Delirium Blues Festival 20140419

Delirium Blues Festival 2014

 

De foto's vind je hier
 
Vanuit Geel naar Lichtervelde is wel even rijden. Dus hebben we van Moonrunner maar een klein stukje gezien. Gelukkig konden we ze nog aan het werk zien in de foyer tijdens de pauzes van de andere optredens. Een mengeling van rockabilly, fifties en bluegrass. Meer moet dat niet zijn.
Richard Townend zat ook in de foyer, en hij nam de eerste twee pauzes voor zijn rekening. Richard is een echte gitaar virtuoos , die blues speelt zoals het hoort. Als het licht wat meer gedempt had geweest, dan had je je zeker in een of andere club gewaand, wat meer zijn habitat lijkt te zijn. Aangevuld met wat jazz en een vleugje country was hij de ideale man om je in the mood te brengen.
Black Cat Joe & Miss Corina zorgden voor de eerste verrassing van de dag/avond. Hij aan de gitaar en een basvoetdrum en een voetsnert, zij aan een plastieken waskuip met een steel en een koord. Dat instrument zorgde dus voor de bas. Nummers als " Roll over Beethoven, Suzie Q, On the road again, Mannish Boy en Highway to hell" zijn allen de revue gepasseerd. Zelf "Whole Lotta Rosie" van AC/DC mocht niet ontbreken. Ze zaten wel in een speciaal Black Cat Joe jasje. Het was dus blues, country en rock'n roll die door het aanwezige publiek fel gesmaakt werden, ook mede door het accent dat Joe liet horen. Dat beloofde natuurlijk voor de rest van de avond. 
Volgende gasten waren Ryan Lamb & Little Village. Ryan staat bekend als een zeer goede gitarist, en die kwaliteit werd met voldoende panache gedemonstreerd. Little Village was als begeleidingsband zeker goed hoewel de zanger wat volume miste. De set kon wel bekoren. Als dan ook Paul Lamb en Chad Strentz even versterking komen bieden, dan is ook dit optreden geslaagd. 
Paul Lamb & Chad Strentz is dan weer van een heel ander kaliber: subliem. Wat Paul allemaal kan met een klein ding als een mondharmonica is niet meer van deze tijd. Naast hem Chad die zeker even waardevol was, met zijn subtiel gitaarspel en zijn even subtiele stem, die aan elke song de juiste "waarde" meegaf. Uiteraard mocht hier zoon Ryan even het podium vervoegen voor een toch wel gevoelige tussenkomst. Maar de ster was toch Paul die al zingend door de harmonica het publiek helemaal op zijn hand wist. 
Tijd dan voor de Robin Bibi Band, wegens te luid voor mij het signaal dat ik nog iets moest eten (frietje met ketchup). M.a.w. ik heb deze aan mij voorbij laten gaan. 
Het was tijd voor de main act van de avond, Neal Black & The Healers. Hij staat bekend als een icoon van de Texas blues en dat heeft hij ook met verve bewezen. Stevig gitaar werk en zijn doorleefde, scheurige stem zijn zijn handelsmerk. Een klassieker is "Did you ever (Jail of St Antone)". Op de affiche stond "feat Kris Jefferson. Hij is de bassist van het viertal. Tijdens een heel lang uitgesponnen "Who do you love" kreeg hij alle aandacht, en jawel de man kan uitstekend overweg met zijn vier snaren. Er is een nieuwe cd uit "Before Daylight" en hieruit werd het prachtige "The Road Back Home" gespeeld met een gitaarsolo om u tegen te zeggen. En uiteraard was "Johnny Walker" ook aanwezig hoewel we de song niet te horen hebben gekregen. Spijtig dat hij maar een uur kreeg, maar wel eentje om van te smullen. 
Afsluiter werd  het Mudcats Blues Trio met als toegevoegde waarde Greg Copeland, maar wegens het gevorderde uur, en nog een lange rit voor de boeg, hebben we slechts één nummer gehoord van deze jonge bende uit de UK, die voor het eerst op het vaste land optraden. Blues Rock, zal wel de hoofdmoot geworden zijn van hun optreden, hoewel Greg natuurlijk bekend staat als een soul man. 
Een geslaagde opener van het festivalseizoen met een gezonde mix van stijlen. We kijken al uit naar uitgave 22 van volgend jaar.