London Januari 2011

Zondag 30 januari  Sunday live blues jam  The Blues Kitchen  Camden Town Londen
Maandag 31 januari  The Transatlantic Sessions  The Royal Festival Hall  Southbank Centre  Londen
Dinsdag 01 februari  Marty Stuart and His Fabulous Superlatives  The Queen Elisabeth Hall  Southbank Centre  Londen
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Verleden jaar was ik één van de "happy few" die een ticket kon bemachtigen voor het liveconcert van The Transatlantic Sessions in Londen.  Wegens het grote sukses en de uitstekende respons besloten ze voortaan van ieder jaar halt te houden in de Engelse hoofdstad.  Zodus besloot ik van mij nog maar eens richting "swinging Londen" te begeven.  Om mij op te warmen begeef ik mij een dag eerder naar de bluesclub "The Blues kitchen" in Camden Town, een wijk in Londen gekendvoor zijn betere clubs, optredens, pubs, betaalbare restaurants, kortom de ideale uitgangsbuurt.  De nieuwste hype blijkt
The Blues Kitchen te zijn, een bluesbar met restaurant en een collectie bourbons om U tegen te zeggen.  Elke avond zijn er optredens of is er een gast dj.  Hun muzikale smaak gaat nogal breed maar blijft toch enigzins in het vaarwater van de blues en de betere rootsmuziek : soul, R&B, gospel, rockabilly, hillbilly, 50's rock'n'roll, countryblues, bluesrock, 30's and 40's swing & blues, countryrock, cajun, zydeco, folkblues etc...  Elke zondagavond vindt er een bluesjam plaats die rond 19u30 aanvat.  Ze beschikken over 2 vaste trio's aan muzikanten : een basist, gitarist en drummer die eveneens alle drie vocaal hun mannetje kunnen staan.  Om de week wisselen ze van standaardgroep en die wordt dan aangevuld met diverse muzikanten van divers pluimage die willen komen meespelen.  En dat zijn er een heel pak, ik heb er verleden zondag wel een dertigtal de revue zien passeren.  Massa's gitaristen waarvan de jongste net 14 geworden was en de oudste dik in de 60 was.  Er waren muzikanten uit Londen (uiteraard) maar ook uit Italië, Spanje, Parijs, Zuid-Amerika, Lissabon...  Kortom worldblues.  Het niveau lag vrij hoog, er werd constant gewisseld van muzikanten en dat duurde al bij al niet te lang, ik hoorde geen "Sweet home Chicago", "Everyday I have the blues" of "I'm in the mood", er zat aardig wat variatie in, er kwam zelfs een bluesversie van Compay Segundo's "Chan chan", inclusief mondharmonicasolo voorbij en na middernacht waren ze nog aan het spelen.  De regie lag in handen van de drummer die een lijst bijhield van alle aanwezige muzikanten en hen tijdig het podium opriep waar ze elk exact 2 songs lang hun ding konden doen.  Ik heb een pak muzikanten en zangers aan het werk gezien die een meer dan behoorlijk niveau haalden en een stuk of vier die gerust aan
het opnemen van een ceedeetje mogen denken.  Ik herinner mij een Parijse gitarist die zijn eigen gitaren bouwde en die er Chuck Berrygewijs vol tegenaan ging, een dame met oude akoestische deltabluesgitaar die de geest van Memphis Minnie uit de fles haalde, onze veertienjarige jongen op een Telecaster die een zeer aardige versie van Eddie Boyd's "Five long years" bracht (van zijn zesde al geïndoctrineerd door zijn vader die een gigantische bluesplatencollectie heeft) en vol overtuiging over vrouwen en drank zong (way to go boy), een Londense band die de perfecte kruising tussen The Free, The Black Crowes, Little Barrie en Bad Co. bleek te zijn, onze Telecasterspelende zestigplusser, volgens mij in een vroeger leven pubrocker ala Andy Fairweather Low, en als klap op de vuurpijl een jonge soul- en R&Bzanger "Gray" die in no time de hele zaak in vuur en vlam zette.  Ongetwijfeld het hoogtepunt van de avond in een volledig volgelopen bluesclub.  Een aanrader aldus.  Op zondag is de entree gratis en ik kan je aanbevelen van er eerst een hapje te eten.  De Amerikaanse keuken is er voortreffelijk : gumbo, jambalaya, smoked BBQ ribs, tuna steak, rib eye steak, tex-mex, creole
shrimps, spicey buffalo chicken wings, southern fried chicken, Mississippi mud pie, chili, diverse hamburgers..., de bediening excellent, de gedraaide muziek voortreffelijk en zeer gevariëerd en de bourbon van 20 jaar oud een streling voor het gehemelte.

Een dagje later begeef ik me naar, wat qua akoestiek misschien wel de beste zaal van Londen is, The Royal Festival Hall, gelegen in het Southbank Centre, vlak aan de Thames.  De buurt is er vergeven van uitstekende restaurantjes, noodle- en suhsibars, pastabars etc... zodat je voor het concert nog snel iets kan gaan eten.  Maar wees tijdig in de zaal want de concerten vangen er stipt aan en als je te laat bent kan het zijn dat ze de toegang weigeren of dat je een tijdje moet wachten aleer je de zaal in mag.  The Transatlantic Sessions bestaat nu al enkele jaren en was, als ik het goed heb, aan zijn vijfde editie toe.  Het concept bestaat erin dat je muzikanten neemt van beide zijden van de oceaan, vandaar transatlantic, en die samen hun ding laat doen.  Dit jaar bestond de basisgroep uit niet minder dan 12 muzikanten onder leiding van dobrospeler Jerry Douglas en Shetland violist Aly Bain aangevuld met vier gastzangers (essen) Paul Brady, Allison Moorer, Ashley Cleveland die ook haar man en gitarist Kenny Greenberg meegebracht had en de jonge Julie Fowlis. Onder de muzikanten bevinden zich kleppers zoals Russ Barenberg, Danny Thompson, Dirk Powell, Phil Cunningham, Dan  Tyminski, Tim O'Brien, Michael McGoldrick, John Doyle...  Die brengen dan een mix van diverse rootsmuziek van beide zijden van de oceaan gaande van cajun, country, countryrock, Ierse, Engelse, Schotse en Amerikaanse folk, gospel, blues, soul, R&B, Appalachian mountainmusic, bluegrass, countryblues...  Hoogtepunten bij de vleet : Paul Brady met een ode aan Gerry Rafferty in "Bakerstreet", Allison Moorer met een hartverscheurend mooie versie van "Carrickfergus", door merg en been gaande gospelsongs in een stevige uitvoering door Ashley Cleveland, uptempo toe-tapping Gaelic songs door Julie Fowlis en cajun uit hetzelfde, zeer dansbare vaatje met Dirk Powell in de hoofdrol.  Op "Jolie blon" en vooral het afsluitende "Jambalaya", misschien wel de ultieme versie, was het onmogelijk om stil te blijven zitten.  Na meer dan 2u en 30 minuten toprootsmuziek van de beste muzikanten en zangers (essen) in het genre trokken we met een brede smile op het gezicht richting bed and breakfast.  Genoten !  Als je weet dat ze in de voorbijgaande jaren oa. Davy Spilane, Mary Black, Nanci Griffith, Iris Dement, Rufus Wainwright, Anne and Kate McGarrigle, Dougie Mac Lean, Guy Clark, John Martyn, Kathy Mattea, Emmylou Harris, Mark O'Connor, Dick Gaughan, Eddie Reader en Cara Dillon wisten te strikken als gastzangers wat belet je dan om volgend jaar ook naar Londen te trekken.  Wel tijdig voor een ticketje zorgen.



 

Om mijn driedaagse af te sluiten was er in de nabijgelegen Queen Elizabeth Hall, nog een onderdeel van het Southbank Centre, en ook een zaal met een uitstekende akoestiek, de doortocht van Marty Stuart met zijn Fabulous Superlatives.  Die kwamen exceptioneel naar Engeland voor een reeks van zeven concerten.  Dit viertal is ongetwijfeld het beste uit Nashville in jaren.  Ik hoef je toch niet uit te leggen wie Marty Stuart is.  Als je in de band van Johnny Cash gezeten
hebt, wel dat volstaat denk ik.  Als voorprogramma kwam de Amerikaanse country- en hillbillyzangeres Sarah Petite solo opduiken in akoestische versie.  Ze bracht het er niet slecht vanaf.  Marty Stuart en zijn Superlatives raasden anderhalf uur doorheen een set boordevol country, countryrock, knappe vocale gospel, uptempo hillbilly, rockabilly, pure songwriting, bluegrass met de snelheid van een op hol geslagen Thalystrein.  Om de webmaster van een Engelse Telecaster
website te citeren : "I saw Marty Stuart and His Fabulous Superlatives in London last night, on the banks of the River Thames, rip-roaring their way through a terrific set of songs".  Ik zou het niet beter kunnen verwoorden.  Marty Stuart is één van de beste Telecastergitaristen op aarde en beschikt bovendien over één van de beste barbands die er voorradig zijn. http://harrystinson.net/videos/marty-stuart-show/ //  http://www.yidio.com/marty-stuart--kenny-vaughan---country-boy-rock--roll---live-in-london/id/1146968340

In zijn genre één van de beste bands die ik ooit aan het werk zag.  Rest mij U nog te melden dat drummer Harry Stinson met de hulp van zijn overige makkers, enkele andere muzikale vrienden en Marty een zessongs tellende countrygospelcd "Who is this man ?" opgenomen heeft.  Te verkrijgen bij Cd-Baby. (Ben)