The BluesBones – Saved By The Blues - Cd Release MOD 20150226

The BluesBones – Saved By The Blues
Cd release, Muziek-o-Droom 26/02/2015
 
Een uitnodiging voor een cd release mag je niet laten liggen. Maar op een donderdag ligt dat voor mij toch even iets anders omdat ik dan normaal voor de micro van de radio studio zit. Uitzonderingen bevestigen de regel, en voor de nieuwste van de The BluesBones maak ik dus graag die uitzondering. Move2Blues staat weer in voor de organisatie en dus is de Muziek-o-Droom in Hasselt weer de place to be. Collega Stan van Der Velden gaat mee. Hij was er in 2012 ook bij toen The BluesBones voor het eerst optraden in café Gompelhof.
Na "Voodoo Guitar" is "Saved By The Blues" het tweede studio album van de band. Tijdens de opnamen was Andy Aerts, de tweede gitarist, nog van de partij, maar die is inmiddels vervangen door Edwin Risbourg aan de Hammond orgel. Niet evident dus deze switch en ik ben benieuwd welk effect dit heeft op de sound van "The BluesBones".

Maar eerst PETE. Een driemans formatie met een akoestische, een elektrische (IanMc Cole) en een basgitaar (Luk Degraaff). Pete speelt een heel rustige set. Hij is een singer/songwriter pur sang. Zijn stem en dito zang is fenomenaal. De samenzang van de drie heren deed mij even denken aan the Eagles. De muziek was uiteraard heel anders. PETE heeft al een cd uit, I Am Wilson,  van waar uit de nodige songs kwamen alsook een song van Ryan Adams "My Sweet Carolina", die op een luid applaus kon rekenen van alle aanwezigen. 
 
En dan is het zover, hier zijn The BluesBones. Nu van bij het binnenkomen stond hij daar al prominent aanwezig, de Hammond.
"Moonshine" mag de debatten openen, en dat is meteen een van de betere nummers, met direct Nico aan het roer en Ronald samen met Dominique die ritmes aangeven en een vette slide van Stef. Edwin was ook al te horen. Op de titelsong van de cd "Saved By The Blues" wordt Edwin al iets meer naar voor geschoven en in "I'm Still Your Man" gaat hij dan schitterend in duel met Stef. Leuk is ook dat niet de volgorde van de cd aangehouden wordt, en dat er ook verhaaltjes bij de nummers horen. Zo komen we te weten dat niet alleen mannen vreemd gaan, en dat wordt dan "verteld" in "I'm Still Your Man". Zowel in "Call Me " als in "Runaway" gaat Stef teker op zijn gitaar en laat hij al zijn demonen los. En daar waar hij op de cd nog een ietwat fictief nr opnoemt zou Nico hier wel eens zijn echt telefoonnummer kunnen hebben verteld aan alle dames in "Call Me". "Crazy" wordt geopend door Ronald (bas), dat hij overigens ook geschreven heeft samen met zijn vrouw Cora Lee, en dit is zo'n nummer waarin Nico zijn zang-kwaliteiten kan tentoon spreiden. "Wrong" heeft dan weer een schitterende tekst, terwijl "Find Me A Woman", de opener van de cd, Dominique op de voorgrond zet. Wat op de cd al goed klonk, klinkt live nog net iets beter; "I Try" is het beste nummer van de avond. Een aanzwellende Hammond en een Stef die zo stil gaat spelen, dan je een speld kan horen vallen en alleen nog maar zijn plectrum op de snaren hoort.  Schitterend kippenvel moment. De elektrische versie van Matt Andersen's Devil's Bride is de afsluiter van de cd release voorstelling. Als toemaat krijgen we nog "Voodoo Guitar" in de nieuwe uitvoering en "Cruisin" mag de avond afsluiten. 
Als je nog mocht twijfelen, dit was een Cd-release om je vingers van af te likken. Niemand is uit de bocht gegaan, en Edwin die nog maar voor de tweede keer meedeed, was toch al goed op dreef. De sound is warmer, dat heb je met een aanzwellende Hammond, anders dus maar zeker niet slechter. En dat bewees de cd verkoop na het optreden. Goe gedaan mannen. (JePe)