Gevarenwinkel 26 aug 2011

Gevarenwinkel 26 augustus 2011

 

Varenwinkel is een deelgemeente van Herselt. Dus het is eigenlijk een dichtbij festival voor mij. De voorbije jaren liep ik echter met het idee rond dat het een festival ergens in “De Vlaanders” was. Waarom, weet ik ook niet.
Laat me beginnen met te zeggen dat ik niet op tijd was om alle optredens te zien wegens andere familiale verplichtingen. De Kirre is mij ontsnapt alsook het eerste optreden van Cheap Killers. Guitar Ray was ook al 20 minuten bezig, maar daarvan heb ik toch nog het grootste deel gezien.

En ik heb er van genoten ook. Ik weet niet wat het is, maar Italianen en blues kom ik tegenwoordig wel eens vaker tegen. En deze heren waren ook in goeden doen. Moderne elektrische blues, wat rock en ook  nog een boogie, en je hebt de ingrediënten gehad van deze band. Naast Ray Scona vond ik de toetsenman Henry Carpaneto best goed om naar te luisteren. De tent , die trouwens goed gevuld was, ging dan ook plat voor deze mannen. Of dat Ray na het optreden veel cd’s verkocht heeft, kan ik niet zeggen. Want van Italië naar Frankrijk is maar van de mainstage naar Rootstown trekken en daar kwamen we dan de “Cheap Killers” tegen voor hun tweede optreden van de avond. Die overgang naar een andere tent en podium vind ik trouwens goed gevonden. Je verspilt als festivalganger geen tijd, en de organisatie krijgt netjes de tijd om één podium af te breken en weer op te stellen voor een volgende artiest.

Cheap Killers dus. Een heel dynamisch trio. Uitgedost in kostuum en basketsloefkes spelen deze heren uit Frankrijk een opmerkelijk setje. Vooral Lord Bernardo op de mondharmonica speelt met volle overgave en kan geen halve seconde stil staan. Vooral boogie staat op het programma zoals Mat het enkele keren vraagt aan het publiek. Maar diezelfde Mat Dalle kan ook uit een ander vaatje tappen. Gevoelig de snaren buigen kan op heel wat applaus rekenen van de toehoorders.

Op dan naar de dame die al 17 nominaties achter haar naam heeft staan van de Blues Music Awards, en die er ook al 4 in de wacht heeft gesleept. Ze is afkomstig van Detroit maar leeft tegenwoordig aan de West Coast, Los Angeles. Haar band doet de opwarming, waarna de diva herself Herselt verovert. Charme te over, een stem die klinkt als een klok, en wervelend over het podium. Dat is Janiva Magness in het kort samengevat. Ze kan intussen putten uit een eigen repertoire van 7 cd’s. Maar haar laatste schijfje “the devil is an angel too” krijgt toch de meeste aandacht. Ze komt heel gevoelig uit de hoek als ze een slow blues laat horen, en krachtig als de rock de bovenhand moet krijgen. Je krijgt het gevoel dat wat ze zingt, ze ook geleefd heeft. Dit was een optreden waar ik naar uitkeek, en deze dame heeft alle verwachtingen ingelost. Ik ben naar huis gereden met het gelukzalige gevoel dat je hebt als je de blues hebt gehoord zoals hij moet klinken.