Moulin Blues Zaterdag 07 mei 2011

Zaterdag 7 Mei 2011

Moulin Blues Ospel (Nl)

Foto's van Wil Wijnhoven

 

Wij geloven niet dat Fons Daamen, en uiteraard veel andere medewerkers, in het Moulin Blues weekend hun bed veel zien want toen wij zaterdag omstreeks 11h.45 de netjes opgeruimde tent binnenkwamen stond hij ons al breedglimlachend op te wachten. Je zou voor minder ....een prima avondje blues achter de rug, uitstekende weersverwachtingen, een veel belovende affiche en het volk dat in grote getale toestroomt.

The Vibrotones, terug van behoorlijk wat jaartjes weggeweest te zijn, leek mij de ideale band om opnieuw leven te krijgen in het Moulin Blues gebeuren. Onder het motto ; We gonna roll all  day / night long gaven zij er van bij aanvang een flinke lap op maar algauw bleek dat het maar een strovuurtje was. De band had er zelf veel lol in maar op geen enkel moment sloeg het heilige rockabilly / surf en rootsvuur over op de toeschouwers. Het zou de voorbode zijn van een dagje gelatenheid, weinig sfeer en het was bij momenten zelfs genant hoe de presentator het publiek telkens moest wakker schudden / schreeuwen om een bisnummertje te versieren voor behoorlijk wat bands. The times they are a changin' ....inderdaad, waar is de tijd dat artiesten minutenlang  in de coulissen verbleven vooraleer ze terug het podium opkwamen kwamen en de organisatie bijna met de dood werd bedreigd als er wegens de strikte tijdslimieten geen gevolg kon gegeven worden aan het we - want - more verzoek ?

Ook Dave Arcari moest zich in alle bochten wringen om in de kleine tent de handjes en voetjes in beweging te krijgen en dat lukte uiteindelijk gedeeltelijk met prima versies van " Dreamt I Was 100", "Devil Got My woman", "Devil's Left Hand", "Blue Train", "Bring My Baby Back" en "Hot Muscle Jazz".  Dave Arcari ....Good Friend Blues !

Tijd voor de Perry family aka the Homemade Jamz Blues Band  ....drumster Taya (12), Ryan (19) / guitar & vocals, bassist Kyle Perry (16) mogen dan volgens bluescriteria nog piepjong zijn, zij weten verdomd goed hoe hedendaagse Delta blues moet klinken en op welke wijze de toeschouwers vakkundig kunnen ingepakt worden met wandeltochtjes door het publiek, flikkerende gitaren in de vorm van een knalpot met chromé uitlaten en ingestudeerde danspasjes. Maar vooral muzikaal zat het goed in mekaar : Papa Renaud hield het overzicht, blies een vrolijke noot mee op het smoelschuivertje en keek goedkeurend toe hoe zijn nageslacht Ospel en omgeving in de ban hield met ondermeer  " Willie May don't play", "Voodoo Woman", "Gotta Bad Feeling", "Grits ain't Groceries", "Telling Lies", "Washing Clothes" en een (h)eerlijke portie Mississippi Hill Country Blues en "Duck Hill Stomp". The Homemade Jamz Blues Band ( met  'guest' Clemens Bombien on guitar) bestempelen als the future of the blues lijkt mij iets te voorbarig maar één ding was wel duidelijk ...."They Burned down the house" !

Bob Corritore & Dave Riley hebben al vele Chicago roadhouse style watertjes doorzwommen en dat manifesteerde zich dan ook in een gezellig muzikaal onderonsje waarbij good old Brian Fahey (Paladins) uiteraard niet mocht ontbreken. Het was het startsein voor de organisatoren om de benaming Moulin Blues te wijzigen in Harmonica Blues ....want ook voor Tim Lothar Petersen & Peter Nande, John Németh, Ian Siegal & Big Pete en the Fabulous Thunderbirds blijven de smoelschuiver een dagelijks werkinstrument. Het was uiteindelijk voor ondergetekende een beetje van het goede teveel en mede door dat de tijdsprogrammering  voornamelijk in de kleine tent behoorlijk in de war liep kregen de concerten van Shawn Pittman & the Moeller Brothers en Tim Lothar Petersen & Peter Nande misschien niet de aandacht van mij die ze eigenlijk wel verdienden. Het werd uiteindelijk wat kuieren tussen de verkoopstandjes, een hapje eten, links en rechts een praatje met bekende gezichten, gapen naar vrouwelijk schoon met ditmaal de blues nothing but the blues enkel als achtergrondmuziek.

Voor John Németh werd uiteraard wel tijd gemaakt.  "Do you really want that woman, do you know you got a good girl at home" ....wie beter dan John Németh kan de passie van blues in my heart and deep down in my soul verwoorden. De man kon bovendien rekenen op een fantastische band die een "Magic Touch" geeft aan songs als "Name the Day" en "I Said Too Much" en straalde in zijn originele zomerse outfit pure klasse uit. Classic Blues, Soul, R & B influences, zijn expressieve mondharmonicaspel ....John Németh & band, laat dat duidelijk zijn, staan garant voor een muzikaal orgasme. Klasse !!!!

De hoge - hakken - blues van Janiva Magness kon mij maar matig bekoren ; vreemd want deze "powerlady" wordt tegenwoordig overladen met allerhande nominaties.  Mij leek het eerder een overjaarse vamp die haar (blues) kruid al lang verschoten heeft en wiens netjes afgelikte shows eerder thuishoren in  casino's of chique hotels. Wij kunnen een lijstje, nou ja, een rol behangpapier vol kribbelen met namen van bluesdames - met - ballen die de blues ervaren en brengen zoals het hoort. Passie, beleving, ellende, hartstocht, vernedering, alcohol, seks  ....wij hebben er bij Janiva niets van gemerkt. Hopelijk revancheert zij zich op (Ge)Varenwinkel 2011.

Ian Siegal & Big Pete in een kleine afgeladen volle tent huisvesten was niet bepaald een goed idee.  Nog al wat fans dropen net als ondergetekende door het al te lange wachten teleurgesteld af en moesten zich dan maar tevreden stellen met het aanhoren van behoorlijk wat uitstekende bluesklassiekers in de wandelgangen. Hopelijk binnenkort dan maar Ian Siegal & the Youngest Sons in .....

Wij gingen ons dan maar voorbereiden op "het moment van de waarheid" voor Nick Moss & the Flip Tops. De sympathieke dikkerd uit Chicago heeft blijkbaar afscheid genomen van zijn oude maatjes want met Nik Skilnik / bass, Travis Reed / keys en Patrick Seals  / drums is er sprake van een nieuwe generatie Flip Tops.  Sinds zijn concerten in Peer en Mol heeft 'Boogie Man ' Nick Moss voorgoed een plaatsje in mijn blueshartje en ook Ospel ging in een mum van tijd plat voor zijn sublieme high energy Chicago blues. Prima gitaargeweld dat op geen enkel moment verzoop in oeverloze jams en het mag nu wel duidelijk zijn dat Blue Bella Records met eigenaar Nick Moss en the Kilborn Alley Blues band goudhaantjes in huis heeft. Live @ Chan's 1 & 2 zou wel eens opgevolgd kunnen worden door Live @ Moulin Blues ...met of zonder "Spare Ribs & Chopsticks". Nick Moss & the Flip Tops ....play it til tomorrow & work your hips  !!

Afsluiter The Fabulous Thunderbirds nog voorstellen is onbegonnen werk, de band uit Texas draait immers al een eeuwigheid mee in het blues / rootswereldje.  Frontman Kim Wilson is anno 2011 nog het enige originele lid van de T Birds maar dat belet niet dat de band ( met oa de broertjes Moeller)  nog steeds tekent voor een anderhalf uurtje prima amusement. Met andere woorden Goud van Oud ....butt rockin' en  tuff enuff om de tent nog steeds  in lichte laaie te plaatsen. T - Birds ....powerfull stuff !

 

Slotsom ; een uitstekende vrijdag, een qua sfeer en beleving in de grote tent vooral op zaterdag een te lauwe editie, het werd zelfs vervelend om de artiesten en presentator voortdurend te horen schreeuwen do you have a real good time ... i can't hear you, maar gelukkig waren er John Németh, the Homemade Jamz Blues Band en Nick Moss & the Flip Tops om het geheel zaterdag  boven de middelmaat te doen uitstijgen. Ook een terechte vermelding voor het vriendelijk onthaal, de bereidwillige hulp van alle medewerkers in de "Vreetschuur" , betaalbare toegangsprijzen en een schappelijke prijs voor drank en eetpenningen. Op naar Moulin Blues 2012 ! (Swa / foto's  "Bluesbreeker" Wil Wijnhoven - http://www.bluesbreeker.nl/ - waarvoor hartelijk dank !)

 

Ps : Heb het misschien niet gehoord en gezien maar was er eigenlijk een herdenking of minuutje stilte voor Dick Wagensveld, de bassist van the Shiner Twins, die verleden jaar nog met Rootbag op Moulin Blues stond en onlangs plots overleed ?