Lokerse Feesten - 05082011

Lokerse Feesten 5 augustus 2011  North Mississippi Allstars - Gabriel Rios - Robert Plant - Paolo Nutini
--------------------------------------------------------------------------------------------------------


 Geen uitgebreide festivalbezoeken meer deze zomer maar uitgepikte festivaldagen of concerten.  Zo belanden we verleden vrijdag nog eens in Lokeren.  Mijn laatste doortocht op de Lokerse Feesten dateert ook alweer van enkele jaren terug.  In hun programmatie zit er bijna elke dag wel een leuke act maar voor mij is dat onvoldoende om mij te verplaatsen naar het verre Waasland.  Maar wanneer Robert Plant komt opduiken met het crème de la crème aan Amerikaanse rootsmuzikanten kunnen we uiteraard niet op het appèl ontbreken.  En als je er dan ook nog als extraatje de North Mississippi Allstars bovenop cadeau krijgt dan is de keuze rap gemaakt.  Plant was zo onder de indruk van wat de twee broertjes Dickinson presteerden dat hij ze mee op wereldtoernee genomen heeft.  Zonder
bassist (die had andere verplichtingen in de States) brachten ze een set stevige swampy bluesy rootsrock die het aanwezige publiek zeer kon smaken hoewel de meeste festivalgangers nog nooit van deze swampjongens gehoord hadden.  Geslaagde opener.

Dat kan ook gezegd worden van de combinatie Gabriel Rios-Jef Neve die vervolgens mocht  aantreden.  Met zijn vijven (of waren het er zes) brachten ze een stomende set (hoe moet ik het omschrijven ?) R&B, zuiderse ritmes, pop..., zeer gedreven gespeeld, met "Voodoo chile" van Hendrix als opener en eigen hits van het kaliber "Broad daylight".  Geen enkel zwak moment in een set die als een trein doordenderde en waar Jef Neve
er wederom in slaagde van geheel zichzelf te blijven en me toch weer van mijn sokken blies.  Ik ben nooit een  fan geweest van wat Gabriel Rios op cd uitgebracht heeft (hier en daar staat er wel iets leuks op) maar vrijdag overtuigde hij me helemaal.  Af en toe leek zijn stem op die van Bono.  Het laatste halfuur met zijn zuiderse ritmes was er ééntje om in te lijsten.

Over naar de ster van de avond : Robert Plant.  Dankzij enkele, wel zeer vriendelijke, familieleden (het helpt enigzins als die in de organisatie van het festival zitten) waren we frontstage geraakt op de beste plaatsen vanwaar we zijn concert optimaal konden meemaken.  Dat Robert Plant niet enkel de frontman was van Led Zeppelin zal iedereen nu al wel doorhebben.  Hij houdt zich met wereldmuziek bezig of giet zijn songs en die van Led Zep  in een rootsy folkrockkleedje.  Voor zijn toernee en cd met The Band of Joy heeft hij geopteerd voor Amerikaanse rootsmuzikanten.  Een verrassing voor vele fans maar wat mij betreft niet geheel onlogisch.  Wie wil er niet ten strijde trekken met Buddy Miller als opperhoofd ?  In de band kregen we naast gitarist Buddy Miller ook nog multi-instrumentalist Darrell Scott (mandoline, bouzouki, akoestische gitaar, banjo...), zangeres Patty Griffin, bassist Byron House (staande bas) en percussionist Marco Giovino voorgeschoteld.  Ze graaiden wellustig in het bestaande Led Zeppelin materiaal maar brachten dat uiteraard op hun geheel eigen wijze in een meer rootsy en folky gedaante en toch met de nodige power.  Ze begonnen met "Black dog", ik hoorde onderweg "Misty mountain hop" en "Ramble on", om uiteindelijk te bissen met het onvermijdelijke "Gallows pole".  Tijdens deze toernee mogen de drie tenoren (Buddy, Darrell en Patty) ook elk een song brengen maar vanwege de compactere set en beperkte speeltijd was het alleen Buddy die aan bod kwam.  Alhoewel Patty vocaal toch sterk uithaalde in de Los Lobos cover "Angel dance".  Darrell was dan weer druk bezig met de meest diverse snaarinstrumenten en speelde de sterren van de hemel.  En Robert Plant dan ?  Wel het is en blijft een geweldige zanger die aan grote klasse nog niks ingeboet heeft.  Dat noem ik waardig ouder worden.  Het grootste deel van de set heb ik ademloos uitgekeken in het bijzijn van de broertjes Dickinson en vooral Luther die geheel onverwachts naast mij postgevat hadden.  Zeer aimabele jongens die eveneens vol bewondering naar Robert Plant en zijn Band of Joy keken.  Mijn avond kon alvast niet meer stuk.  Wanneer we vervolgens in de backstage- en artiestenruimte aanbelandden waren de vogels al gaan vliegen naar hun hotel.  Geen Darrel, Buddy, Patty of Robert. 

Doch niet getreurd want ondertussen was de blanke Schotse soul- en R&Bzanger met Italiaanse roots Paolo Nutini aan zijn optreden begonnen.Op plaat klinkt hij helemaal niet slecht maar ik durf het toch wel een beetje gelikt noemen.  Live evenwel ontpopt hij zich tot een kruising tussen pakweg Southside Johnny and The Ashbury Jukes en soulzangers van het kaliber Jackie Wilson en Wilson Pickett.  Vette blazers, stomende R&B, rockende reggaeklanken waar ze in Jamaica een puntje kunnen aan zuigen
gebracht door een fantastisch op elkaar ingespeelde band en een zeer charismatische zanger met een wel heel opmerkelijk stemgeluid.  Hij stond dus geheel terecht bovenaan de affiche.  Ondanks de uiterst slechte weersvoorspellingen bleef het de hele avond droog en was het enkel het gerstenat dat rijkelijk vloeide.  Ze mogen ons nog in Lokeren verwachten en dat niet alleen vanwege zijn geweldige paardenworsten.   (BEN)