Jazz Middelheim 2011

 

 

 

Exact dertig jaar geleden nam het festival Jazz Middelheim een aanvang. Zondag zette ik er voor de allereerste keer voet aan grond. Rijkelijk laat misschien maar mijn jazzleven heeft pas sinds twee jaar een hoge vlucht genomen sinds een unieke ervaring in Dinant Jazz. De éénmalige doortocht van Allen Toussaint in België heeft er uiteraard mede voor gezorgd dat ik me naar Antwerpen begeven heb verleden zondag. He is one of my musical heroes. En dan nog een boegbeeld van de muziekscene uit Louisiana en New Orleans. Ik zal zelden een concert van hem missen. We waren tijdig aanwezig om trompetist Dave Douglas onder de naam The Pocket Jazz Orchestra met studenten van de Artesis Hogeschool Antwerpen te zien aantreden. Deze jongen is momenteel alomtegenwoordig, niet alleen als lid van John Zorn's Masada maar ook als bandleader van allerlei andere combinaties. Ondanks zijn reputatie om niet altijd even toegankelijke jazz te maken slaagde hij er toch in van een zeer gesmaakt en makkelijk te verteren programma in mekaar te boxen met zijn Antwerpse muzikanten. Meer nog, deze negenkoppige combinatie kon me uitermate bekoren. Ik onthou de ijzersterke compositie "Hunting season" van baritonesaxofonist Vincent Brijs, het betere blaaswerk van tenorsaxofonist Alban Sarens en de fraaie blaaspartijen van altsaxofoniste Marjan Van Rompaey, die meer dan haar mannetje stond tussen al die jongens. Achteraf hoorde ik de kenners, waartoe ik helemaal niet behoor, de kritiek uiten dat er nog heel wat werk aan de winkel was en de Belgische muzikanten wat meer uit hun schelp mochten komen. Ik hou me op de vlakte net zoals bij de kritiek dat er met Lady Linn en Jamie Cullum dit jaar voor de grote massa en voor toegankelijke jazzpop gekozen werd.

 

 

Er was inderdaad heel veel volk en de muziek van Lady Linn & Her Magnificent Seven en Jamie Cullum heeft misschien meer raakvlakken met rock en pop dan met jazz maar het overgrote deel van het talrijk opgekomen publiek genoot ervan met volle teugen. Ik heb moeiteloos beide sets uitgekeken en heb me niet verveeld of geërgerd. Ondanks dat ik van beide artiesten geen enkele cd in huis heb, ik ben er eerlijk gezegd niet kapot van, was ik toch benieuwd wat ze live voorstelden. Wat mij betreft vielen ze zeker niet door de mand. Lady Linn brengt met haar zevenkoppige band een mix van swingjazz en pop met een flinke scheut soul en funk.

Jamie Cullum gaat als een bezetene op de toetsen tekeer en croont zich een weg door jazzstandards, rock- en popsongs alsof Frank Sinatra door een horzel gestoken werd. Hij speelde niet solo zoals eerst aangekondigd werd maar had zijn vaste Engelse band bij zich waaronder zijn broer en medesongwriter Ben Cullum. Deze "Twenty Something", hij is er ondertussen net de dertig gepasseerd, is vooral een entertainer en daar is hij zeer goed in. Hij slaagde er moeiteloos in om de hele tent op de kop te zetten. Wat mij betreft een meer dan leuke set van volle twee uur maar het geluid had best iets minder hard mogen zijn. Niet alle solo's van zijn bandleden kwamen even goed uit de verf.

De puristen hadden het niet zo begrepen op deze crossovermuzikanten maar tijdens het concert van Allen Toussaint met stergitarist Marc Ribot kon je wel een speld horen vallen. Inderdaad, dit was van het beste wat ik dit jaar al gehoord heb, en ik heb aardig wat muzikale hoogstandjes meegemaakt de afgelopen maanden. Pianist, componist,producer en songschrijver Allen Toussaint grasduinde gretig door zijn eigen geschiedenis en die van zijn geliefde New Orleans. Het eerste deel bestond voornamelijk uit songs afkomstig uit de nieuwe cd "The Bright Mississippi" met een voortreffelijke, subtiele bluesy Marc Ribot op de gitaar, die dezelfde grote klasse etaleerde van een Ry Cooder of T-Bone Burnett. "Blue drag", "Egyptian fantasy", "Singin' the blues", "The bright Mississippi"... gekoppeld aan songs van Sidney Bechet en Django Reinhardt. Hun versie van "St. James infirmary" moet zowat één van de beste zijn die ik ooit te horen kreeg. Vervolgens mochten ze elk solo hun kunnen etaleren en het viel op met welk een gemak ze stonden te soleren. Je kon in de festivaltent een speld horen vallen. Allen bracht een medley van diverse gekende songs doorspekt met stukken Chopin, extracten uit "Carmen" van Bizet, een vleugje "Blue rondo a la turk" van Dave Brubeck. Marc Ribot bleef in de pure bluesy delta en New Orleansstijl met een vleugje Django als toemaat. Samen begaven ze zich dan op het wat meer funky southern pad met oa. "Get out my life woman", "Long long journey" en het onvermijdelijke "Southern nights". Een vijfsterrenconceert van twee grootmeesters uit de muziekgeschiedenis. Een gouden duo, net zoiets als een voorlinie bestaande uit Messi en Lukaku. Altijd prijs. Rest mij U nog op het bestaan te wijzen van de zonet verschenen compilatie "Allen Toussaint The lost sessions" op Fuel 2000 Records www.fuel2000.com met daarop een mix van diverse, niet even makkelijk te verkrijgen Toussaintsongs gebracht door diverse artiesten en uiteraard zeer verscheiden qua muziek : soul, funk, R&B, vocal pop, blues, New Orleans... Een aanrader voor de liefhebbers van het genre. Tot in een volgende draai.(BEN) 
foto's :  Geert Vandepoele /    http://www.goddeau.com/