Blues Peer 2013 zondag 21 juli

Blues Peer 2013 zondag 21 juli

Omslagfoto

Laat ons beginnen met het weer. Het was bloedheet en er zijn slachtoffers gevallen (lees verder). De wei was verplaatst, maar ik heb het gevoelen dat dit in het voordeel van de organisatie is. De maatregelen die genomen waren tegen de regen ( zoals die van vorig jaar), er lagen overal houten planken, zullen zeker in de toekomst hun vruchten afwerpen. Er was een mindere opkomst, wat volgens mij te wijten was aan het toch wel vooraf voorspelde goede weer. En misschien zat er onze nieuwe Koning ook voor iets tussen. Voor de rest niets dan lof voor de organisatie die weer vlekkeloos was ook mede dankzij de talloze vrijwilligers. En dan nu de groepen.

Doghouse Sam & the Magnatones

Goede tradities moet je in ere houden. De zondag beginnen met een Belgische band is er zo één. En voldoende volk om die mannen aan te moedigen ook. Wouter Celis en zijn kompanen nemen je mee terug in de tijd met hun mix van blues en rock 'n roll. Stil zitten is moeilijk, en life komt de harp nog veel beter tot zijn recht dan op de plaat, Buddha Blue. “Crossroads” vind ik persoonlijk één van de betere nummers. Het begin is zoals je dat mag verwachten, maar het tweede deel van de song is een volledige eigen inbreng. Voor Wouter gaat het vooral over de tweestrijd die hij dagelijks meemaakt in het moeten kiezen tussen … vandaar dus de 'crossroads'. De toon voor de dag is gezet. Voor Doghouse Sam blijft het nu uitkijken naar de volgende cd.

Mike Zito

Mike Zito is voor mij geen onbekende. Ik heb hem live aan het werk mogen zien in café Gompelhof. Ik was toen al onder de indruk. Nu is de artiest Mike Zito in mijn ogen nog een stuk gegroeid. Zijn gitaarspel is nog intenser. De man beleeft muziek, en het publiek voelt dat en gaat met hem mee. Als hij de slide bovenhaalt en die heel hoge noot speelt zie je iedereen wegkrimpen, en niet in het minst Mike zelf. Zijn stem heeft intussen aan kracht gewonnen waardoor de songs nog beter klinken. Uiteraard wordt er geput uit de nieuwste cd “Gone To Texas”. Toch wel een erg persoonlijke cd, want dankzij Texas en zijn tweede vrouw is Mike Zito als persoon er weer helemaal bovenop. Later in de namiddag komt hij nog eens terug maar dit is Blues Rock met een grote B en R. Dit is de muziek waarvoor we naar Peer komen. Puur genieten van de rifs en het buigen van de snaren in de solo's. Nog meer van dat zou ik zeggen.

Eric Bibb and Staffan Astner

Twee mannen, twee gitaren. Één akoestisch de andere elektrisch en één stem, die van Eric. Het zijn twee gitaarvirtuosen naast elkaar die wonderwel samen zeer goed klinken. Ik ken het repertoire van Eric niet zo, maar na zondag komt daar zeker verandering in. De organisatie had ons een luistermoment belooft. Wel de weide heeft geluisterd en aan het applaus te horen had Eric duidelijk genoeg fans meegebracht.

Bettye Lavette

The great lady of Soul, zo was ze aangekondigd. Volledig in het zwart en met zonnebril, zo kwam ze op. Goed bij stem en vol goede moed. Maar je kon van in het begin zien dat de dame, intussen toch ook al 70 jaar, last had van de warmte. Na een half uur en na nog een tweetal nummers gebracht te hebben van haar nieuwste cd “ Thankful 'n' Thought ful” moest ze met pijn in het hart aankondigen dat ze hitte niet langer kon verdragen. Spijtig, want deze dame heeft heel wat in haar mars.

Royal Southern Brotherhood

Door de organisatoren werden ze aangekondigd als een supergroep. Of Mike Zito heeft de drummer en de basspeler geleend, of Mike Zito band werd aangevuld met Devon Allman en Cyril Neville. Charlie Wooton(bas) bekend van de Woods Brothers en Yonrico Scott(drums) heeft zijn sporen verdiend bij the Derek Trucks Band, Gregg Allman and the Allman Brothers. Hoe dan ook, deze band 'rules'. Cyril was zeer goed bij stem, en Devon samen met Mike is vuur en vlam. Beide heren spelen de tent plat. Het leuke was dat het geheel paste. Geen ego's op het podium , maar wel een band, die aangezien het aanwezige talent ook de verwachtingen heeft ingelost. Natuurlijk kreeg je de nodige rock en solo's van de heren, maar ook rustige nummers. Laat Mike nog maar een paar songs schrijven voor deze band. Wie dacht dat 'The South' aan het doodbloeien was moet nu toch wel zijn mening herzien.

 

Gov't Mule

Deze heren hebben een stevige live reputatie hoog te houden. En wat dat betreft hebben ze in Peer niet teleugesteld. Althans wat het spelen betreft. De playlist was misschien iets minder. Hoewel Mule en Soulshine, Streamline en Wishing Well natuurlijk een leuke set zijn. Maar ik had misschien iets meer power van de mannen verwacht, of iets meer 'jammen'. De hitte zal er ook wel voor iets tussen gezeten hebben. Warren en companen waren goed, maar je had de indruk dat ze gerust nog een versnelling hoger konden.

 

Status Quo

Save the best for last. Of waar de helft van de weide voor gekomen was, Status Quo. Nu het moet gezegd, de heren hebben niet teleurgesteld. In het begin was er misschien nog wat twijfel, maar ten laatste na “What Your Proposing” was het hek van de 'hit' dam. Wat Rossi ook zei of deed, de wei reageerde onmiddellijk. Rick Parfitt, ja ook hij heeft een buikje tegenwoordig, rockt nog steeds de pannen van de tent, terwijl Rossi de meer fijnere gitaar partities voor zijn rekening neemt. En vergeet vooral niet John Rhino Edwards op de bas. Andy Brown, die normaal achter de keys zit, komt af en toe helpen op gitaar, maar ook Leon Cave(een jong talent), speelt voor mijn part een geweldige drum sessie. Je moet het maar doen als band, een halve eeuw oud zijn en nog steeds de rock-harten sneller laten slaan. Het gaatje bij de organisatie is gedicht, en wij gingen met een “Down Down” en “Rocking All Over The World” gevoel goed gezind naar huis.

(JePe)