Goezot - 05062011

Goezot in ’t Hofke Oud Turnhout    zondag 5 juni 2011

Het beloofde alweer een stralende lentedag te worden. Dus wij goedgemutst naar Oud Turnhout om de derde dag van de nu al achtste editie van het  Goezot In’t Hofke Rootsfestival bij te wonen. De inrichters mogen voor dit festival de prachtige locatie “kasteel Chantraine“ gebruiken.  In de tuin (’t hofke dus) stonden her en der  tenten opgesteld die voor de nodige bescherming moesten zorgen en natuurlijk een serieus  aanbod van producten om de innerlijke mens te versterken met een droogje en een natje. Het was er nog vrij kalm toen wij arriveerden, maar dat duurde niet lang want het programma dat wij vandaag voorgeschoteld kregen was  meer dan de moeite waard. En zo dacht ook het talrijk toestromende publiek erover. Starter van vandaag was de Limburgse ambianceband

Along Comes Mary

Nog maar twee jaar jong en toch is deze vijf mansformatie al goed op dreef om zich een weg te banen tussen onze Benelux musici. Hier zit zeker en vast de frisse verschijning van leading lady Mary Hulsmans, met haar opgebonden dreadlocks en haar zwoele stemgeluid voor iets tussen. Haar levensgezel gitarist Fa (Fabio) Canini, vormt samen met drummer Sven Bloemen en pianist Wouter (Voltaire) de Wit een mooi strak geheel van de band. De enige uitzondering vandaag was de upright bassist Tom Van Acker die de geblesseerde  Rob Christoffels mocht vervangen. Wat hij notabene voortreffelijk deed.  Op hun repertoire staat een veelzijdigheid van nummers, gaande van Jazz over  Blues tot Country. Zij openden met: “ It Don’t Mean A Thing If You Ain’t Got That Swing” van Duke Ellington. “I’m A woman” was dan weer gebaseerd op het bluesnummer “ Hoochie Coochie Man” van Muddy Waters.  Zelfs Lulu’s “Shout” stond op de playlist. Van de  zeer sterke versie van “Summertime” van George Gershwin was ik enorm onder de indruk.

Als bisser kreeg het nummer “Don’t Cry For Louis” van Vaya Con Dios alle eer. Je kan het zo gek niet bedenken of zij drukken er wel een eigen stempel op, zeker als ze instrumenten zoals de ukelele en kazoo ertussen mengen. Een band om in de gaten te houden……

Lightnin’ Guy & The Mighty Gators

Over onze sympathiek Guy Verlinde en zijn Gators is al zoveel verteld en geschreven dat hij geen introductie meer nodig heeft. Vandaag kon Guy weer rekenen op zijn vaste bandleden: Karl Zosel  op de bass, Thierry Stievenart achter de drums en Willy Devleeschouwer op gitaar. Voor zang, slide en smoelschuiverij zorgt Guy zelf en zoals bij ieder optreden, lukt het hen ook deze keer om het publiek te bespelen, ook al was het nog vrij vroeg in de vooravond.  De versie van “Ain’t No Sunshine”bezorgde me weer de kriebels en als hij zijn acoustische versie van Sam Cook’s “ Bring It On Home” laat horen, werd er echt wel geluisterd. Het altijd vrolijk klinkende “Bon Ton Rouler” mocht deze set afsluiten.

John Primer and The Real Deal Blues Band

Real Chicago Blues voor deze oude rat, en wij willen echt niks anders horen van hem. Met de ouwe trouwe nummers zoals “Talk To Your Doughter” en  “She Upset me” dromen we efkes dat we terug in The States zijn. Verder de klassiekers van Willy Dixon, Muddy Waters en  Magic Slim, maar ook enkele eigen nummertjes van zijn laatste CD: “They Call Me John Primer” kwamen aan bod. Een tribute to Howlin’ Wolf mocht niet ontbreken. Vandaag had John zijn originele begeleidingsband om hem te ondersteunen, bestaande uit drummer Vernon Rodgers en basgitarist Michael Morrison. Zoals altijd werkt John met een special guest als hij in onze contreien vertoeft, en vandaag was dat niemand minder dan de Nederlander Robbert Fossen die zeer goed met de harp overweg kan en dus het geheel  een extra toets meegaf. Zeer geslaagd !!!

Ben Prestage

Een One-Man-Blues-Band met zeer aanstekelijke bacteriën, beter kan ik de man niet omschrijven. De uit Florida komende Ben was weer enorm fysiek aanwezig, letterlijk dan. De voorstelling van z’n band doet het nog steeds prima en zette the crowd opnieuw op z’n kop. Op zijn repertoire veel eigen songs van de nu toch al 6 verschenen CD’s. Verder is hij een uitmundende performer, een leuke verteller en een verfijnde songwriter. Dat getuigt waarom het publiek bijna bij op het podium wou staan, gelukkig dat er dranghekken voorzien waren…lol. Even praatzaam en goedlachs als altijd mengelde hij zich, voor en na zijn optreden, tussen het publiek en was één en al oor als er vragen werden gesteld.

En of hij bewonderaars had… nee zeker, kan ook niet anders na zo’n voortreffelijk spektakel. Ben heeft ook hier vanavond weer menig fan over de brug getrokken, daar ben ik zeker van.

Hokie Joint.

Tja, en wat moet ik dan over dit geweld vertellen?  Om het in hun eigen woorden: “You love us or you hate us. There’s no way in between” te zeggen. Ik behoor tot de laatsten. Toch moet ik toegeven dat deze gasten stuk voor stuk prima muzikanten zijn, maar het genre muziek dat ze brengen is niet aan mij besteed. Het grote publiek was echter positief en dus zal het wel aan mij liggen zeker…. Vocalist Jojo Burgess en zijn bende (Joel Fisk: guitar, Giles King: harp, Fergie Fulton: bass en Stephen Cutmore: drums) zijn bezig aan een promotour voor hun 2de CD: “The Music Starts To Play” en natuurlijk dat ze dan vanavond het merendeel van deze CD vertolkten. Leuk was dat Giles, al spelende, een wandeling tussen het publiek wel zag zitten. Enkele nummers: ‘The Music Starts To Play’ ‘Force of Habit’, ‘Aeroplane’, ‘Apologise’ en ‘Bang Bang’.

 

Candye Kane Band

Ik was content dat ik mij terug een plaatsje voor het podium kon bemachtigen voor deze rondborstige verschijning. Een echte bluesdiva,  letterlijk en figuurlijk.  Deze madam heeft , in een ver verleden, haar sporen verdiend als…. pornoster. Maar gezien zij over een krachtig stemgeluid beschikte, vond ze dat ze daar maar beter iets mee kon doen. Zij mag in haar band de nu al beroemde vrouwelijke formatie van Steve Ray tellen, met name Laura Chavez. Dit virtuoos fenomeen speelt zo gemakkelijk de moeilijkste akkoorden net zoals Candye met het grootste gemak de diepste of hoogste noten zingt. Achter het drumstel schuilt Evan Caleb en Kennan Shaw bespeelt de bass. Vandaag werd de band nog bijgestaan door harp, sax en orgel. Wie van hedendaagse blues met toch een ouderwets tintje houdt, moet zeker en vast eens een optreden van deze bom beleven.

Wat wil een mens nu nog meer om de laatste dag van dit prachtige festival af te sluiten. Voor ondergetekenden was het in ieder geval super !

Een speciale dank aan de organisatoren, die dit betaalbare weekend elk jaar in goede banen leiden. Jullie zijn TOP mensen !

(Leen voor Bealestreet) (Foto’s Staf)