Mariëlla Tirotto - Goorblues 09012011

Mariëlla Tirotto & The Blues Federation    Goorblues     09 januari 2011.

Ons eerste optreden dit jaar was gepland in Goorblues Wuustwezel. Paul en Michel hadden als nieuwjaarsopener de formatie Mariëlla Tirotto & The Blues Federation geboekt. Frontdame is de half Italiaanse Hollandse explosieve schone, die over een heel zwoel diep en zelfs erotisch stemgeluid beschikt. Aan haar zijde een ferme schare topmuzikanten: Harald Koll – gitaar / basgitaar, Michel de Kok – bluesharp, John Kakiay – drums en Onny Tuhumena – percussie, die zich met hart en ziel inzetten om hun diva bij te staan. Zij en haar halve trouwboek Heins Greten (bass/Keybords) besloten enkele jaren geleden (2007) om met deze heren een bluesband op te richten en ja hoor, het werd een uitstekende keuze, in 2010 (vorig jaar dus) slaagden zij er al in om ‘The Dutch National Blues Award’ te winnen.

 

Op hun repertoire staat een mix van eigen werk en bewerkingen van bestaande songs variërend van ZZ Top tot Jimi Hendrix tot David Gogo. Al naargelang de nummers kan Mariëlla zowel hardverscheurend als melancholisch tot cynisch overkomen, maar steeds zingt ze met dezelfde passie. En al was ze snipverkouden, ik heb het niet kunnen ondervinden. Ook van de rest van de band, hoor, zie en voel je dat muziek in hun bloed zit. Harald en Michel laten het publiek meermaals rillen met hun passievolle en emotionele klanken die ze uit hun instrumenten toveren, zij voegen zich ook regelmatig tussen de toeschouwers. Vooral Michel vind het leuk om af en toe, al spelend, een wandelingetje te maken en effe van het podium te verdwijnen. Heins kan de bass lekker laten grooven, maar hij is voortreffelijk als hij de toetsen bespeelt, wat een passie komt er dan tevoorschijn!

In de ballades “Sinner’s Prayer - Black Coffee en Window Of My Eyes” gaat Mariëlla diep, heel diep en lijkt haar stem veel gelijkenissen te tonen met die van Grace Jones. Een absoluut kippenvelmoment was er tijdens de prachtige parel “Confused Woman’s Blues” een nummer dat terug te vinden is op hun debuut CD: ’Somewhere Down The Road’. Prima schijf trouwens. Mariëlla vertelde ons ook dat er nog dit voorjaar een nieuwe CD zal verschijnen. Ik kijk er naar uit.

 

Vandaag ook een “onverwachte” special guest op het podium: Jon Silvermoon hij is de harpplayer bij The Viper, Eugene Oregon Premier Blues Band. Hij was samen met ’t vrouwke op doorreis in Europa en net op bezoek bij Paul. Natuurlijk mocht dan een duet met Michel niet ontbreken en na snel enkele afspraken gemaakt te hebben, huilden de twee smoelschuivers tegen elkaar op, leuke surprise. Wat ook leuk was en toch heel subtiel, was het speciale klankenspel van percussionist Onny. Samen met drummer John mocht ook hij tijdens “Room To Move” een solo ten beste brengen.

Stuk voor stuk zijn deze artiesten klassebakken. En of ze nu de ouwe getrouwe klassiekers laten horen zoals: ”Little Wing en Wang Dang Doodle” of de door Mariëlla zelf gecomponeerde songs zoals “High Fever - Come To Me en Bad Soul”, deze band heeft het, deze band beleeft het !

Paul en Michel, jullie hadden geen betere opener kunnen vinden om 2011 mee in te zetten, merciekes (Leen)

Een playlist weergeven is niet te doen, meer dan 30 songs werden er vanavond gespeeld, gewoonweg klasse !!!!