Naked Song - Eindhoven 18062011

Naked Song in Eindhoven Muziekgebouw 18 juni 2011


Ik was om 13.25 u vertrokken voor de 45 km naar Eindhoven dus ruim op tijd om zoals vorig jaar te gaan genieten van dit Singer-songwriter Fest . Maar ik heb bijna 50 minuten aangeschoven om op de parking van de Heuvel Galerie te geraken, wat uiteindelijk niet lukte omdat het hopeloos druk was en het rode licht telkens slechts 7 seconden op groen sprong. Ik heb het uiteindelijk dan maar opgegeven en na ook weer lang zoeken in de omgeving, die overstelpt was van wagens, toch een plaatsje gevonden. Het was 15.55 u, dus net op tijd en ik hoorde dat het uitverkocht was. Volgens de informatie die ik vooraf had doorgenomen zou ik best eerst naar I Am Oak gaan op de Effenaar Stage. Al het goede dat ik hierover gelezen had kon ik alleen maar beamen. Dit is folk zoals het tegenwoordig moet klinken, geen grijze wollensokken folk maar moderne folk met allerlei invloeden en op weg om buiten de grenzen te treden. Ik was al dadelijk van mijn sokken geblazen. Liefhebbers van Midlake en Iron & Wine konden hier optimaal van genieten. Hier zul je nog meer van horen. Door de zes podia en het dus steeds gelijktijdig programmeren moet je steeds keuzes maken. Soms zelfs verscheurende keuzes. Daardoor heb ik oa Spencer The Rover, Sermanni Rachel , Vetiver , Teitur en The Bony King Of Nowhere gemist. Deels omdat ik het kende of omdat het me niet aansprak. Dit is erg spijtig want bv Vetiver , Teitur en The Bony King Of Nowhere had ik zeker willen zien maar ik kan me nog steeds niet opsplitsen. Na dat voortreffelijke begin van I Am Oak ging ik voor de Villagers naar de Eindhoven Airport zaal.

Conor J. O’Brien stond hier zoals men het op dit festival voorschrijft met zijn naakte liedjes. Hij had eerste even begeleiding van een toetsenman maar vooral als hijzelf “naakt” op het podium stond maakte hij zijn reputatie waar en maakte hij indruk. Zijn melodieuze pop met een arty inslag en zijn stem deden de zaal stil naar veel meer verwachten. Hij heeft een zeer speciale stem en toverde daar de mooiste klankvariaties uit. Het publiek kon dit waarderen en was muisstil. Hij heeft het niet zo op pop muziek vertelde hij en er ging plots een deur van de zaal open en spoelde een golf van lawaai/geluid de zaal in. Wel daarom repliceerde hij houd ik er niet zo van. Maar het was indrukwekkend. Zodat dit voor het grote publiek een eerste hoogtepunt was. Nog nagenietend ging ik terug naar de Effenaar Stage voor Oscar And The Wolf. Al dadelijk bleek dat ik hier geen slechte keuze gemaakt had, want de keuze was weer moeilijk. Breekbare schoonheid, heel mooi meerstemmig gelaagd, en een structuur die open bloeit als een orchidee, maar er is ook een donkere keerzijde dat is wat Oscar ons te bieden had. En ik moest dan ook besluiten: deze gasten maken geweldig straffe songs! Deze jonge band van landgenoten stelden hier hun Ep’tje voor dat ze grotendeels opnamen in hun woonkamer en in een klein sportzaaltje. Dit Gentse trio speelde de perfecte, dromerige soundtrack voor een herfstavond met geweldig goed uitgekiende arrangementen en harmonieën. Daar ik ook nog wat van het Robyn Ludwick Trio wilde meemaken in Meneer Frits verliet ik met pijn dit optreden. Ik zag Robyn Ludwick al op Blue Highway en wilde dit nog even terug horen. Deze zus van de gebroeders Bruce and Charlie Robison is echt goed. Het eerste waar je aan denkt als je haar hoort is Lucinda Williams, een hese stem die je dadelijk beet heeft en zo geweldig lijzig. Robyn Ludwick komt uit Texas en ze maakte hier indruk met deze indringende en pakkende sound uit de hoogste Americana-regionen. En toch kon haar dochtertje rustig doorslapen, achter haar, op een gespreide gitaarhoes. Wat ik wel opmerkte was dat bij Meneer Frits wel uitstekende acts geprogrammeerd stonden en daarom ging ik daarna naar Danny Schmidt, die ik omwille van een vorige doortocht en de uitstekende kritieken hierover wel eens zelf wilde aanhoren. Eens te meer bleek al die lovende kritiek helemaal niet overdreven. Ik was oorspronkelijk nog van plan na een poosje nog naar Teitur en The Bony King Of Nowhere te gaan maar Danny Schmidt besliste daar anders over. Ik kon hier niet weg. Momenteel is Danny in Texas en Oklahoma 'the man'. Met een schrijftalent als dat van een Leonard Cohen kruipt Danny met zijn ingetogen vertellingen onder de huid van iedere toeschouwer. Vooral met Company of Friends en Stained Glass pakte hij heel Meneer Frits in. Hij besloot met Buckets of Rain, een Dylan nummer dat in zijn jeugd de interesse om muziek maken aanwakkerde en hem tevens ook liet kennis maken met Bob Dylan.

Na deze Danny Schmidt, wat voor mij wel een van de hoogte punten was, ging ik naar de hoofdact Joan As Police Woman. Zoals al de artiesten op Naked Song moesten het ook de naakte liedjes zijn, vandaar dat Joan Wasser aan de vleugel begon. Maar mij pakte ze niet in en blijkbaar was ik niet alleen. Het was een heen en weer geloop van belang en nefast voor de sfeer, maar daar was Joan dan weer zelf de oorzaak van en velen gebruikte deze tijd om de inwendige mens wat te versterken.

Ik vertrok terug naar Meneer Frits, die al een goede reputatie verworven had voorheen, om een degelijk plaatsje bij de zusjes Chapin te kunnen bemachtigen. En ja, The Chapin Sisters, die je misschien ook al kon horen als voorprogramma en als begeleiding bij She & Him, maakten dat ik geen spijt had dat ik oa Vetiver moest missen. De Chapin Sisters brengen mooie harmonieën en knappe melodieën, waarin een oude muzikale geesten nog rondwaart, met een vleugje indie, wat countryblues en psychedelische rock weten ze iedereen voor zich te winnen. Hun zeer eigenaardige en zeer persoonlijke versie van Britney Spears' 'Toxic' klinkt bij de Chapins als engelen gezang maar...

Eindhove

Na de zusjes Chapin was het tijd om terug naar huis te gaan, maar ik moest eerste nog trachten mijn wagen die ergens in Eindhoven stond terug te vinden en dan moe maar voldaan huiswaarts. Het was een zeer mooie Naked Song 2011 met enkele verrassende maar veel voortreffelijke acts. Wij kijken al uit naar Naked Song 2012, maar dan wel zeer, zeer vroeg vertrekken. Want met 7 seconden is het echt niet lang groen in Eindhoven. Door gelijktijdige programmatie in de verschillende zalen heb ik verschillende acts ook niet kunnen zien en dus ook niet besproken.

(Fille)