One Custard Pie & Eric Steckel Band

One Custard Pie & Eric Steckel Band   Gompelhof Mol   17 december 2010

 

De Jo van ‚t Gompelhof had vandaag voor een voorprogramma van formaat gezorgd: One Custard Pie. Deze Waaslandse formatie bestaande uit Veerle Hollevoet (vocals), Yves Van Meenen (gitaar), Geert Van Britsom (basgitaar én schrijver van hun songs), Roel Baert (vocals en ritmegitaar) en de kersverse papa van een flinke dochter geworden Reginald Roels op drum, brengen enkel eigen werk. En dat mag er wezen! Met Veerle in hun midden hebben zij een pareltje van een zangeres, wat een stemgeluid heeft dat mens! Vandaag brengen zij slechts een greep uit hun nu al gevulde repertoire, waarmee ze meer dan twee sets kunnen vullen. Vooral de nummers „Four Sides To A Story en Sex And Violence“ blijven in mijn hoofd hangen. Ik vergelijk hun oeuvre  een beetje met dat van Jethro Tull, geen Blues maar daarom zeker niet minder goed. Goe bezig mannen !

Volgens mij wordt het de hoogste tijd dat deze groep aan CD’s uitbrengen begint te denken. Best kan je zelf es googelen naar: www.myspace.com/onecustardpie en oordeel dan zelf. (Leen)

Playlist One Custerd Pie:

Ghost Town

My Own Life

Shouting Out

Four Sides To A Story

Asperger

Sex And Violence

The Heart Of Steal

Waiting For Kito

Vanuni In Dimona

Common People

Three Kings

 

En dan werd het tijd voor het ruigere werk van da klein, tenger, maar o zo krachtig uit de hoek komende manneke uit The States, Eric Steckel.  Amper 20 is hij en nu al heeft hij grote naam en faam verwerft en 6 CD’s op de markt gebracht. Vorig jaar nog toerde hij in onze contreien rond met de Nederlandse band van Bas Paardekooper. Dit jaar doet hij dat nog eens over met zijn „Milestone Tour“. Hiervoor heeft hij beroep gedaan op ook (hoe kan het anders) twee jonge Americans: Sergio Pajaro op drums en Peter Lewis op bass. Dat deze jonge bende niet moeten onderdoen voor de oudere garde hebben ze vandaag wel bewezen.

Eric stapt het podium op, gekleed in keurig hemd en das, maar een tot op de draad versleten jeans (wie doet hij na?) en stelt de traditionele vraag: „Are You Ready?“

En of we ready waren.... hij vliegt er dadelijk in met „I don’t Mind“: een sterk afwisselend slow - fast nummer. Gevolgd door een uptempo instrumentaaltje. Ook „Sooner Or Later en 2 Little, 2 Late“ passeren de revue. En dan volgt er (voor mij althans) een verrassing: een prachtig nummer van Michael Burks: „Empty promises“. Eric bouwt weldoordacht elke song op tot een enorme climax. Wat ook  dadelijk opvalt is dat Eric zijn stem veel volwassener klinkt en de baard in de keel verdwenen is.

Na de (nogal lange) pauze, beginnen de mannen om iets na middernacht aan hun tweede set. Die bestaat voornamelijk uit improvisatie en Jam’s. Op deze manier kan Eric eens laten horen wat hij echt in zijn mars heeft. De ene solo volgt de andere op en de goedgevulde zaal van ‚t Gompelhof  beleeft telkens weer een muzikaal orgasme. Met deze tour laat Eric ons een nieuwe sound horen, waarin een heel breed gamma van muzikale invloeden en stijlen te horen zijn, die soms nogal eens durven te ontbreken in de hedendaagse rockmuziek. Of om het in Eric’s woorden zelf te zeggen: “Blues, meet rock. Rock, you remember the Blues”.

Wat dat ventje ons in de toekomst nog gaat brengen, mag Joost weten, maar hij mag zich (nu reeds) de reincarnatie van Jimi Hendrix noemen, zonder twijfel. (Leen)

 

Playlist Eric Steckel: (voor zover mijn geheugen mij niet in de steek laat)

I Don’t Mind

Shaolin Fade

Sooner Or Later

2 Little, 2 Late

Tax Deductible

Show The World

Empty Promises

La Grange

Just Walk Away

Classical Jam Thing

Slide Jam’s

Allman Bro’s Jam

Mule jam

Green Eyed Lady Jam

Cissy Strut In G.