Moulin Blues 2015 - Ospel

 

Moulin Blues 2015

 

 

 

Laat me beginnen met te zeggen dat het voor de eerste keer was dat ik dit festival bezocht. Het moet lukken want de organisatie vierde haar 30ste verjaardag. Dat is niet niks hé. Ik kan alleen vergelijken met Blues Peer, en het is hetzelfde maar dan toch weer net iets anders. Een kleinere hoofdtent, maar wel een Blues Café met eigen artiesten en vooral de eettent vind ik een aanrader. Je zit altijd droog om iets te eten. Niet dat het nodig was, maar het concept vind ik goed. En dan nu de artiesten.

 

De foto's vind je HIER

 

Vrijdag 01/05

 

 

 

The Hightones

 

 

 

Als opener kan deze band tellen. De heren zijn afkomstig uit Zweden en spelen een mix van blues en rock' n roll. Ze hebben één cd op hun teller staan “Oh Baby, Me Too”. Eén belangrijke wijziging ten opzichte van die cd is de vervanging van de pianist door Christer Ring die de blues-harp bespeelt, en hoe. Met songs als “Sugar Mama”, “Hard Working Woman” en “Mademoiselle” hadden ze in elk geval geen moeite om het goed opgekomen publiek te vermaken. De “high”toon is gezet.

 

 

 

John The Conquerer

Het was de eerste keer dat ik deze band aan het werk zag. Een trio afkomstig uit Jackson. De heren spelen blues, rock en southern rock. Wat mij opviel was vooral de energieke ritme sectie. De man aan de drums weet duidelijk van wanten, en Pierre Moore kan niet alleen goed overweg met het zessnarig instrument, maar heeft ook een aangename stem. Ik ken hun nummers niet, maar daar komt nu dus verandering in.

 

 

 

Ralph de Jong (Blues Café)

 

Wow, wat was dat! In Nederland is hij een fenomeen. In 2014 won hij de Dutch Blues Challenge en mocht hij Nederland vertegenwoordigen op de IBC in Memphis. Hij wordt ook wel de “klompenman” genoemd, en daar is in Nederland niks mis mee natuurlijk. Ze zijn wel mooi die blauwe klompen. Helemaal alleen op het podium met enkel een stuk of wat akoestische en elektrische gitaren, geeft Ralph zich volledig, en is bij wijlen in trance terwijl hij speelt. But the crowd goes wild. En dat is wat telt. Zijn nieuwe cd “Sun Coming Up” ging in elk geval als zoete broodjes van de hand.

 

 

 

Joanne Shaw Taylor

 

Joanne Shaw Taylor is een begrip in de moderne blueswereld. Ooit ontdekt door Dave Stewart en 5cd's later staat deze energieke “youngster” in Ospel. Ze speelt bluesrock met volle overgave. De versterkers staan goed open gedraaid, en je voelt de vibe letterlijk voorbij komen. Goed gitaarwerk en haar ietwat ruwe stem doen de rest. Maar Ze heeft ook haar fijne kantjes getuige haar versie van “Jealousy” . De klasse druipt letterlijk van haar gitaarsolo af. Ze speelt natuurlijk voornamelijk nummers van haar nieuwste cd “The Dirty Truth” maar ook vroeger werk zoals “Watch' em Burn” van haar eerste cd “White Sugar” mag niet ontbreken. Moderne blues - rock met oog voor detail en de waarden die deze muziek zo rijk maakt.

 

 

 

 

 

 

 

Mavis Staples

Mavis staat intussen 60 jaar op de planken. Zij begon haar carrière bij The Staples Singers, samen met haar vader, broer en zusters. Zij brachten vooral protestliederen in de jaren '60-tig. Op het podium staat heel wat volk, zoals dat past voor een dame van haar status. Echte backing-vocals ook met een dame die niet alleen goed kan zingen maar ook nog wat andere instrumenten hanteert. Veel soul, wat minder blues en natuurlijk gospel, dat is de muzikale coctail van Mavis. En dat gospel haar echt nog zeer nauw aan haar hart ligt bewijst ze met haar verhaal rond de protestmarsen van Selma naar Montgomery samen met Dr. Martin Luther King en de bijhorende song “Why I'm Treated So Bad”. 90 min was net iets te lang voor haar, maar dat werd vakkundig opgevangen door de band, die dan haar ding deed.

 

 

 

WB & The Mercenaries

 

Ook een Belgisch tintje op de eerste dag met Walter Broes (ex Seatsniffers) samen met zijn Mercenaries, Bas Vanstaen (bass) en Lieven Declercq (drums). Wat minder rockabilly en wat meer blues uit de fifties t.o.v. zijn seatsniffers periode. Maar het klinkt allemaal wat aangenamer en rustiger. De drive zit er wel goed in het bluescafé en er wordt lustig gedanst voor het podium.

 

 

 

Devon Allman

 

Ieder kent wel het verhaal van de appel en de boom enz. Wel Devon Allman voldoet niet helemaal aan deze stelling. OK er zal altijd wel ergens een verwijzing zijn naar Gregg zijn vader of neef Dwayne, maar Devon is vooral zichzelf. Dus naast “The Royal Southern Brotherhood” doet hij ook solo optredens. Zijn stijl van spelen doet mij al eens denken aan Gary Moore, zeker als de ballads aan de orde zijn. De echte rock nummers zijn wat overpowerd, maar dat zal wel aan zijn temperament liggen zeker. “Midnight Lake Michigan” was ook nu live een echte topper evenals het moment waar hij stil staat bij het overlijden van Ben E. King. Zijn versie van “Stand By Me” kreeg heel de tent mee.

 

 

 

Zaterdag 02/05

 

 

 

Guy Verlinde – Lightnin' Guy

Opvallend terug met de Mighty Gators. Opnieuw blues met goed gitaarwerk en natuurlijk de karakteristieke stem van Guy Verlinde. Ospel kon geen betere opener hebben voor de zaterdag. Energiek zoals altijd weet hij ook nu weer in no time het volk in de tent mee te krijgen op de groove. Of het de laatste tijd niet zo goed ging, weet ik niet, maar met een nieuwe cd en een volle kalender zijn er zeker “Better Days Ahead” voor Lightnin' Guy.

 

 

 

Hat Fitz & Cara Robinson

 


nconventioneel, zo geplukt uit de jaren 50-tig, zo staan of zitten ze daar op het podium van het bluescafé. Hat met lange baard en hoed, Cara met krullen en een felle print op het kleed. De lange luide kreten van Hat moeten toch onderdoen voor Cara die jawel wasbord, drums, fluit speelt en uiteraard ook nog zingt. Let the good times roll, en zij hebben daar duidelijk geen moeite mee.

 

Zie ook: http://www.bealestreet.be/index.php/hat-fitz-cara-robinson-do-tell

 

 

 

John Night & Soul Stack

 

 

 

Nog nooit aan het werk gezien en dus was ik benieuwd naar deze mannen. Zoals de naam doet vermoeden zit er heel wat soul in hunne blues. Maar laat dat geen punt zijn voor deze Canadese band. Jon heeft een zeer aangename stem (was vorig jaar genomineerd voor Best Mail Vocalist, maar moest de duimen leggen voor Matt Andersen) en de samenzang onder de heren is van zeer goede kwaliteit. Ook de hammond is prominent aanwezig en zorgt voor de warme toets. De keuken zou in Canada nogal populair zijn tijdens feestjes, en tijdens de song “Everybody Hanging in The Kitchen” , naar aanleiding van, mag de drummer zich laten gaan op wat kookpotten. Klinkt net even iets anders, maar zeer vermakelijk voor het publiek.

 

 

 

The Boom Band

 

 

 

De band waar ik naar uitkeek was deze dus. Maar de samenstelling was al enigsinds anders dan deze van de cd. Nu goed het bleven 4 gitaren samen met de toetsenist. Het supergevoel dat deze heren moeten uitstralen was er niet. Zoals verwacht mocht ieder zijn ding doen, en dat was zeker niet slecht, maar als er dan ook nog een Ian Siegal het podium komt vervoegen, dan is er toch van het goede teveel. En gelukkig is niet elke gitaarsolo dezelfde zodat de finale indruk toch positief is.

 

 

 

Daddy Long Leggs

 

 

 

Het geschreeuw in een mondharmonica micro was er voor mij over, en dus liet ik deze band in het bluescafé aan mij voorbij gaan.

 

 

 

Selwyn Birchwood

 

 

 

De nieuwste ster aan het blues firmament is deze Selwyn Birchwood. Het apparaat met de zes snaren heeft absoluut geen geheimen meer voor hem, en ook vocaal staat deze Selwyn zeker zijn mannetje. De sound van de band wordt echter vooral bepaald door de baritonsax van ene Regi Oliver. “Don't Call No Ambulance” heet zijn nieuwste cd en daaruit werd grondig gepuurd qua setlist. Ik ben zeker dat we van hem nog vaak zullen horen.

 

 

 

Dry Riverbed Trio

 

 

 

Rockabilly en blues uit vervlogen tijden (de jaren 40 en 50), slechts één adres : Dusty Ciggaar. We kennen hem ook van The Rhythm Chiefs en voor het ogenblik als begleidings band van Ian Siegal, die trouwens ook nog het podium kwam vervoegen. Dusty speelt zoals steeds vol passie en overgave. En meer moet dat in een overvol bluescafé niet zijn.

 

 

 

The44s – feat Kid Ramos

 

 

 

Voor mij de beste act van het festival, waarbij ik eerlijkheidshalve moet zeggen dat ik Mr. Sipp, Kent Burnside en ook Matt Andersen aan mijn voorbij heb moeten laten gaan. Maar goed, vaste klant van het festival Kid Ramos was van de partij. En de mannen van de 44s spelen rockabilly, R&B en goede stevige bluesrock. Sinds een jaar maakt de 20 jarige Jacob “Shady Jake” Huffman op de harp deel uit van het gezelschap, en dat zal je geweten hebben (Jakes Juke). Naast natuurlijk Johnny Main is deze jonge man een goede nieuwe blikvanger voor de band. Oh ja en Kid is gewoon Kid: fabulous.

 

 

 

Voor mij zat het erop. Goed weer, soms wat veel wind zeker op vrijdag, maar vooral een zeer gezellige boel. Ospel was een aangename kennismaking en ik kom zeker graag terug volgend jaar.