Blues Peer 20140718

Blues Peer 2014

Vrijdag 18/07

Rusty Roots

Opener zijn van een festival is niet voor iedere groep weggelegd. De mannen van Peer en omstreken stonden al voor de derde maal op de weide en kennen dus het klappen van de zweep. Ze zijn geëvolueerd qua bezetting maar ook qua muziek. Hun laatste cd “Your Host” werd zeer goed onthaald en ze hebben dan ook nadrukkelijk nummers geput uit dat album. Volk genoeg voor deze goed ingespeelde band die het publiek onmiddellijk op zijn hand had. Jan Bas was goed bij stem, Nico zijn volledig eigen zelve achter de drums, geruggesteund door Stefan die perfect de baslijen uitzette. En natuurlijk Bob die nog steeds weet hoe je op de juiste manier de snaren buigt. Live klinken de mannen nog altijd beter dan op de plaat. Missie geslaagd. We zijn met een goed gevoel aan deze 30ste editie van Blues Peer begonnen.

The 45's

Engeland heeft ook al een lange traditie als het op Blues aan komt. Met de regelmaat van een klok verschijnt er nieuw talent. Deze vier jonge mannen zijn een zoveelste bewijs hiervan. Energiek, enthousiast jong geweld. Zelf vond ik het een tikkeltje te luid. Maar dat ligt waarschijnlijk aan mij. James Green, de zanger, heeft een hoog Jamie Cullum gehalte, en dat niet enkel qua uiterlijk. Dit was dus power (blues) van de eerste tot de laatste noot. Maar het publiek kon dit krachtige spel wel smaken, en de jongen mannen kregen dan ook een verdiend applaus.

Nico Duportal & His Rhythm Dudes

Nico Duportal en His Rhythm Dudes komen uit Frankrijk. Dat is er niet aan te zien en zeker niet aan te horen. Ze zien er wel uit zoals ze spelen. Muziek van halverwege de vorige eeuw, de fifties dus. Aangepaste kledij met pijpbroeken, vesten, kravatten en natuurlijk brilcrème. Maar dan die sound. Gewoon fantastisch. Jump blues, swing, je kan geen seconde stil zitten of staan. De blazers krijgen een prominente rol, maar alle aandacht gaat uiteindelijk toch naar Nico. Wat een uitstraling, en wat een zang. Dit was de eerste positieve verrassing van het festival. Overal waar deze heren optreden is het één groot feest.

Elvis Costello

Hier kunnen we eigenlijk heel kort over zijn. De man was hier niet op zijn plaats. Het stel gitaren achter zich ten spijt, kreeg hij het publiek niet los. Integendeel, zeer vroeg dropen er heel veel af (de blues fans), en was de tent zo goed als half leeg. Zijn hits waren bijna niet te herkennen, en toen hij dan voor “Less than zero” toch zijn elektrische gitaar ter hand nam, gingen de nog aanwezigen mee met de “hey heye's”. Vervolgens kregen we feedbacks en loops en sirenes. Duidelijk geïrriteerd sloot hij zijn set af, en kwam niet meer terug voor een bisnummer.

(JePe)