Mike Zito - Gompelhof 1203011

Mike Zito 12/03/2011 Café Gompelhof Mol

Voor Mike Zito stond er in het voorprogramma Chicago 59.  Een 5 mans formatie, allemaal uit de streek rond Mol, rond Willy B.
Het leuke voor mij was dat de mondharmonica in het middelpunt stond. Prachtige blues met harp en orgel die een aparte sound meegeven. Californian Boogie, Harpburn en Deal the Cards zijn maar enkele van de nummers die gespeeld werden.  Ik heb alvast hun telefoonnummer gevraagd, want die gasten klonken echt wel goed.

En dan rond 22.00 uur de man op wie heel de zaal stond te wachten. Jo was uitermate verheugd dat Mike terug naar Gompelhof wou komen. Vorig jaar was hij hier ook geweest en het was een stomend feest geworden. De verwachtingen waren dus hoog. En Mike heeft deze ingelost met verve.



Mike Zito(gitaar en zang), Rob Lee(Drums) en Christopher Alexander(Bas en backing vocal) is een trio waar fluwelen power in zit. Waarom gebruik ik het woord fluweel, omdat Mike elke noot die hij speelt volledig beleeft met heel zijn lichaam. Als hij speelt gaat dat hele lichaam mee omhoog, omlaag, van links naar rechts. Het publiek heeft hij op zijn hand vanaf de eerste noot, en de persoon die nog het meeste genoot was Jo achter zijn toog. Deze gitaar virtuoos zonder franjes kan ook goed overweg met de slide. Opmerkelijk waren een heel aparte versie van Hound Dog, I don’t Want You To Be Your Slave en Crosscut Saw. Pearl River de titel song van zijn laatste cd was ook een prachtige slow blues. Van Jimi Hendrix kreeg je een Hey Joe in de versie van Mike Zito, maar compleet met Waw Waw.

Intussen is het 01.20 en willen we natuurlijk bisnummers. Om zijn muziekkanten een beetje rust te gunnen geeft hij solo een nummer weg zonder begeleiding. Prachtig en met heel veel gevoel. Ook “One Step At a Time” geschreven door Anders Osborne als afsluiter kan rekenen op een staande ovatie. Pluspunt, Mike heeft beloofd om volgend jaar terug te komen. En of we zullen aanwezig zijn, reken maar. (JePe)