Blues Peer - zondag - 17072011

Zondag 17 juli 2011

------------------------------

Alle foto's via college Wil Wijnhoven van Bluesbreeker.nl waarvoor mijn dank.

The Catsmokes.

----------------------

Het Ep'tje "Texas Pines" van the Catsmokes voorspelde al veel goeds (zie recensie) en dus waren wij de zondagmiddag klokslag 12h netjes op tijd om dit gezellig gestoord viertal te bewonderen. Net als Tollos, Charley Cruz & the Lost Souls hadden zij de eer, het genoegen maar ook de moeilijke opdracht om een mega blues / roots festival als Blues Peer te openen. Wat hun collega's er van terecht brachten mocht best gezien en gehoord worden, dus waarom geen twee zonder drie moeten de Hagelandse Blasters Cuypers,Van Diest,Vermeulen en Theys gedacht hebben toen zij in een "Long White Cadillac" (?) of met "Two Trains" van Averbode richting Peer reden. Het had de afgelopen avond / nacht werkelijk water gegoten over Peer en omgeving maar the Catsmokes lieten meteen de "Texas Sun" over de Deusterweide schijnen. Ook het publiek liet zich niet pramen en koos resoluut  richting podium om getuige te zijn van een klein uurtje prima "Big City (Peer) Blues" ! De band heeft naast een aantal eigen prima nummers (om ; "The Big Bopper" en een bluesy tribute to Jimmy Wood  / Imperial Crowns)  een trits sublieme covers op hun playlist staan waar notabene ondergetekende mee opstaat en gaat slapen ; "Marie, Marie" (Blasters), "Daddy Rollin' Stone" (Derek Martin) , Doing My time" (Johnny Cash), "East Texas Pines" (The Holisters) . Nothing to go back to ....en een optreden van the Catsmokes op (Ge) Varenwinkel 2011 dan ? Shake your Hips !

King King.

--------------

In 2009 stond King King - het nieuwe project van "Mr. Highway Man" Alan Nimmo - nog op Hookrock, Diepenbeek en maakte er hun verschroeiende live reputatie meer dan waar. Onlangs verscheen hun debuutalbum "Take My Hand" en uiteraard nam Bealestreet Belgium die uitnodiging toen al van harte aan want King King / feat Alan Nimmo kon ons destijds al bekoren met het Ep'tje "Broken Heal".  Op Blues Peer waren Alan Nimmo, Linday Coulson, Bennet Holland en Jamie Little netjes gekleed in kilt en weer zo vriendelijk om na een werkelijk fantastisch optreden uitgebreid handjes te schudden in de merchandise tent. Met de openingstrack "Lose Control" en de pareltjes "  Don’t You Get The Feeling (You’ve Been Had)", "Nothing Takes the Place of you"  werd het meteen duidelijk ; dit zou een optreden worden dat "All Your Life" in je geheugen geprent blijft. Het publiek lustte er wel degelijk pap van en genoot met volle teugen van  hun swingende blues en de ingetogen momenten, je kon op een bepaald moment zelfs bijna een muis horen lopen over de weide. U zult nu wel begrijpen waarom blueslegende Paul Jones deze band een stralende toekomst voorspelt.

Sharrie Williams & Band feat. Sax Gordon.

--------------------------------------------------------

Bijna drie dagen ver en de eerste dame mocht eindelijk haar potten en pannen in de steek laten om het mansvolk in de ogen te kijken met een duidelijke  boodschap : "I'm Here to Stay" . Eigenlijk is het een pure schande dat er niet meer big mama's hun opwachting maken op Blues Peer, de programmator van dienst  - huidige of nieuwe (?) -  mag altijd contact opnemen met Bealestreet Belgium, wie onze cd recensies regelmatig doorneemt weet dat wij een verkiezingslijst vol hebben met potentiële kandidaten.....

"The Princess of Rockin' Gospel Blues" deed nog maar eens wat ze al jarenlang belooft en nakomt  : I'll capture your heart and soul with every note ! Inderdaad Sharrie Williams can whisper, she can scream, she may moan and she can sing the blues, met andere woorden ; she's a real Blues Woman! Bovendien kon "The Hard Drivin' Woman" beroep doen op Blues Peer habitué Gordon "Sax" Beadle en dan weet je het wel, onder het motto "Just You & Me" palmden zij in een mum van tijd de Deusterweide in en toverde ze om in heuse  juke joint ....singing, drinking, dancing and the blues playing, with barbeque chicken, french fries, pizza, hot -dog, broodje gezond, pitta en gebakken vis  ....  Smakelijk !

Robert Randolph & the Family Band.

-------------------------------------------------

Het gebeurt niet dikwijls dat wij bij de eerste (meestal erg laattijdige) bekendmaking van de eerste namen voor Blues Peer - toch wel een kwalijke traditie - met de oogjes knipperen ...Robert Randolph trekt zijn "Travelling Shoes" aan om Peer met een bezoekje te vereren, amaai ! "Ain't nothing wrong with that",  maar  toch blijkt de man zelfs bij het Blues Peer publiek eigenlijk nog een nobele onbekende te zijn want een korte rondvraag in het stoeltjesparadijs leverde meestal maar één antwoord op ....who the f**ck is Robert Randolph ? Wel, met een stomende sacred steel show heeft de man, die tot de beste 100 gitaristen aller tijden behoort, in een tijdspanne van een anderhalf uurtje dat heel netjes opgelost. Zijn opzepende mix van blues, funk, soul en rock neemt je vanaf het eerste ogenblik bij je nekvel en laat je niet meer los. De prille dertiger heeft de beschikking over een bijzonder energieke Family Band waarbij de leuze I can do what you do geen fabeltje blijkt te zijn. Zo hanteren op een bepaald moment zowel Robert Randolph, Danyel Morgan als Carlton Campbell op hun beurt elk de pedal steel, drums en bass .....polyvalent zijn heet dat in vakbondskringen. Lapsteel wizzard  Robert Randolph  kreeg zijn opleiding in the House of God Church  maar de leuke danspasjes die hij anno 2011 op het podium etaleert hebben waarschijnlijk ergens anders voor het eerst het 'licht' gezien.  Met ondermeer "If I Had My Way" - one part gospel, one part funk,with a little bit of part rock and roll - "Squeeze" is hun boodschap vrij  eenvoudig : "Hip Shake thing" and ....have a good time ! Robert Randolph is going in the right direction en dat is voor T - Bone Burnett, Ben Harper, Leon Russell en Doyle Bramhall II ook geen geheim meer want zij waren immers zijn uitverkoren reisgenoten op  "We Walk This Road" ..

Kitty, Daisy & Lewis.

-------------------------------

Collega Ben Vanhoegaerden had ons met zijn "Smoking in Heaven" cd recensie erg nieuwsgierig gemaakt maar toch waren er wat vraagtekens. Niet dat wij twijfelen aan Ben's deskundigheid, integendeel zelfs, maar ook Jools Holland heeft de mond vol van dit trio en had die gladjanus ons in het verleden niet ferm bij ons kl*ten toen hij ondermeer Imelda May zowaar de Rockabilly / blues hemel inprees ? Nou moe, laat ons heel eerlijk zijn ; wij hebben er geen enkele moeite mee dat die of die of die op Blues Peer staat maar daarom moeten wij het nog niet goed vinden. Kitty, Daisy & Lewis inclusief  die Jamaicaanse trompetter waren volgens mijn bescheiden mening en dan druk ik mij nog voorzichtig uit ; verschrikkelijk vervelend.  Leuk dat de Werchter en Pukkelpop jeugd via K,D & L op het bestaan van blues, country, swing  en rockabilly  wordt gewezen maar serveert u aan de trouwe BRBF fan liever rockabilly ladies als Wanda Jackson of Marti Brom en wilt u echt een leuk bandje dat blues, gospel, dixie, New Orleans, country , soul en funk tot in de kleinste details beheert .....contacteer dan voor 2011 the California Honeydrops !  Graag gedaan.

Ray Manzarek & Robby Krieger Of The Doors

--------------------------------------------------------------

Oude wijn in oude zakken .... Yes. De opener "Roadhouse Blues", "When the music is over turn on the lights"  (blijkbaar Jim Morrison's favoriete song) en L. A (Blues) Woman" konden eventjes de (Doors) schijn ophouden maar dan ging het gelijk de Dexia en KBC aandelen in recordtempo naar beneden. Met flauwe grapjes, lange vervelende solo's en een frontman die zelfs in een tributegroep moeite heeft om overeind te blijven leek dit meer op boerenbedrog en zakkenvullerij. Een mens zou voor minder aan de drank en drugs geraken ("Alabama song" ) of zich geroepen voelen om als sexmachine lees dorpsstier door Peer te (g)razen. Gelukkig zijn wij nu anno 2011 en  loopt een zestigplusser ook in Limburg echt niet meer rond in een belachelijke star & stripes broek. Wedden dat Jim Morrison nu veertig jaren op zijn buik begraven ligt....of heeft u hem soms zondagavond opgemerkt op de Deusterweide ?

Brian Setzer's Rockabilly Riot.

----------------------------------------

 

Eindigen in schoonheid ....het is blijkbaar zelfs in Peer niet iedereen gegeven maar Brian Setzer deed het wel ! Lang geleden dat een afsluitende band liefst drie maal mocht, moest bissen en het publiek bijna voltallig bleef mee rocken tot mijnheer pastoor de klokken liet luiden voor de vroegmis. Met JD Mc Pherson, the Paladins en The Catsmokes waren de rootsrockers onder ons al drie dagen flink verwend maar wat Setzer met zijn Rockabilly Riot uit de authentieke rock & roll kast tevoorschijn haalde was gewoon klasse ! De prille vijftiger is nu eenmaal built for speed en zoals zondagavond bleek hij ook nog eens de perfecte docent Rock Therapy, Gretsch fenomeen en entertainer pur sang.  Zo hanteert hij nog steeds perfect de hillbilly country yodeltruk, eert hij Johnny Cash gracieus, plaatst hij Johnny Hatton, Chris D' Rozario en Slim Jim Phantom uitvoerig in de spotlights en was tot onze grote verbazing zelfs Kevin Mc Kendree ( Delbert Mc Clinton) op de afspraak. "Runaway Boys", This Cat's on a Hot Tin Roof", "Stray Cat Strut" , "Red Hot" ..het ging erin als koekebrood. "Rock this town "....in Peer en omgeving weten ze er nu ongetwijfeld echt alles van. (SWA, Jean Paul, Carine)