Koko Taylor - Queen of the Blues

Koko  Taylor  ‐ Queen  of  the  Blues.

“ Het is een echt gevoel vanuit mijn hart, en niet zomaar iets dat uit mijn mond komt. Blues is waar ik van hou, en ik zal altijd de Blues blijven zingen.”

Geboren als Cora Walton iets buiten Memphis Tenessee, werd ze op haar elfde al wees. Koko dankt haar naam door haar voorliefde voor chocolade tijdens haar jeugd. Zoals zo velen in die tijd, haalde Koko haar inspiratie uit een mix van muziek die ze hoorde in de kerk en muziek van B.B. King die ze dagelijks hoorde op de radio.

In haar tienerjaren luisterde ze zoveel mogelijk naar Bluesartiesten als ze kon. Big Mama Thornton, Bessie Smith hebben haar bijzonder beïnvloed. Maar ook Muddy Wathers, Howlin’ Wolf, Sonny Boy Williamson. En hoewel ze veel van zingen hield, heeft ze er nooit aan gedacht om samen met één van hen een groep te vormen.

Toen ze 18 was trok ze samen met haar aanstaande echtgenoot Robert ‘Pops’ Taylor naar Chicago om er werk te zoeken. Met slechts 35 dollarcent en een doos vol met Ritz crackers vonden ze een huis ergens in the South Side van Chicago. Ze vond er werk als kuisvrouw bij welgestelde mensen. In het weekend trok ze samen met Pops naar verschillende clubs om naar haar idolen te luisteren. Pops bleef bij haar aandringen, en spoedig was ze een reguliere gast bij o.a. Muddy Waters, Magic Slim of Buddy Guy.

Haar grote doorbraak kwam er in 1962. Na een zeer geslaagd optreden kwam Willie Dixon naar haar met de woorden: “ Mijn God, ik heb nog nooit een vrouw zo de Blues horen zingen. Er zijn veel mannelijke zangers, maar wat we nodig hebben is een vrouw met een stem zoals jij om de Blues te zingen.” Hij versierde voor haar Chess een contract en nam de productie van 2 albums en verschillende singles voor zijn rekening met als hoogtepunt haar supersingle Wang Dang Doodle.

In de jaren 70 was zij de eerste van de South Side Chicago Bluesartiesten die werk vond in North Side. In 1972 kwam ze onder de aandacht van een zeer jonge Bruce Iglauer. Het festival waar ze optrad werd door Atlantic Records volledig opgenomen, en door dit live album werd ze bekend bij een breder publiek. In 1975 vond ze onderdak bij een nieuw label Alligator Records van idd Bruce Iglauer. Haar eerste album bracht meteen een nominatie op voor de Grammy’s. Sindsdien heeft ze nog zo’n vijf nominaties achter haar naam staan.

Ze was te zien in tal van films, televisieoptredens en natuurlijk te beluisteren in diverse radioshows.

Wat ze doet is niet makkelijk. Aan de top blijven in deze door mannen gedomineerde wereld van de Blues. Ze overleed in 2009. Haar liefde voor de Blues en haar wil om bovenaan te blijven staan hebben haar dan ook de titel van Queen of the Blues opgeleverd. Terecht!