Blues Peer - zaterdag - 16072011

Zaterdag 16 juli 2011

---------------------------------

Charley Cruz & The Lost Souls.

-------------------------------------------

 

Ongetwijfeld één van de leukste verrassingen van Blues Peer was ongetwijfeld Charley Cruz & the Lost Souls. Onze Nederlandse vrienden hebben met "Life on the Edge" ('05) en "The Last Warrior" ('09) niet alleen twee albums op de markt die thuishoren in iedere roots verzameling maar stonden in het verleden als support - act ondermeer samen met Jimmy Lafave, the Blasters, Two Dollar Pistols, The Drams (ex Slobberbone), Dwight Yoakam en the Hacienda Brothers op de affiche. Openen op Blues Peer (za & zon)  is nu niet bepaald de meest eenvoudige opdracht want terwijl de ene nog opgezadeld zit met één kater van jewelste moet de andere de prut nog uit zijn ogen wrijven, is iemand anders weer een leuk zitplaatsje aan het zoeken of wordt er tijd besteed aan de aankoop van een nieuwe voorraad drank en eetbonnen....

De band had er duidelijk geen problemen mee, zorgde met het aantrekken van special guest Dusty Ciggaar /  pedalsteel -  voor dit optreden misschien wel voor een niet - alledaags feit in het roemrijke Peerse blues en rootsgebeuren want met DJ en Dusty Ciggaar (Rhythm Chiefs) stonden immers vader en zoon er op hetzelfde podium.  "De opener "Dead and Street" en "Cry Like a Child" zorgden ervoor dat alle bovenvermelde activiteiten meteen gestaakt werden tot nader orde, het was een plezier om te zien hoe vroege roots, rock, country, blues vogels, small town girls en last warriors zich rond het podium nestelden om van dit (h)eerlijk spektakel zeker niets te missen. Charley Cruz & the Lost Souls putten voornamelijk uit eigen werk  maar kiezen met Teddy Morgan's "Bullet from a gun"  - special for SWA - en Robby Robertson's "The Weight" bewust voor niet alledaagse covers. Behoorlijk wat mensen gingen bij de melding van de komst van Charley Cruz & the Lost Souls naar Blues Peer er van uit dat de heren uit de Zuidelijke staten van de US komen, intussen weet iedereen wel beter...ze komen net als the Shiner Twins uit Nederland !

Last Call.

--------------

Henk Van Der Sypt zagen wij de laatste jaren eerder als toeschouwer dan als muzikant op Blues Peer, van Last Call was immers al een tijdje geen sprake meer zodat zijn artisitieke kwaliteiten enkel nog aan bod kwamen bij the John Henry Orchestra.  Het was dan ook vrij verrassend te vernemen dat Last Call uit de doden herrezen was maar laat meteen één ding duidelijk zijn : anno 2011 staat wervelstorm Henk nog steeds messcherp en is zijn mix van zydeco, blues, funk en rock nog steeds best te pruimen al overschreed het geluid bij aanvang van het optreden ongetwijfeld de toegestane decibels . Ondermeer Moon Martin's "Cadillac Walk",Tex Mex beauty "Rosalita" en bissertje "Last Call Baby"  zorgen ervoor dat de band nog steeds aantrekkelijk blijft om aan het werk te horen. Bovendien kan je binnenkort de band ook in je eigen woonkamer aan het werk zien want er komt een heuse DVD aan.

JD Mc Pherson

-----------------------

 

Collega Dani Heyvaert sloeg in de info brochure - zoals altijd - precies de nagel op de kop. Wij sloegen zijn gouden raad " this is a must see" niet in de wind en gingen JD Mc Pherson al enkele dagen eerder bewonderen in Heythuysen (Nl). Je kan de Bealestreet bevindingen van dat subliem clubconcert terugvinden bij Concerten en Festivals. De "Country Boy" uit Oklahoma maakte het ons zeer gemakkelijk want op Blues Peer herhaalde hij zijn 'ik kwam, zag en overwon' muzikale kruistocht en liet op geen enkel moment de indruk dat de band op Blues Peer aan het laatste concert van een drukke, geslaagde  toernee door de Lage Landen begon. Integendeel, het roots / rockabilly vuur sloeg met "North Side Gal", "Dimes For Nickels" en "Fire Bug" onmiddelijk in de pan en the Paladins waren meteen gewaarschuwd dat zij met JD Mc Pherson op de affiche zeker vanavond niet op hun lauweren konden rusten.

Ian Siegal & the Mississippi Mudbloods.

----------------------------------------------------

Alweer Ian Siegal op Blues Peer ....de kritiekkasters op het bijna terziele gegane Blues Peer facebook forum kregen meteen lik op stuk. De titeltrack van het verplicht aanschaf album "The Skinny" ( zie cd review) was de voorbode van een magistraal anderhalf uurtje Mississippi Delta blues waarbij de man uit de UK niet alleen voortreffelijke hulp maar zeker ook zo veel concurrentie kreeg uit de USA . Een bewuste taktiek overigens want de broertjes Dickinson ( North Mississippi Allstars, The Black Crowes) nodig je nu eenmaal niet uit om de gaatjes op te vullen. Samen met bassist Andy Graham en Paddy Milner / keyboards is dit immers een band die staat als een huis.  "Moonshine Minnie",  "Stud Spider" , "Hound dog in the Manger", "Devil in the Details"  ...het was met the devil on your shoulder uitkijken naar de talrijke hoogtepunten die netjes onder het gezelschap werden verdeeld. Opperste concentratie was de boodschap voor de toeschouwers want je kwam inderdaad ogen en oren tekort om al dit moois tot je te nemen. "Take a walk" with Ian Siegal & the Mississippi Mudbloods door Blues Peer en je wordt nooit ontgoocheld.

The Paladins

----------------------

 

Afgelopen jaar stond de band nog ondermeer op Moulin Blues en dat concert leverde ons lekker geen gehoorschade op want, ondanks fan van het eerste uur, hielden wij het er na een poosje wel bekeken en beluisterd wat the Paladins betreft. Niet alleen oorverdovend hard maar bijzonder weinig geïnspireerd waren toen onze bevindingen en wij hadden wij er dan ook geen  moeite mee dat Gonzales na het jammerlijk opdoeken van the Hacienda Brothers soelaas zocht bij Mike Barfield en The Stone River Boys. Het voortreffelijke album "Love on the Dial" ( zie cd recensie) en een prima concert in the Borderline, Diest konden de pijn van de teloorgang van the Paladins enigszins verzachten. Met de herinneringen aan hun memorabel optreden op het Belgium Rhythm & Blues Festival '1989 - het trio zorgde toen voor een heuse aardverschuiving in het roots / rockabilly gebeuren - nog in het achterhoofd  keken wij anno 2011 dan ook uit op zijn minst gezegd argwanend uit naar de Paladins op dezelfde locatie. Blijkbaar heeft Gonzales' nieuwe liefde niet alleen hem maar ook de overige bandleden weer op hun oud, vertrouwd niveau gekregen al kan Yearsley nog steeds niet zingen. De man doet al een eeuwigheid vergeefse pogingen om dit te veranderen maar het wil maar niet lukken...blijven oefenen jongen ! Gelukkig kwamen songs als "Lets Buzz" met Seatsniffer Walter Broes , "Lookin' for a girl like you" , "15 days under the hood", "Going Down to Big Mary's House " en "Keep on loving Me" ditmaal wel uitstekend tot hun recht. Niets nieuws onder de zon ( op dat moment viel de regen met bakken uit de lucht) en de band verrekt het nog steeds om mijn favorietje"Let's go Baby" te spelen maar Gonzales blijft met die typische gedrongen houding natuurlijk een Gretsch fenomeen. Leuk !

Triggerfinger.

--------------------

Wat Triggerfinger op Blues Peer kwam doen blijft mij een (blues) raadsel . De band mag dan een geweldige publiekstrekker zijn - wat in Peer overigens grandioos bevestigd werd -  het valt mij op dat ze alle festivals aandoen behalve .....Rimpelrock. Bijzonder jammer want de heren  Block / Van Bruystegem Goossens zouden  er met hun verantwoord grondwettelijk lawaai een fantastische bijdrage kunnen leveren om het immense gat in de nationale begroting in één maal dicht te harken .....anderhalf uurtje collectieve euthanasie en de staat vaart er wel bij . De begrafenis sector wrijft zich in de handen, notarissen en advocaten krijgen het werk niet gedaan, de immobiliënsector floreert als nooit tevoren, de ziekteverzekering geraakt uit de rooie cijfers, de wachtlijsten in de rusthuizen dalen spectaculair en de bespaarde pensioenen kunnen dan als bonussen geschonken worden aan de bankdirecteuren die al dat vrijgekomen geld weer opnieuw kunnen beleggen in rommelkredieten ...enz. Natuurlijk is dit een (flauw) grapje maar het wil gewoon zeggen dat Triggerfinger mij gewoon niet interesseert en aan de goed gevulde backstageruimte te zien waren er nog al wat generatie genoten diezelfde mening toegedaan.

The Black Crowes

--------------------------

Blues Peer was uiteraard de geschikte gelegenheid om goodbye te zeggen to the bad guys Chris en Rich Robinson, Luther Dickinson, Adam Mc Dougall,Sven Pipien en Steve Gorman....beter bekend als the Black Crowes.Inderdaad, de heren houden het voor bekeken, enkele leden gaan voortaan rentenieren (met meer dan vijftien miljoen verkochte platen / cd's lijkt mij dat niet zo moeilijk), anderen zijn bezig of leggen zich toe op nieuwe muzikale projecten, bovendien gunnen enkele leden het licht mekaar niet meer in de ogen ...dus wordt het hoogtijd om het zaakje op te blazen of een tijdje in de wachtkamer / bankkluis op te bergen. Jammer want de band heeft uiteraard met "Jealous Again", "Remedy", "Hotel Illness"  en "Hard To Handle" enkele hits in huis waarvan menig muzikant maar kan dromen.  Bovendien wordt hun Southern rock beschouwd al verplichte leerstof en cultureel erfgoed maar voor mij was het zaterdag niet meer dan zich eventjes afvragen waarom ik destijds wel in de ban geraakte van hun ellenlange gitaarsolo's, "Shake your Money maker" grijs draaide en het album nu al jaaaaaaaaren niet meer uit de kast komt .Het antwoord is eenvoudig ; je wordt ouder Swa geef het maar toe, je wilt er nog veel aan doen maar weet niet meer hoe en vooral ....je bent veel eerder moe. Blues Peer zaterdag was mooi geweest en wij lagen op een aanvaardbaar uur lekker onder de wol. Meer moet dat echt niet zijn  (SWA, Jean Paul, Carine)