Moulin Blues Ospel - 20140503

Poster2014 small  Moulin Blues Ospel
 
MOULIN BLUES , Ospel (NL)
--------------------------------------
Zaterdag 3 mei.
 

 
Trok er vrijdagavond nog een fris windje over het terrein dan werden wij zaterdagmiddag verwelkomd door een heerlijk zonnetje, presentator Wouter Celis  en ...Drippin' Honey. 
Voor ons een hernieuwde kennismaking met de Nederlandse band die eind jaren negentig op (bijna) elk toonaangevend blues & roots festival stond,een drietal fraaie albums op de markt bracht en het toen plotseling voor bekeken hield. Behoorlijk wat fans van het eerste uur waren net als wij op de (vroege) afspraak aanwezig en zagen dat Kim Snelten en Co er duidelijk (weer) zin in hebben. Net als met the Mighty Mojo Prophets op de vrijdagavond kan je hier überhaupt niet spreken van een (verplicht) opwarmertje ....integendeel prima boezemblues ; je blijft er van houden, op dansen naar luisteren en kijken...zelfs aankomen mag !
Het Moulin Blues Café was s'zaterdags volledig Belgisch gekleurd en dat heuglijke gegeven stond  in schril contrast met de ietwat ongelukkige uitspraak die wij onlangs mochten noteren dat er voor de 30ste editie van Blues Peer / BRBF niet voldoende aanbod zou zijn van Belgische en Nederlandse bands ....Gelukkig is er inmiddels al stevig gesleuteld aan die bewering en valt alles er ondertussen weer flink in de oude vertrouwde plooitjes.
The Little X Monkeys (B) - met Marjorie Piret als  bijzonder fraai uithangbord - bewezen in Ospel dat zij met hun aanstekelijk rootsy, indie -americana geluid in een folk frame onder het motto " Let's Burn it Down"  de (kleine) tent naar hun hand kunnen zetten. Het is eventjes wennen aan haar scherp stemmetje en ook muzikaal technisch zitten /staan zij niet altijd op dezelfde golflengte maar het zou mij echt niet verwonderen dat wij onze Waalse vrienden volgend jaar in ons eigen bronsgroen Limburg opnieuw ontmoeten ..."Walking on the (Deuster) Road"?
My Own Holiday.
Een duo waar ik met meer dan gewone belangstelling naar uitkeek maar Joey Chrisman // guitar, vocals en Nick Bartolo // drums konden de verwachtingen jammer genoeg niet waarmaken. Hun mix van garage / rock / blues kon het iets ouder publiek maar matig bekoren, enkel hun Stones cover "Gett Off Of My Cloud" kon links en rechts op een "Hey Hey Hi Hi' (h)erkenning rekenen. Wellicht komen zij beter tot hun recht  op festivals als Rock Herk, Pukkelpop en Zwarte Cross....al blijf ik hun niet - alledaags gebruik van een megafoon op het podium toch wel appreciëren.
Sugar Ray & the Bluetones ft. Monster Mike Welch.
Zowel Sugar Ray Norcia als Monster Mike Welch hielden er bij aanvang aan om hun beiden roemrijk Moulin Blues verleden zaterdag op het podium nog eens te overschouwen en de fans te bedanken voor zoveel loyaliteit. Het was tevens de aanzet voor een memorabel Chicago Blues concert dat mede door de geroutineerde hand -en spandiensten van Michaël 'Mudcat' Ward / bas, Neil Gouvin / drums en Antonio Gerachi / piano ongetwijfeld muziekgeschiedenis schreef. Het talrijke publiek genoot met volle teugen en ging gretig in op de uitnodiging "Say You Love Me" ...zeker weten van yes !
The Excitements moesten in laatste instantie verstek geven maar zoals steeds heeft ieder nadeel een voordeel : Pokey Lafarge mocht (en daar was ondergetekende zeker niet rouwig om) switchen van de kleine tent naar het hoofdpodium en de sympathieke man uit Illinois greep die ultieme gelegenheid met beide handen.
Blijkbaar waren de PA - mensen zodanig verbouwereerd bij de opmerking  van de prille dertiger dat het hier blijkbaar ging om een bluesoptreden dat de brave mannen er aanvankelijk niets van bakten. Gelukkig lieten Pokey en zijn geweldige  goed geoliede begeleidingsband het niet aan hun rauwe ragtime, blues, jazz, country en western swing hartjes komen en toverden  in een mum van tijd  de grote tent om in één groot New Orléans gebeuren .  Pokey's "La La La Blues" ....het zou wel eens kunnen uitgroeien tot het Moulin Blues volkslied !
Met de Honey Island Swamp Band kozen de organisatoren van Moulin Blues opnieuw voor een nieuwe 'gedurfde' band die in onze contreien enkel bij insiders een belletje doet rinkelen. Hun normale uitstekende  Southern Rock  kreeg voor Moulin Blues een ruimer funky,bluezy jasje aangemeten en....net als bij Patrick Sweany - die vrijdag bewust koos voor een stevig blues/rock optreden - vond ik hun (tijdelijke) muzikale koerswijziging niet bepaald echt een hoogvlieger. Enkel van  hun traditionele  uitstekende "Bayou Americana"  - à Allman Brothers, Lynyrs Skynyrd, Little Feat en Grateful Dead "kon ik maar mondjesmaat genieten en bleef ik met een tweeledig gevoel zitten ...was het glas nu half leeg of half vol ?
Net als vrijdagavond moesten wij ook nu weer door familiale/ medische redenen vroegtijdig afscheid nemen van Moulin Blues 2014. Wat mij betreft : een prima editie , een meer dan bevredigende opkomst, de traditionele vriendelijke, uitgelaten sfeer ( al moet er ongetwijfeld een oplossing gevonden worden om de ietwat grimmige verhouding fotografen / eerste rij fans niet te laten escaleren) , de grandioze belangeloze inzet van de talloze vrijwilligers en... het heuglijke gegeven dat Moulin Blues, Ospel nog steeds uitpakt met een gedurfde affiche. Blues -eenheidsworst staat er nooit op het menu ! Op naar de 30 ste editie. (SWA)
foto van Moulin Blues Ospel.
Meer info over Layla Zoe, Kenny Wayne Shepherd, Sugaray Rayford Band, Boogie Beasts en the Baboons :
 en