Hookrock 1-2 juli 2011

HOOKROCK, Diepenbeek (B)  Zaterdag 2 Juli 2011

------------------------------------------------------------------------

Blijven stilstaan is achteruitgaan ... volgens duivel - doet - al  Ivan Jacobs was de traditionele doelstelling om een kleinschalig gezellig (blues) festivalletje te blijven organiseren niet langer meer opportuun. Muzikaal en ook financieel liep alles nog prima gesmeerd maar toch zou iets meer publieke belangstelling  mooi meegenomen zijn om Hookrock dynamischer naar de toekomst te doen lonken. Natuurlijk verwezenlijk je dat niet met een shouter die nergens meer aan de bak komt of een déjà vu bandje van het zoveelste knoopgat maar wordt er zonder de prijzenswaardige Hookrock traditie "Support Independent Local Artists" te verloochenen voortaan voornamelijk bewust gekozen voor ere -divisie artiesten die in het verleden al naam en faam vergaard hebben. Zeg nu zelf ... Candye Kane & Sue Palmer, Rick Estrin & the Nightcats, Dana Fuchs en Johnny Mastro & Mama's Boys verwacht je eerder (opnieuw) op de Deusterweide dan in Lutselus .....

Andere verplichtingen waren er de oorzaak van dat wij Mr. PC & the Uploaders gemist hebben maar de (overbodige) navraag leverde unaniem hetzelfde antwoord op ; de blues, swing, jump en boogie - woogie  van Patje Cuyvers en zijn discipelen werd algemeen beschouwd als de ideale opener van Hookrock 2011.

Wij betraden het festivalterrein op de tonen van enkele al jaaaaaaaaren goed in het gehoor liggende  T - Birds rhythms ....zou Kim Wilson dan ook op de afspraak zijn ? Misschien ligt die lat (financieel) nog iets te hoog maar Different Tacos - genoemd naar een live album van Kim Wilson & co -  en herrezen uit de assen van the Jitterbugs, maakt op een schitterende wijze brandhout van mijn vooringenomenheid dat tribute bands toch niet echt mijn ding zijn. Integendeel, too old to rock ...forget it, het heilig / roots / bluesvuur laaide meteen op bij deze jongen en op geen enkel moment voelde ik de anders dagelijkse ongemakken van mijn stijve knoken. Wij konden dan ook met veel plezier en waardering noteren dat hun debuut op Belgische bodem één voltreffer is.

Het erg lovenswaardig initiatief "United By Music" kreeg bij Bealestreet Belgium al ruimschoots aandacht toen de cd's "the Best of Candye Kane" en "Candye Kane & Sue Palmer / "One Night in Belgium" bij de cd recensies juni 2011 ter sprake kwamen. United by Music is namelijk  een wereldwijde organisatie die talentvolle mensen met een verstandelijke beperking een kans geven om op te treden voor een groot publiek en hen op die wijze probeert gemakkelijke in onze samenleving te integreren. Hookrock Diepenbeek was in navolging van the Borderline, Diest gastheer voor dit (h)eerlijk gebeuren en zowel de gelegenheidsartiesten Simone, Kees, Arthur, Leon, Sharon en Rob  - met muzikale ondersteuning van de voltallige Candye Kane band -  als publiek hadden er duidelijk plezier en genoten van 'hun' versies van ondermeer "Whole Lotta Shakin' Going On", "I Hear you Knockin' " en Singing a song Side By Side". Bovendien bleken sommigen onder hen ook nog vakkundig uit de hoek te komen op gitaar en de rockabilly bluesharp en stal de Zuid Afrikaanse 'Master of Ceremony'  Hayley Rehbock op een sublieme wijze de show met haar profesionele danspasjes. (meer info : http://www.unitedbymusic.org/index.php?option=com_content&view=article&id=156%3Aartiesten-van-united-by-music-&catid=2&Itemid=3&lang=nl)

Tijd voor 'Superhero' en 'the toughest girl alive' Candye Kane ....het rondborstige dametje uit California sleept een enorm verleden mee maar bleek op Hookrock "fit, fat & fine" te zijn. Ondermeer Laura Shavez // guitar, Sue Palmer // organ / piano, Johnny Viau // sax en Billy Watson // mondharmonica stonden de in een niet - alledaagse outfit gehulde bad, bad girl terzijde om de iets te weinig overgebleven tijd toch nog  meesterlijk op te vullen met songs waarvan de titels aan duidelijkheid niets te wensen over laten  ..."I Put a Hex on You" , "Put it All in There", "Ik Hou Van Je" , "Scream in the Night" , "All you Can Eat/ eten de hele nacht lang" en  Brenda Lee's "Sweet Nothings" dat binnenkort verschijnt op haar nieuwe album "Sweet Vagabonds" passeerden tot ieders jolijt de Hookrock revue.

http://www.youtube.com/watch?v=uPnfhwatndg

De Nederlandse / Duitse formatie The Wildcats mogen dan het speldje rockabilly / rock 'n' roll band dragen, volgens mijn bescheiden mening waren zij enkel aangezocht om de rock in de naam Hookrock hoog in het vaandel te houden. Of die opdracht geslaagd is ..... hun veel te luide rock versies van "Tainted Love", "Ring of Fire", "Burning Love" "Drivin' My Life Away", "Little Sister", "Heartbreak Hotel, "House Of the Rising Sun", "Baby Please Don't Go" overstegen op geen enkel moment, met alle respect,  het niveau van een doordeweekse kroegentochtband. Integendeel, heb zo een vermoeden dat J. Cash, Elvis en Eddie Cohran momenteel op hun buik begraven liggen ....Tijd dus voor een babbeltje, plasje en een poging om de innerlijke mens te versterken ....meteen doken de eerste groeipijnen van het (onverwachte) succes van Hookrock 2011 op  : niet alleen de parking was inmiddels niet meer voorzien op de massale belangstelling ( hou mijn hart vast als er werkelijk eens iets ernstigs moet gebeuren op die totaal niet - verlichte parking / camping, met tenten opgesteld tussen de auto's en slechts één enkele in en uit richting) ook de catering was veel te beperkt in quantiteit en kwaliteit. Iets waar aan geschaafd kan worden, maar ook het publiek mag in eigen al dan niet 'Candye Kane' boezem kijken .... het is tenslotte maar een kleine moeite om de lege bekertjes ( blijkbaar was er geen actie meer om de kinderen te belonen voor hun verzamel / recyclagetocht) en etensresten netjes te deponeren in de talrijk voorziene containers ...

 

Terug dan maar voor headliner Rick Estrin & the Nightcats. De sympathieke man uit San Francisco was al erg vroeg in de namiddag aanwezig en had voor iedereen die niet backstage geraakt wel eventjes tijd :  een ideale kans voor een gezellig praatje of om een cd'tje te laten signeren. Rick Estrin, alles behalve een "Desperate Man",  draait al een poosje mee als ex - frontman  from the swinging, jumping Little Charlie & the Nightcats en is een artiest naar mijn hart. De man heeft overduidelijk schijt aan kapsones, heeft met "Twisted" (Alligator Records) een dijk van een album op de markt, liet vorig jaar op Moulin Blues een voortreffelijke indruk en Bealestreet Belgium was benieuwd of die vlekkeloze prestatie kon herhaald worden. Laat één ding meteen duidelijk zijn  : hij kwam, zag en overwon ! Samen met zijn Nightcats ( Kris 'Kid' Andersen, J. Hansen, Lorenzo Farrell) tekende hij net als in Ospel voor een fantastische "Big Time"!  Zijn harp in the  mouth trick "Hurry Up" blijft ook in 2011 nog steeds overeind, "Wrap it Up"  en oldie " Don't Do It" blijven tot nader orde mijn persoonlijk favorietjes, "Back From the Dead " linkt naar the good old days van Duke Robillard & the Pleasure Kings, en is "Big Foot" een heus gitaar meesterwerkje van haarkammertje Kid Andersen. Rick Estrin .... "You Can't Come Back" ; jawadde ; wat mij betreft mag de man hier een eeuwigdurende verblijfsvergunning aanvragen ! - Rick Estrin ranks among the very best harp players, singers and songwriters in the blues world today -.

Ondertussen was het dringen en duwen geblazen in de tent om nog op de eerste rijen te geraken want niemand minder dan Dana Fuchs maakte in het kader van haar "Love to Beg" promotietoernee haar opwachting in Diepenbeek. De vliegtuigreis uit Denemarken was blijkbaar niet geheel vlekkeloos verlopen (thunderbolts & lightning) en ook haar  zender / ear-  in  inplugs voorzien op op haar, zo konden wij (toevallig) aanschouwen, aantrekkelijke zowel voor als achterzijde bleken het aanvankelijk niet te doen. Het leverde  zowel back als frontstage enkele fraaie foto's op die wij natuurlijk niet wereldkundig maken....aandringen heeft geen enkele zin ! Maar eens the powerful blues / rock trein  van het mooie en sympathieke kind uit New Jersey vertrokken was bleek er geen houden meer aan. Songs als " Lonely for a lifetime" en de titeltrack "Love to Beg" sloegen het  'Janis Joplin' vuur in de pan al had ik de indruk dat het reizen nog niet volledig verteerd was en het te korte (festival) optreden teveel moest opgevuld worden met veel bla bla waar eigenlijk niemand een boodschap aan heeft (met uitzondering van het verhaaltje over haar dierbare familieleden (" Keep on Rollin' "). Dat het publiek ter compensatie een verzoeklijstje mocht scanderen was natuurlijk mooi meegenomen en natuurlijk won de Beatles cover "Helter Skelter" - overgaand in "Whole Lotta Love" het pleit. Voor het eerst werd een aloude traditie in ere hersteld ; niet de presentator dringt met een zielig   'do you want more, i can't hear you' stemmetje een bisnummer op maar het betalend publiek oordeelt of het zo ver kan / moet komen met een overduidelijk "We Want More" !  En of zij / wij wilden ....na veel gepalaber backstage mochten Dana & band, met uitdrukkelijke toestemming van mijnheer Mastro  bissen met " Turn on your Lovelight". De gesigneerde  dvds vlogen ondanks de niet zo goedkope prijs als zoete broodjes over de toonbank....iedereen - inclusief deze jongen,  kreeg er wel drie kusjes en een gemoedelijk praatje bij als bonus. Voor Johnny Mastro & Mama Boys was het ondertussen nagelbijtend toekijken en rusteloos kuieren van de backstage naar de voor artiesten voorziene eet / drank en ontmoetingsruimte eer het startschot werd gegeven voor hun messcherpe blues en wervelende mondharmonica partijen. Wij hielden het na enkele songs min of meer voor bekeken, luisterden verder backstage onder het rustig verorberen van een broodje, slurpen van een lekkere tas soep en koffie en werden er al namen voor volgend jaar gesuggereerd .....John Németh, Dave Alvin, Greg Brown & Bo Ramsey, Ian Siegal and The Youngest Sons, Marti Brom, Israel Nash Gripka, Grayson Capps, Romi Mayes,Tracy Nelson, Casablanca Carambol Company, Jim Sutton & JD Mc Pherson, Pokey Lafarge en Los Fabulocos feat Kid Ramos waren enkele namen die mij door het hoofd schoten ...

 

De pauzemuziek werd verzorgd door die Oberhausener Rockabilly / countryband Rock 'n' Feller ...de band stond blijkbaar verleden jaar op het hoofdpodium maar moet toen net als nu overigens weinig indruk op mij gemaakt hebben want ten eerste kon ik het mij niet meer herinneren en ten tweede ook ditmaal konden zij mij maar erg matig bekoren. Als verontschuldiging kan ik best begrijpen dat het een moeilijk karwei is om je telkens opnieuw op te laden maar het zijn voornamelijk de zangkwaliteiten die op zijn zachtst uitgedrukt povertjes klinken ....misschien in de toekomst toch eens à Blues Peer een dj met kennis van roots / rockabilly / country en blues inhuren ....

Slotsom : Hookrock 2011 was een schitterende editie met tal van hoogtepunten die net als een vertrouwd Cristalleke smaakt naar nog en die met links en rechts wat aanpassingen een geduchte concurrent kan worden van de grotere blues en rootsfestivals. Alleen wordt, om het in voetbaltermen uit te drukken, het verschil tussen de eerste klasse ploegen en de provincialers duidelijk erg groot, het is dan ook hopen dat net als in de bekercompetitie, sublieme amateurclubjes als Different Tacos in de toekomst een hoger geplaatste vereniging lekker onderuit kunnen schoffelen...  Succes ! ( verslag SWA &  foto's Carine)

Meer foto's van Hookrock 2011 en United By Music op : http://mycupboard.skynetblogs.be/