Matt Schofield

Matt Schofield Band    Crossroad Olen 25/09/2010

Het was de Chiet gelukt om als enige in België, Matt Scofield met zijn band te strikken in zijn alom gekende juke Joint “The Crossroad” in Olen. Deze Britse gitaarvirtuoos is momenteel bezig met een wereldtournee  en de 107 betalende fans hadden vandaag dus het geluk om hem in levende lijve in ons belgenlandje te mogen zien, te mogen horen maar vooral  te mogen genieten.
Matt mag zich reeds meten met Eric Clapton en Peter Green volgens sommige kritieken en dat konden we vandaag dus zeker beamen. Hij en zijn gitaren vormen één geheel, of hij nu de Stratocaster  of de SVL Sixty Custom bespeelt, zoals het Engelse spreekwoord zegt:  “He can make his guitars scream ”, en het was vanavond niet anders.  Elk nummerke was een ervaring. Matt is een kei in het moeiteloos neerzetten van rifs, hij glijdt langs de nek van zijn gitaren alsof het puur glas is. Op zijn gezicht kun je aflezen welke emotie erachter schuilt en wanneer hij zijn ogen sluit, mag je zeker zijn dat hij weer een sublieme solo tevoorschijn tovert. Zelfs onze Paul (Roadhouse), zelf een prima gitarist, was danig onder de indruk van Matt z’n kunnen.
Ook de rest van zijn bandleden zijn stuk voor stuk meesters in hun disciplines. Jonny Henderson, Matt’s  steun en toeverlaat vanaf het eerste uur, haalt het uiterste uit zijn hammond C3 orgel en/of piano. En Evan Jenkins op drum en Javier Garcia Vicente, voor deze gelegenheid op de electrische bass ( Matt Schofield Trio is hiermee omgevormd tot een kwartet) geven het beste van zichzelf. Het is net of het geeft die  mannen een extra boost om in gezellige bruine kroegen te spelen. Regelmatig stelt Matt zijn bandleden op de proef bij het eindigen van een nummer en heel even liet Evan zich vangen, maar dan ook maar één enkel keertje, tot groot jolijt van Matt zelf.
Matt en z’n band brengen vooral nummers uit hun live CD: - Live From the Archive -  zoals “On My Way” en “Black Cat Bone “. Ook nummertjes van onze ouwetjes  “If I wasn’t loving you” van BB King en “Stranger Blues “ van Elmore James, worden in een nieuw kleedje gestopt en krijgen hiermee een heel eigen karakter. Wat Matt en de zijnen ook naar voren brachten, iedereen was verstomd van deze toch nog wel jonge virtuoos. Vooral het wondermooie “Lay it Down” van de CD – Heads Tails & Aces – bracht velen  in vervoering.
Zoals steeds zijn mooie liedjes veel te snel gedaan, maar Matt liet zich toch overhalen om tot 2 x toe enkele bissers te spelen. En toen was het liedje spijtig genoeg uit. Maar van de aanwezigen kan je dit niet meer afpakken. En Ik… ik was weer wreed content dat ik dit heb mogen meemaken. (Leen)