podium hebben er zin in en voor het podium de dames en heren ook. Tot tweemaal toe bisnummers. Dit is Peer op zijn best. Na Booker T. eerder een absoluut hoogtepunt. Maar we zijn zelf ook al een jaartje ouder, vandaar misschien.

We zijn in elk geval benieuwd wat Blues Peer ons volgend jaar gaat voorschotelen. Deze editie is voor de geschiedenis boeken.

Tot volgend jaar.