Michael Burks 28nov2010 Goorblues

Michael Burks    Goorblues     28 november 2010.

Voor geen goud wilde ik dit optreden missen en dus mocht ik ‘ervan onder muizen’ van het drie dagen durende fotosalon van de Vorselaarse Fotovrienden, waar ik, naar jaarlijkse gewoonte, achter de tapkast zou moeten staan. Want deze namiddag stond er niemand minder dan ‘The Iron Man’ Michael Burks op de scene. Als je weet dat Michael en zijn band slechts één optreden in België brachten, kon je van mij natuurlijk niets anders verwachten.

Toen ik toekwam was het al volle bak in Paul zijn gezellig stulpje, dus ik moest me een plaatsje wringen tot de voorste gelederen. Stipt 16h00 starten The Americans aan hun gig met, zoals toetsenist Wayne Sharp het noemt, een ‘shuffle in A’, een instrumentaal nummer “Reconsider” genaamd. De nummers volgens mekaar op in een vast tempo en de bandleden weten dan ook dat ze uit hun pijp moeten komen, want zo kennen we Michael, een perfectionist en hij brengt “waar voor zijn geld”. Nieuw in de band is bassist Oscar Huguet, speelt bas vanaf zijn twaalfde en mocht reeds naast Buddy Miles, Hector Manuel en Oscar Hernandez en vele anderen staan. Maar of hij een blijver zal zijn in de band, is nog maar de vraag, want ook hij kreeg ‘venijnige’ blikken van Michael, net zoals ik vroeger heb gezien bij de vorige bassist. Drummer Chuck “ Popcorn” Louden is ‘wel’ een blijvertje en is eigenlijk de lieveling van het publiek, hij weet de aandacht te trekken door zijn manier van slagwerk en bekkentrekkerij. Met “Salty Tears” begint Michael het publiek reeds te bespelen. Van zodra hij voelt dat het volk aan zijn lippen hangt, haalt hij het onderste uit de kan en brengt de ene solo al subliemer dan de andere. Elk nummer voert hij naar ongekende hoogten en de keet wordt er bijna afgebroken. Ook onze Paul kan zich niet meer bedwingen en moet en zal samen met Michael op de paaldansbüne staan. Een Nederlands dametje profiteerde van het moment dat Michael tussen het publiek toerde, om even naast Wayne aan het orgel te kruipen. Michael wrong zich tot achter de tapkast en zag de kans schoon om een net getapt pintje, al gitaar tokkelend,  in één teug achterover te kappen. The crowd is going mad!!! Maar ook het tegenovergestelde is geen probleem voor Michael, wanneer hij zijn band aanspoort tot stilte, volgt ook de menigte, en al gauw kan je een speld horen vallen en hoor je enkel en alleen The Iron Man die de snaren van zijn gitaar beroerd.

Nummers als “Fire & Water – Empty Promises – Salty Tears – Make It Rain” zijn maar een greep uit zijn rijk gevulde programma. En of dat niet genoeg was, kregen we nog een medley van Santana’s grootste hits voorgeschoteld. Maar liefst 3 uur en een kwart weten de jongens onophoudelijk de nummers aan mekaar te breien. Wie doet hen dat na??? Toen de show dan toch, spijtig genoeg, afgelopen was, maar het publiek uitbundig om een bisnummer vroeg, zag ik mijn kans schoon en vroeg Michael of hij het wondermooie, rustige “Lie To Me’ wou brengen en ja hoor, mijn wens werd vervuld. En hoe dikwijls ik dit nummer al heb gedraaid en meegezongen, toch krijg ik telkens waterlanders in de ogen als ik het The Man Himself hoor zingen. Bedankt hiervoor Michael !

Wij waarderen ten zeerste het zweet, de hartstocht en de intensiteit hij hier vandaag heeft neergezet. Michael zijn onbetwistbare charisma maken hem een overweldigende kracht in the Blues. Deze muziek gesmeed door zijn talent en die door de ervaring van jaren enkel maar beter en beter wordt,  bewijst dat de elektrische bluesgitaar in de bekwame handen van The Iron Man, Michael Burks meer dan springlevend is !

Nen hele dikke mercie Paul en Michel dat jullie er weer in geslaagd zijn om ons een fenomenale namiddag te bezorgen (Leen)