Eerste Gompelse Bluesnight 25032011

1ste Gompelse Bluesnight @Gompelhof 25/03/2011

Eindelijk terug een festival in Mol moeten velen gedacht hebben. En Jo zou Jo niet zijn moest hij dit niet goed doordacht hebben. Bottle Nose, Marquise Knox en Danny Bryant zijn dan ook namen waarmee je naar buiten kan komen. Het vraagteken in die reeks was natuurlijk de jonge Marquise Knox. Met de Belgische Bottle Nose als opener kan je weinig verkeerd doen.

Zij kregen een plaats in het café om de mensen in de zaal de tijd te geven die in orde te brengen voor de grote kanonnen. Nu die keuze was helemaal niet verkeerd, want het café zat afgeladen vol. Veel gitaar maar ook de bluesharp die geregeld gebruikt werd met nummers van Muddy Waters en Elmore James kan je ons toch wel bekoren. Apart is ook altijd als je gaat zingen door de microfoon die is bestemd voor de mondharmonica. Altijd een goed effect. Ook tussen Marquise en Danny mocht Bottle Nose van zich laten horen. Traditional Blues op zijn Belgisch, meer moet dat echt niet zijn. Afsluiten met Hoochie Coochie Man in een eigen bewerking, laat het publiek achter met een goed gevoel.

Het vraagteken van de avond was natuurlijk Marquise Knox. Ik had nog nooit gehoord van deze jonge man voor ik de affiche had gezien van Gompelhof. Het was voor mij dan ook een aangename kennismaking met deze jonge artiest. Hij speelde heel wat covers, maar toch in een aangepaste stijl. “Bring it on Home To Me”, “Mustang Sally”, “ In the Midnight Hour” of ook nog “Wang Dang Doodle”, zijn de revue gepasseerd.

Nu wat mij vooral getroffen heeft is zijn prachtige stem. Die moet je echt gehoord hebben. Voor een twintigjarige is dit echt niet evident. Zacht, krachtig als het moet, maar met zoveel gevoel. Zijn stem is echt zijn waardevolste instrument. The Delta, The Crop Fields, je voelt zo waar deze man vandaan komt. Met Mike Battle aan de drums en Eugène Johnson op de bass heeft hij bovendien twee ervaren rotten mee, die hem op de juiste manier begeleiden. Save the best for last moet ook Marquise gedacht hebben want zijn bisnummer “The Sky is Crying” was voor mij het beste moment van heel de avond. Zeker iemand om nog eens terug te zien.

En na een tweede interventie van Bottle Nose was het dan tijd voor de oordopjes. Wie Danny Bryant vroeger al eens aan het werk heeft gezien, weet dat hij de volumeknop nogal eens durft opendraaien. En vanavond was dat niet anders. We hadden Danny vorig jaar ook gezien in Mol, en dus wisten we zo ongeveer wat te verwachten. Nu, hij heeft ons niet teleurgesteld.

Stevig Blues-Rock nummers afgewisseld met soms wel heel gevoelige ballads, en één akoestisch nummer voor de verjaardag van Leen. Kortom we hebben waar gekregen voor ons geld. Als afsluiter kregen we “Voodoo Chile” een nummer waar we nog op zaten te wachten. Danny heeft al beloofd om terug te komen. We kijken er naar uit.(JePe - Foto's: Staf)