Mol Goes Blues 18/01/2014

Mol Goes Blues 18/01/2014

The Robert Smith Blues Band

Fried Bourbon

The Nimmo Brothers

 

Als het kriebelt moet je krabben. Wel bij Jo kriebelt het hard. Hij heeft iets in zijn genen dat niet te stoppen is, en gelukkig voor ons blijft Jo de beste artiesten naar Mol halen voor zeer leuke, fijne en goede optredens. Zo ook dus zaterdag 18 januari in het PC van Mol Donk. Een goede opwarmer, gevolgd door een Belgische topgroep en dan internationale klasse. En Jo werd beloond met een bomvolle zaal.

 

The Robert Smith Blues Band.

Robert is een imposante verschijning zoals hij het podium opkomt. De heren, uit België en Nederland, brengen “Old School” blues. Het swingt geregeld de pannen uit, met leuke gitaarsolo's, de bluesharp die zeer goed wordt bespeeld door Robert, en een hammond die altijd een aanwinst is in een band. Goede covers worden op ons losgelaten, “Walking The Dog”, een zeer gesmaakte versie van “Need Your Love So Bad” en ook nog “As The Years Go Passing By”. Eindigen doen die heren in stijl met “Shake Rattle & Roll” waarbij ook de band aan het publiek wordt voorgesteld en ieder zijn ding nog een extra mag in de verf zetten. Opvallen doet zeker de tweede gitarist, Ralph Masius, een rocker die de kaap van de 70 al enkele jaren achter zich heeft gelaten.

 

Fried Bourbon.

Fried Bourbon, dat is pure klasse. De mannen uit Mechelen met frontman Steven Troch (zang/harp), Tim Ilegems (gitaar/zang), Chris Forget (bas) en drummer ad interim Marc Gijbels, brengen de blues als vanouds. Er wordt natuurlijk geput uit hun laatste cd “Gravy Train” met nummers als “Lovin Man” en “Lowdown Love” en natuurlijk “Gravy Train” zelf. Eén van de hoogte punten uit hun optreden vind ik het nummer “Diggin A Hole” waarin Steven uitpakt met een geweldige harpsolo. Hij won niet voor niks de “King of Swing” award in de befaamde harp wedstrijd georganiseerd door Mark Hummel. Er zijn nog twee elementen die zeker bijdragen aan de sound van Fried Bourbon en dat is eerst en opstaande bas van Chris en het toch wel zeer speciale gitaargeluid van Tim. Je moet maar eens naar zijn versterker kijken. Dat ding is zeker 60 jaar oud.

Naast hun eigen werk passeren ook Little Walter (Can't Hold Out Much Longer) en Sonny Boy Williamson (Out Of Town). En om te illustreren hoe goed de band gesmaakt werd door het publiek: zij mochten (moesten)een bisnummer brengen. En dat was niet echt voorzien in het draaiboek van de avond.

 

The Nimmo Brothers

Wat maakt deze band zo bijzonder, juist: Steve en Alan Nimmo. Twee broers die samen van jetje geven. En hoe! Vergeet “Old School”, vergeet “Fried Bourbon”, den “Rock”. En dan kom je precies bij beide heren terecht. Steve mocht de debatten openen, en Alan repciceerde met “Bring It On Home”. Eén van de beklijvenste momenten van de avond was wat Alan presteerde tijdens “Long Way From Everything”. Het is altijd een beetje rumoerig tijdens zo'n optreden, welnu Alan begon steed stiller en stiller te spelen. Op een gegeven moment kon je enkel nog het plekrum horen dat over de snaren ging, het publiek was helemaal stil, geen enkel geluid. Je kon werkelijk een speld horen vallen. Alan kon dit zeer goed smaken en bedankte met de volumeknop opnieuw open te draaien. FANTASTISCH. Nu kunnen de heren zo'n hele avond doorgaan. Mat Beable op de bas kent perfect zijn “plaats” op het podium: je moet maar eens zien hoe hij zijn posities kiest als één van de broers van plaats wisselt, en Graig Bacon op de drums krijgt geregeld een goedkeurend gebaar van Alan toegesmeten. Om maar te zeggen dat de backbone van deze band er staat als een huis. Slow kan ook bij deze heren: “Waiting For My Heart” en dan weer een fantastische jam af te steken, en het gitaar geweld weer losbarst tussen de beide broers. Een bisnummer was een must, en met “Ain't No Love” van Whitesnake werd deze heerlijke avond afgesloten.

Mol Goes Blues heeft dudelijk de wind in de blueszeilen. De kalender is goed gevuld, en wij zijn nog wat blij dat Mol zijn stempel kan blijven drukken op het blueslandschap. Jo, keep on going man. (JePe)