Dave Mc Graw & Mandy Fer in CC. De Breughel 20140918

CC De Breughel Bree
 
Dave Mc Graw & Mandy Fer in CC. De Breughel, Bree
18 / 9 / 2014.
         
 

“ War” ...what is it good for ? Absolutely nothing !

Alhoewel....Eens te meer blijkt dat ieder nadeel ook zijn voordeel heeft want de herdenkingen aan de oorlogsjaren waren ongetwijfeld mede verantwoordelijk voor de dames en heren van CC. De Breughel om destijds met het concept “Geallieerden en Bevrijden” van start te gaan. Een gedurfde, maar zo blijkt al een tijdje, een overduidelijke succesvolle onderneming die dit seizoen niet alleen opnieuw een aantal Trans – Atlantische singer –songwriters aan bod laat komen maar ook bewust kiest om met ondermeer HT Roberts, Bruno Deneckere en Nils De Caster, Fernant Zeste, Sarah Bettens, Jan De Smet, Walter Broes & Tom Theuns (Living Roots), Billy & Bloomfish enkele landgenoten extra in de schijnwerpers te plaatsen. Een ding hebben zij gemeen ; een oprecht engagement voor het Americana / Roots singer –songwritersgebeuren. 

Dave Mc Graw & Mandy Fer (San Juan Islands, USA) passen dan ook perfect in dit plaatje en zijn het geschikte Folk / Americana duo om voor een talrijk opgekomen publiek het inmiddels vertrouwde Parketzaaltje om te toveren in een gezellig luisterpaleis waarbij het oproepen van sfeerbeelden van alledaagse mensen of landschappen centraal staat. Een aangename verrassing was dat het duo afgelopen donderdag het gezelschap kreeg van een drummer, minder leuk was de aankondiging dat Mandy Fer door een verkoudheid haar stem kwijt was.

Het scheelde een slok op een (gorgel) borrel want zowel op hun debuutalbum “Seed of a Pine” (‘012) als de onlangs verschenen opvolger “Maritime” – lijstaanvoerder van de Euro Americana Chart – zijn het voornamelijk de schitterende vocale harmonieën die hemels bekoren, vertederen en verwonderen. Jammer genoeg moest het mooie kind zich nu voornamelijk beperken tot  excellent (elektrisch) gitaarwerk dat - ongetwijfeld door haar studieverblijf in Spanje - ook een fel gesmaakt akoestisch Flamenco brugje kreeg.

Dave Mc Graw , gitaar en djembé, dan maar in zijn eentje maar de sympathieke man kweet zich via zijn fluweelachtige bariton stem en de achttienkaraatspareltjes “Carillon” - waarbij het publiek vocale assistentie mocht leveren - het opzwepend ”Comin’ Down”, “So Comes the Day” en bissertje “Helpless” (h)eerlijk doeltreffend van zijn taak en breidde er met ondermeer  “Cat Creek” , “Could Be Ghosts”  en een hommage aan Woody Guthrie /Wilco een schitterend ‘wellness for the wounded’ vervolg aan.

Bovendien deden de weergoden  ook op hun eigen manier een duit in het zakje want zij kleurden de “Western Sky” boven Bree met felle bliksemschichten en trommelden een duidelijk waarneembaar zachtjes- tikt – de – regen – op – het – zolderraam. Zonder twijfel een hartverwarmend optreden van Dave Mc Graw & Mandy Fer die de reële behoefte aan en belangstelling voor singer –songwriters niet alleen in Bree maar wereldwijd rechtvaardigt. (SWA)