Blues Peer - Zondag 15/07/2012

Blues Peer 2012

Philippe Menard

Vocals, guitar, harmonica, percussion

This is a one man band. Het begint bijna een traditie te worden in Peer. Twee jaar geleden had je Ben Prestage. Wat zo leuk is aan de mannen; ze brengen steengoede muziek. Of wat dacht je van “Back to the bone” en “Voodoo Chile”. Het instrumentarium is ook altijd een genot om zien. De mondharmonica-steun is altijd een curiosum op zich, en Philippe had een speciaal smeedijzeren plaat die hij kon aanslaan. Een eigen mengtafel is voldoende, geen grootse toestanden. Maar wel grootse muziek dus. De toon voor zondag is gezet.

Lightnin’ Guy & The Houserockers

Lightnin’ Guy: vocals, guitar
Richard van Bergen: guitar
Erik Heirman: drums

Toen Guy in 2009, toen nog met de “Mighty Gators”, de zondag mocht op gang trekken, zal hij ook wel niet gedacht hebben dat het zo’n vaart zou nemen. Amper 3 jaar later heeft hij België vertegenwoordigd op het EBA, en nu met zijn repertoire van Hound Dog Taylor terug op Blues Peer. Met dat repertoire heeft hij trouwens al heel wat succes gehad, niet alleen vanwege de originele Hound Dog setting, maar ook en vooral de overgave waarmee hij de songs brengt. “Take Five”, Give Me Back My Wig” en zijn persoonlijke favoriet “Sadie” hebben ons weer als muziek in de oren geklonken. Guy en Richard hebben er een heerlijk (jam)potje van gemaakt, waarbij ook het geweldige gitaarwerk van Richard fel en goed werd gesmaakt door het aanwezige publiek. Guy was vooral verheugd dat hij tegenwoordig zo’n hechte schare fans heeft, die hem blijft volgen. En ze waren er allemaal in Peer.

Hamilton Loomis

Hamilton Loomis: vocals, guitar, harmonica
Kent Beatty: bass
Ryan Cortez: drums
Fabian Hernandez: keys, sax

Als je wilt weten hoe R&B, funk en blues samen klinken in één song dan moet je deze mannen aan het werk zien. De man kan gitaar spelen en weet bovendien zijn publiek perfect te bespelen. Maar ook zijn collega’s moeten niet onderdoen. Ryan Cortez kan in de toekomst misschien verder door het leven gaan als “Animal”. In het programmaboekje worden ze aangekondigd als een perfect geoliede machine, en dat zijn ze ook. Het feestje dat gisteren aangekondigd was, hebben we vandaag om 15 uur gekregen. Soul en rock, je hebt het eigenlijk maar voor het zeggen.  En als het publiek nog te ver weg is, ge je toch gewoon zelf er naar toe. Voor een perfecte blues-party ben je bij deze heren aan het juiste adres. Bedankt Blues Peer voor deze schitterende programmatie.

North Mississippi All Stars

Luther Dickinson: vocals, guitar
Alvin Youngblood Hart: vocals, bass
Cody Dickinson: drums

De gebroeders Dickinson staan voor Blues om van te snoepen. Je kan ze met weinig vergelijken. Ze hebben Alvin meegebracht die een zielsverwant is van de heren. En dat Luther van wanten weet mag blijken uit zijn staat van dienst. The Black Crows, Ian Siegal en ook John Hiatt zijn echt wel referenties die het em doen. Nu de NMA zijn meer een jam-band en dat was vandaag niet anders. Er wordt duchtig van instrument gewisseld, gitaar switchen en een drum voor een wasbord bvb, bij hen kan alles. En bovenal wordt er nog goede blues gespeeld. The crowed goes wild.

Ten Years After

Lee Lyons: bass
Rick Lee: drums
Chick Churcill: keyboards
Joe Gooch: vocal, guitar

Laat ik u even vertellen welke mijn eerste 3 LP’s waren die ik gekocht heb: Creedence Clearwater Revival Gold, Made in Japan (Deep Purple) en Recorded Live (Ten Years After). Dit zou dus pure nostalgie worden voor mij. En inderdaad werden we moeiteloos terug de tijd in gekatapulteerd door dit viertal. Het zijn kranige oudjes tegenwoordig, behalve Joe natuurlijk, maar die is ondertussen ook al 9 jaar lid van deze supergroep. Maar ze rocken nog steeds de pannen van het dak: King of the blues, Big Black 45, 50.000 Miles, Love Like A Man, Goin’ Home en je snapt wat ik bedoel.Een technisch probleem, één of andere kabel, speelde Joe wat parten, maar dat werd moeiteloos opgevangen door de rest. Altijd goedlachse Leo kan zelfs nu nog altijd niet stil blijven staan. De tijd stond even stil in Peer, zo’n dik uur en een kwartier. Van dat soort “Going back in time” mogen ze er elk jaar ééntje serveren. Een fantastisch optreden met voor het eerst op deze editie een bisnummer.

El Fisch

Filip Casteels: vocals, guitar
Jan Ieven: bass, keys
Steven De bruyn: vocals, harmonica
Rohal De Ridder: drums
Toon Derison: drums

Volgens het programmaboekje de crème van de Belgische blues. Eerlijk gezegd, ik vond er niets aan. Veel te luid, te schrel. Voor mij was dat meer “experimentele blues”. Echt geen spek naar mijn bek. Het minste optreden tijdens deze editie van Blues Peer.

B.B.King

Blues Boy King: vocals, guitar
James ‘Boogaloo’ Bolden: : musical director, trumpet
Mevil Jackson: sax
Walter King: sax
Stanley Abernathy: trumpet
Ernest Vantrease: keyboards
Charlei Dennis: guitar
Reggie Richards: bass
Tony Coleman: drums

Wat mag je nog verwachten van deze man, ondertussen 86 en in september 87 jaar. Na de introductie van de band komt B.B. op onder een staande ovatie. Duidelijk afgevallen sinds de laatste keer ik hem gezien heb in Gent, neemt hij plaats op zijn stoel. Het duurt even voor hij zijn gedachten kan ordenen, maar als je als liefhebber “Rock Me Baby”, The Thrill Is Gone” en “Guess Who” te horen krijgt, dan ben je echt blij dat je dit monument van de blues muziek misschien voor de laatste keer hebt gezien. De man die bekend staat voor “less is more” speelt nog steeds geen noot te veel, maar wel altijd juist en op zijn plaats. Zijn stem heeft ook nog niets aan kracht ingeboet. Kortom, dit was waar we het hele weekend naar uitgekeken hebben. En ons geduld werd beloond. De man waardoor ik naar blues ben beginnen luisteren, en me ben gaan verdiepen in dit genre, heeft dit festival zijn glans gegeven die het verdient.

Bedankt Blues Peer ( de mensen van de organisatie en alle vrijwilligers) voor alweer een schitterend weekend. Ik zie jullie graag terug volgend jaar.