Blues Peer 20140720

Blues Peer 2014

20/07/2014

The Bluesbones

Het kon niet uitblijven. Maar Nico verwoordde het wel heel mooi. Jaren hebben de heren achter de dranghekken gestaan om te kijken naar de bands op het podium. Nu staan zij op het podium en kijken naar het publiek. Het is een waar geworden droom. En publiek was er hoor. Dat ze zenuwachtig waren, dat zal wel, maar daar hebben we niets van gemerkt. Van in het begin volle gaas. “The Whitchdoctor” zet meteen de toon. De rotsen in de branding, Ronald Burssens(bas) en Dominique Christens(drum), zorgen voor een stevig ritme en geven Andy Aerts(gitaar) en Stef Paglia(gitaar) die ruimte en zekerheid om te kunnen schitteren. Nico is volledig zichzelf. Zijn soulvolle stem laat je niet onberoerd. En hij is zowat de beste luchtgitaar speler die ik ken. De tent swingt, en dat is niet moeilijk met nummers als “Cruisin'” en “Ridin' Out”, daar zit echt wel de nodige drive in. Er passeren ook nieuwe nummers: “The End” en “No Good For Me”, wat de bevestiging is dat de mannen aan nieuw materiaal bezig zijn voor een volgende cd. Ten laatste bij “Voodoo Guitar” ben je echt overtuigd van de heren hun potentieel. Er wordt afgesloten met het bloedmooie “Believe Me”. Bis nummers konden niet, maar wel handtekeningen, babbels en hun cd's kopen. En die gingen vlot van de hand. De dag kon niet beter beginnen.

The Hightones

Vertegenwoordigers uit het hoge noorden, daar hebben ze in Peer een patent op. Dit keer komt de band uit Zweden. Opgemerkt tijdens de European Blues Challenge waar zij hun land mochten vertegenwoordigen. De heren brengen traditional blues in al zijn facetten. Ik dacht dat het de eerste band was die nadrukkelijk de bluesharp (Christen Ring)hanteerde, maar ook Machiel Meyers van Stackhouse nam dit instrument ter hand, hoewel niet zo prominent. Zij brengen ode aan T-Bone Walker “Papa Ain't Salty”. Swing, jump blues met “My Love Is Here To Stay” en “Mademoiselle” krijgen ook nu de tent in beweging. Nog niet zo bekend hier bij ons, maar daar komt zeker verandering in na vandaag. Ik moet dringend op zoek naar die cd.

Nikki Hill

Deze dame wordt aanzien als de nieuwe revelatie van het bluescircuit. Ze is in elk geval nog jong, maar vooral heel energiek. Ze staat letterlijk geen seconde stil op het podium. Haar stem kan ik niet thuis brengen: de ene keer schrel, schurend, de andere keer dan weer balsemend. In elk geval een dame met veel talenten, maar mij kon ze niet echt bekoren. Ze heeft de looks van de jazz en blues diva's eind jaren vijftig begin jaren zestig, en de muziek gaat ook die richting uit. Roots rock met swingende kantjes.

Guy Forsyth

From Austin Texas zoals hij zelf zegt. In het kort: dit is puur genieten. Geweldige mondharmonica partijen afgewisseld met het betere gitaarwerk. Voeg daarbij de expressieve presence, en de vocale kwaliteiten van Guy, en je hebt een top-act. Hij is geen onbekende in Peer, want ook 20 jaar geleden stond hij hier, en in 2006 was hij ook van de partij. Een leuke set met slow blues (Last Time), naar blues rock (Taxi), maar ook songs met inhoud zoals “American Depression” volgens Guy nog steeds actueel in de States. Ook een nieuwe song werd op ons losgelaten: “The Pleaser” waarin zijn krachtige stem nog eens in de kijker wordt gezet. Kortom, als het goed is moet je ook zeggen.

Chicago Blues: a living history

 

A living history is geen letter overdreven. Zal ik even opsommen:

Billy Boy Arnold (vocals, harmonica)
John Primer (vocals, guitar)
Billy Branch (vocals, harmonica)
Lurrie Bell (vocals, guitar)
Carlos Johnson (vocals, guitar)

The Band:
Mattew Skoller ( host, harmonica)
Billy Flyn (guitar)
Johnny Iguana (keys)
Felton Crews (bass)
Kenny Smith (drums)

Mattew verzorgt de introducties, mag zelf ook even zijn talent tonen, en voor de rest krijgt ieder van deze grootheden ongeveer een kwartier om zijn ding te doen. Blues uit The Windy City met een grote B. Dit was smullen van de eerste tot de laatste noot. Niemand viel uit de boot. Zelfs Lurrie Bell niet, hij kreeg de teksten op papier voor zich. En nadien waren de heren present voor een signeer sessie. Chapeau voor de organisatie. De muzikale waarde van de heren is onschatbaar, en wij hadden het voorrecht dan ook nog om ze allen tezamen te zien. Dit was absoluut het hoogtepunt van de dag.

Jimmie Vaughan

Nog een prettig weerzien met inmiddels een oud gediende. Hij was er ook bij tijdens de eerste editie zij het als lid van The Fabulous Thunderbirds. Intussen heeft Jimmie een goed gevulde solo carrière opgebouwd. Zijn gitaarspel is super. Texas blues zoals we hem graag horen. En dat Jimmie iets minder vocaal is, daar heeft hij iets op gevonden. Lou Ann Barton vergezeld hem op podium om hem vocaal uit de nood te helpen. De set wordt feilloos afgewerkt. Waar voor je geld. Blues Peer op zijn best mag je wel zeggen. Jimmie heeft wel nog een kippenvel moment in petto. Heel alleen, met zijn gitaar, brengt hij ode aan zijn broer Stevie Ray. En ja hoor, de haren op mijn armen kwamen recht omhoog te staan.

Seasick Steve

Jeff Beck was aangekondigd. Seasick Steve is het geworden, wegens ziekte van de andere, maar geloof me, geen mens in de tent die daarom maalde. Steve is een fenomeen. Gitaren met niet meer dan 4 snaren, of zelfs maar één, gemaakt van vanalles: sigaardozen, wasborden, je kan het zo gek niet verzinnen. Voor de verandering heeft hij al een drummer meegebracht, Dan Magnussen. De man ziet er even goed uit als Steve, en ook zijn drumstel, heeft de tand des tijds overleeft. Maar dat maakt allemaal niet uit, want het charisma van Steve is zo groot dat hij echt wel elk publiek naar zijn hand kan zetten. Wat leuke teksten, een dame (lees meisje) uit het publiek halen om voor haar alleen een song te zingen. Het gaat erin als zoete koek. Nu let wel, Steve weet echt wel waar de muziek-klepel hangt. Hij levert dan ook de perfecte show af, en heel Blues Peer gaat met een goed gevoel naar huis, of tent.

 

Blues Peer 2014 zit er voor mij op. Het festival heeft gebracht wat ik ervan verwacht had, behalve die ene artiest op vrijdag. Als organisatie is het niet makkelijk om artiesten te boeken, en voor deze feestelijke editie hebben ze echt niet op een cent gekeken. Blues is in onze contrijen is niet zo ingeburgerd als in de VS, en dus mogen we blij zijn dat een klein landje, lees Peer, er elk jaar weer in slaagt om een festival van deze omvang, en uitstraling te organiseren. Met een nieuwe website, een cd ter ere van de verjaardag, en een nieuw logo kunnen we beginnen aan de volgende 30 jaar. Bedankt !!!