Blues Peer 20140719

Blues Peer 2014

Zaterdag 19/07

Stackhouse

Klokslag 12 uur komt de band het podium op. Maar er is vandaag één nieuwigheid om te beginnen nl. Jan De Smet zal iedere band voorzien van een introductie. Ook dit jaar mogen onze noorderburen niet ontbreken. De eer valt te beurt aan Stackhouse. Fait divers is dat gitarist van de band Willem Van Dullemen de enige artiest is die ook aanwezig was op het eerste festival 30 jaar geleden welliswaar onder een andere groepsnaam.
Rechtstaande bas, de bluesharp, een zeer goede slide, en een zanger die er voor gaat: jullie weten wat dat wil zeggen: recht toe recht aan blues of m.a.w jumpblues van de goede soort. De mannen putten natuurlijk uit hun tot nu toe enige cd “ Big Fish Boogie” met nummers als “She Just Wants A Man”. Ook wordt Johnny Winter herdacht met een song van Elmore James “Fine Little Mama”. Op deze bloedhete middag zijn we dus pittig van start gegaan.

Joanne Shaw Taylor

Ooit ontdekt door Dave Stewart en 4cd's later staat deze energieke “youngster” eindelijk in Peer. Ze speelt bluesrock met volle overgave. En Peer is er klaar voor. De versterkers staan goed open gedraaid (luid), en je voelt de vibe letterlijk voorbij komen. Goed gitaarwerk en haar ietwat ruwe stem doen de rest. Maar Ze heeft ook haar fijne kantjes getuige haar versie van “Jealousy” die ook terug te vinden is op haar vorige cd” Almost Always Never”. De klasse druipt letterlijk van haar gitaarsolo af. En we hebben nog iets om naar uit te kijken. In september verschijnt haar nieuwe cd “The Dirty Truth”. Laat maar komen.

Deitra Farr

Je krijgt zwaar de indruk dat het “lady's day” is. Maar het begin is op z'n Amerikaans. De voor deze gelegenheid Europese begeleidingsband, Soul Gift, opent zonder de dame (B.B. King doe dat ook zo), maar laat meteen iedereen schitteren in een solo: Alex Schultz (gitaar), Sebastian Grimus (sax) en Raphael Wressing (hammond). En dan is het de beurt aan deze “grote” dame uit Chicago. Ooit was ze zangeres bij 'Mississippi Heat' en lid van 'Chicago Women Of The Blues'. Blues, Soul, en zelfs Gospel, alle genres komen aan bod. Alle nominaties die deze dame al verzameld heeft zijn zeker terecht. En ze heeft er duidelijk zin in. En humor is haar ook niet vreemd: “I'm gonna do a song about people I don't like”. Uptempo nummers afgewisseld met “low down dirty blues”. Dit is echt wel de muziek waarvoor de mensen afzakken naar de Deusterweide.

The Paladins

Je kan bijna stellen dat deze heren vaste klant zijn in Peer. Voor het eerst aanwezig 25 jaar geleden. Maar het is niet langer geleden dan 2011 dat ze hier ook nog stonden. Verrassen doen ze niet meer, daarvoor kennen we hun muziek te goed,(‘Looking For A Girl Like You’, Mercy’, ‘Irene’ en ‘Fifteen Days Under The Hood’) maar ze brengen wel leven in tent. De heren staan garant voor een uur blues, rockabilly en swing. En vanaf de eerste noot wordt er gedanst, en beweegt iedereen. Ten laatste op 'Let's Buzz' gaat iedereen uit de bol. En ja ook nu hield de organisatie het been stijf, geen bis nummer, ondanks langdurig protest.

Ana Popovic

Het is warm in Peer, maar de temperatuur kan nog omhoog. Alleen al de verschijning van Ana laat het kwik enkele graden stijgen. Maar daar komen we al lang niet meer voor. Die verschijning zijn we intussengewoon. Het is haar muziek die vooral het kwik laat stijgen. “Can You Stand The Heat”, is de funky opener die meteen de tent doet ontploffen. Vijftien jaar is ze intussen bezig, en uitgegroeid tot één van de hedendaagse toonaangevende gitaristen. Ze wordt bijgestaan door een uitstekende band, waarin de show gestolen wordt door bassist Ronald Jonker, die voortdurend het publiek nog wat opzweept. Blues speel je niet, maar beleef je, en Ana is daar een goed voorbeeld van. Al haar passie vind je terug in haar gitaarspel, en dat zie je ook. Met een tribute aan Stevie Ray Vaughan (‘Riviera Paradise') weten we meteen ook wie haar idolen zijn en waar ze de mosterd gehaald heeft. Hopelijk moeten we niet nog eens 13 jaar wachten voor een volgende passage.

Sonny Landreth

Over dit optreden kunnen vrij kort zijn. UITSTEKEND. Voor wie er nog mocht aan twijfelen: Sonny is absolute wereldklasse met de slide. Zijn zang kwaliteiten zijn iets minder, maar daar maalde niemand om. We kregen genoeg instrumentale nummers om van te genieten. Het hoogtepunt van het optreden moest nog komen. Ineens staan daar Ana Popovic, om hem giraargewijs nog wat bij te staan, en Layla Zoe. Waar 'Firegirl' vandaan kwam weet niemand. Maar hun versie van “Walking Blues” werd door eenieder fel gesmaakt.

Los Lobos

Los Lobos dat is wereldklasse. De heren zijn al 40 jaar bezig en het moet gezegd, er zit nog geen sleet op. Met “Evangeline” werd de tent meteen weer aangezet tot dansen wat de temperatuur ondanks het late uur opnieuw deed stijgen. Hier en daar een Spaans nummer, maar ook herkenbare muziek in een ander kleedje gestoken zoals “Papa was a rolling stone” die feilloos overgaat in Santana's “Oye como va”. Het wordt zelfs nog een soort van jamsession, want ook Sonny Landreth, Raphael Wressing (Deitra Farr) en Dave Gonzales (The Paladins) vervoegen nog het podium. Het is wachten tot de bis nummers, jawel dank u, tot we “La Bamba” te horen krijgen, maar dat was expres. Zo kon heeft feest in Peer nog lang doorgaan.

En nu op naar dag 3. Op zondag staan er weer grote namen geprogrammeerd. Eens zien of die ook de verwachtingen kunnen inlossen zoals dat vandaag gebeurd is. Dit was een topdag. Bedankt Blues Peer.