Concerten

Woody Guthrie Folk Festival 2017

Ik heb de afgelopen jaren mijn best gedaan om artiesten als Otis Gibbs en Greg Trooper op het Woody Guthrie Folk Festival te laten optreden. En moet zeggen dat het gelukt is al was mijn aandeel gering. Vorig jaar kwam Tim Grimm met zijn liedje "Woody's landlord" en dat was de aanleiding om mijn best te doen om te proberen Tim op het festival te laten optreden.

Tijdens zijn optreden in "In the Woods" in april van dit jaar, vertelde hij dat hij zou optreden op het festival in Okemah. En meteen keek hij mij aan en vroeg: Ga jij ook? Waarop ik moest bekennen dat ik niet zou gaan. 

Daardoor ging het toch weer kriebelen mede doordat ik kort daarvoor een belastingmeevaller had en zodoende het geld. Had in ieder geval alvast een kaart gekocht en toch stiekem gaan kijken wat een vliegticket ging kosten. Toen kwam die woensdag waarop het zeer slechte nieuws rond Jimmy LaFave bekend werd. Ik werd diezelfde avond gebeld door iemand van het festival met de mededeling dat ik moest komen. Jimmy had aangegeven dat hij hoe dan ook aanwezig wilde zijn. Maar niemand kon aangeven hoe zijn aanwezigheid zou worden ingevuld. Al werd er mij in vertrouwen gezegd dat er in het ergste geval een tribute voor Jimmy zou komen. Hoe dan ook voor mij de reden om toch naar Okemah te gaan.

Zondag 9 juli

Mijn reis naar Woody Fest begint op zondagmorgen met een vlucht naar Tulsa met een overstap, van 7 uur, in Dallas. Daardoor heb ik ruim de tijd heb om met Mary Marie Fudge, een Amerikaanse vriendin, en haar man te gaan eten. Met Mary Marie heb ik een aantal jaren geleden Oud en Nieuw gevierd in Austin met een optreden van Jimmy LaFave.

Maandag 10 juli

Overdag weinig gedaan boodschappen en bijslapen. ‘s Avonds naar een optreden geweest van Chris Blevins, een nieuw talent uit Oklahoma, die optreedt in de Mercury Lounge. Hij maakte zijn reputatie waar. Drie sets van een uur met een volledige band. Vlak voor het optreden kennis gemaakt met de eigenaar van de Mercury Lounge en een gratis T-shirt gescoord.

Dinsdag 11 juli

's Morgens ontbijten met Patsy Raney. We kennen elkaar via Facebook en hebben dezelfde liefde voor Woody Guthrie, het festival en Jimmy LaFave. We zijn elkaar een paar keer misgelopen in de afgelopen jaren maar het lukte nu om elkaar dan in levenden lijve te ontmoeten. Na het ontbijt een kort bezoek aan het Woody Guthrie Center voor de tentoonstelling over Pete Seeger. Raakte daar in gesprek met Cody Brewer die daar werkte en hij vertelde me dat hij en zijn band op zaterdag op het festival zou spelen. Ik beloofde hem als mijn schema het toeliet dat ik zou proberen naar zijn optreden te komen. Na het bezoek  op weg naar Oklahoma City voor een optreden van David Amram and friends in de Blue Door. Wie in Oklahoma City is en er is een optreden van een singer/songwriter is dit de "place to go". De nu 86 jarige David Amram maakte er een bijzondere avond van. Als ik naar dit festival ga is het altijd de vraag wie van mijn vrienden ik als eerste tegenkom. Dit jaar is het T.C. Wright. Een van de leden van de "huisband" van het festival.

Woensdag 12 juli

Het is een gewoonte geworden om bij aankomst in Okemah als eerste de Coffee shop van Mandy Fullbright te bezoeken dus dat was het eerste doel na vertrek uit Oklahoma City. Bij binnenkomst een eerste verrassing. Toen ik de deur opendeed was John Inmon de eerste die ik zag. Hij zat samen met Glenn Schuetz en hun vrouwen te ontbijten. Het was voor mij de eerste kennismaking met John's vrouw. Na wat bijgepraat te hebben kwam ook Grant Peeples binnen. Op een gegeven moment kwam het gesprek op Jaimee Harris een talentvolle nieuwe artiest uit Austin. Jaimee is een van artiesten waarvan Jimmy LaFave vond dat ze een kans moest krijgen en hij hielp haar, op de achtergrond, met advies en ze mocht af en toe wat meespelen. Grant, John, Glenn en ik waren het met Jimmy eens. Daarna op weg naar Henryetta om in te checken in mijn motel. Tijdens het inchecken kwam er een vrouw binnen met een probleem op haar kamer. Op een gegeven moment vroeg ze of ik uit Nederland kwam en zo ja of Ik Addy was. Stond even met mijn oren te klapperen ben je toch niet op voorbereid dat ze je daar kennen. Maar het bleek de vrouw van Danny Click te zijn. Ze wist dat ik in Okemah zou zijn.Danny was 15 jaar geleden gitarist in Jimmy's band. Weer een leuke verrassing. Na het inchecken een paar uur gerust op mijn motelkamer en daarna terug naar Okemah voor de openingsavond van het festival. Was er ruim op tijd omdat, zoals gewoonlijk, ik graag op de eerste rij zit. Bij aankomst bij Crystal theater bleek dat ik niet de eerste in rij was. Vanaf dat moment kwam het gevoel "dat ik thuis kwam" terug. Het leuke aan dit soort festivals is dat het een grote familie is. Dus veel handen schudden en bijpraten.

De woensdagavonden zijn altijd bijzonder. Bijzonder omdat er een speciale artiest komt, bijv. Graham Nash, maar helaas ook omdat het soms een tribute avond is. Deze avond was er dus weer tribute nu voor de veel te vroeg overleden Jimmy Lafave. O.a. John Fullbright, Grant Peeples, Ms. Brown to You, Andy Adams speelden nummers van Jimmy of nummers die zijn opgenomen door Jimmy. Tot mijn verbazing was de uitvoering van "On a Bus to St. Cloud" van Danny Click, wat mij betreft, het hoogtepunt van de avond.

Donderdag 13 juli

Komende is er volop keuze met overdag drie of vier podia wat het er niet gemakkelijk op maakt. Maar deze dag is de keuze niet zo moeilijk. In de Brick Bar is Chris Blevins de opener. Chris is de laatste nieuwkomer uit Oklahoma waarvan gezegd wordt dat hij een grote toekomst tegemoet kan gaan. En een artiest die ik geholpen heb met zijn Kickstarter project. En net op de maandagavond maakte hij een hele goede indruk.

Als tweede in de Brick Bar was er Nellie Mary Clay.  Heb haar 2 jaar geleden leren kennen op dit festival.  Heb haar na haar optreden nog even gesproken o.a. over haar nieuwe cd en de 20 dollar die ik haar nog "schuldig" was.  Ik had haar LP besteld maar hoefde daar geen verzendkosten voor te betalen. Nellie vertelde dat door een fout op haar website kwam. Voor vele bestellingen werden geen portokosten berekend en voor een LP naar Europa is die $ 22,50.  Dat heeft haar toch aardig wat geld gekost. Maar ze wilde onder geen beding geld van me aannemen. Dan Martin was de volgende. Had Dan beloofd, toen hij in Nederland was met Carter Samson, dat als ik dit jaar naar de USA zou komen hem daar te gaan zien in Tulsa. Na zijn optreden naar het Crystal theater voor optreden van Michael Fracasso, Lance Canales en Grant Peeples.  Lance was voor mij een verplichting om te gaan zien. Mag rustig zeggen dat ik  verantwoordelijk ben voor zijn optredens in Europa. Heb in Okemah ook kennis mogen maken met Sam de vrouw van Lance. Ook Grant Peeples is verplichte kost.  Heb nog uitgebreid met hem staan praten over optredens hier in Nederland.  Heb hem op zijn hart gedrukt contact op te nemen met Continental Records. Zij zijn bereid om hem te helpen met het uitbrengen van zijn cd's in combinatie met optredens.  Ik weet zeker dat zijn optredens in de smaak zullen vallen en ben daar zeker niet de enige in. Na het optreden van Grant snel terug naar de Brick Bar voor het optreden van Lauren Barth en Jesse Aycock. Het avondprogramma is op het "Pastures of Plenty" aan de rand van Okemah. Sinds een paar jaar staat daar een permanent podium. Door omstandigheden hebben ze de indeling van het festivalterrein moeten herindelen. Naast dit nieuwe podium komt een speciale tuin ter nagedachtenis van de 2 jaar geleden overleden Audrey Auld. Het avondprogramma bestond uit Ms. Brown to You, Butch Hancock, Shawn Mullins en the Turnpike Troubadours. 

Vrijdag 14 juli

De ochtend begint met een optreden van Rod Picott in het Crystal theater. Vlak voor het optreden vroeg Rod me of het mogelijk was een van zijn nummers op video vast te leggen.  Ik had vlak voor het festival nog een videocamera gekocht dus dat was geen probleem.  Rod had n.a.v. van het overlijden van Jimmy LaFave een nummer geschreven en had een vriend beloofd om dat nummer op de een of andere manier vast te laten leggen op video. Hierna was Ronnie Elliot aan de beurt. Ronnie is een "oude hippie" en ook iemand die op het ""te zien lijstje" staat. Het was 4 jaar geleden dat ik hem gezien had. Ondanks zijn 70 jaar staat zijn optreden als een huis en was een hoogtepunt van het festival. Na zijn optreden was er er een uurtje tijd om te gaan lunchen. De zaal "Hen House" is een nieuw podium voor dit festival. Bij aankomst loop ik Rod Picott tegen het lijf die hetzelfde idee had. Dus besloten we om gezamenlijk te lunchen. Opnieuw een klein hoogtepunt. Zoals bekend is Rod zeer benaderbaar en dat blijkt ook nu weer. 

Tijdens dit festival worden ook opnames gemaakt voor het radioprogramma en website van "Art of the Song". Dit programma wordt door heel de VS uitgezonden veelal door niet commerciële radiostations. Deze vrijdag was Lance Canales aan de beurt.  Hierna terug naar het Hen House om het optreden Megan Palmer te zien.  Het was goed Megan weer te zien.  Ruim een jaar geleden was er bij haar borstkanker geconstateerd maar gelukkig was ze er op tijd bij en zoals het er nu naar uitziet volledig genezen. Ook was er een ontmoeting met "Uncle Ralph" een vriend die ik ontmoet heb op het festival. Uncle Ralph heeft eerder dit jaar een beroerte gehad en lijkt er goed van hersteld te zijn.  Naast deze beide was het ook goed om Jo Long weer te zien. Ook bij haar was borstkanker vastgesteld.  Maar ook zij lijkt genezen. Omdat het verschrikkelijk warm is in Oklahoma is een ruimte met airco zeer aantrekkelijk.  Daarom de laatste 2 uren in het Hen House gebleven voor optredens van o.a. Max Gomex. Hij schijnt dit jaar in Nederland te zijn geweest als voorprogramma van iemand of band maar dat is me ontgaan. Bij aankomst op het festivalterrein loop ik Tim Grimm tegen het lijf. Tim bevestigde dat ik mede verantwoordelijk voor was dat hij op het festival aanwezig was. Eind vorig jaar had ik het festival geadviseerd om hem daar te laten spelen.  Al ben ik er zeker van dat ik niet de enige daarin was maar toch leuk te horen.  Op het festival is ook een kraam voor de verkoop van cd's lp's en boeken van het festival. Op donderdag had ik al een aantal dingen gekocht. Dus ze waren daar verbaasd dat ik weer een aantal dingen wilde kopen. Kreeg daar de opmerking dat ik er vanuit kon gaan dat ik degene was met de meeste aankopen.  Leuk om te horen. De avond begon met Terri Hendrix en Loyd Maines gevolgd door Joel Rafael en John Trudell's Bad Dog Band. Dit optreden was speciaal en niet alleen vanwege de boodschap. Joel Rafael en John Trudell waren vrienden. Na het overlijden van John Trudell is er een moment gekomen dat Joel Rafael en de band hebben besloten om de boodschap van John Trudell te blijven verkondigen.  AKA Grafitti Man is een van de eerste cd's die ik kocht na jaren in de hardere muziek te hebben gezeten. Bombs  over Baghdad blijkt zoveel jaren later zeker zijn boodschap niet te hebben verloren. Geweldig!!  Er zijn jaren geweest dat er weinige van de Guthrie familie aanwezig waren op het festival. Maar dit jaar is bijna iedereen aanwezig.  Dat bleek wel uit het optreden van Sara Lee Guthrie. Naast haar man stonden ook hun kinderen, neefjes, nichtjes, zusters en broers op het podium. De avond werd afgesloten door "The Red Dirt Rangers". Wat mij betreft de beste band uit Oklahoma wat misschien wat overdreven is. Maar toch.

Zaterdag 15 juli

De zaterdag begon met regen in Henryetta. Aangezien ik geen regenkleding of zoiets had meegenomen toch maar even naar de Wallmarkt geweest voor een poncho en schoenen. Had voor deze vakantie mijn sandalen maar weer eens uit de kast gehaald en uit eerdere ervaring is dat geen geschikt schoeisel voor een groot nat grasveld. Maar aangekomen in Okemah bleek dat het daar geen drup was gevallen. Dit jaar heb ik Mary Jo's Pancake Breakfast overgeslagen. Daarom was Buffalo Rodgers het eerste optreden van de dag. Daarna snel naar het Hen House voor Grazzhopper en Rebecca Loebe. Dan even terug voor Chris Buhalis in de Brick Bar om daarna terug te gaan Tim Grimm.  Daarna was het de beurt aan Sam Baker in het Crystal Theater. Sam is al jaren de afsluiter van  de zaterdagmiddag in het Crystal en voor mij een moetje.  Ook dit optreden staat weer vol grappen en grollen maar gelukkig zingt en speelt hij meer dan dat hij grapt. Dat is weleens anders geweest kan me het eerste nog goed herinneren: 4 nummers en voor de rest waren er de grappen en grollen. Ook dit jaar was er een "slachtoffer" voor zijn grappen. Hij vroeg Lance Canales op het podium om met een nummer mee te zingen. Ondanks het succes van Lance op eerdere Woody festivals en Europese optredens merkte je dat Lance zich wat ongemakkelijk voelde. Wat mij betreft zeker niet nodig want hij staat op gelijke hoogte van Sam. Na het optreden van Sam een stukje meegepakt van Doc.Fell een lokale band. Leuke band waar zeker een mooie toekomst voor is.

Het avondprogramma begon met Beau Jennings de winnaar van de Songwriter wedstrijd. Had op woensdagavond Elles Paul al gemist. Tijdens zijn optreden vertelde hij dat bij vertrek naar Okemah alles mis ging met zijn vluchten naar Oklahoma City. Daardoor miste hij ook het tribute voor Jimmy. Had Wink Burcham en Jacob Tovar al een paar keer gezien in Nederland maar vanavond traden ze op met een uitgebreide band. En ik moet zeggen dit optreden hoorde bij het beste van wat ik gezien heb. Helaas zal nog wel even duren voordat het voor optredens in Europa rendabel zal zijn om met een band te komen maar heb wel begrepen dat er volgend jaar wel eens een bassist mee kan komen.

Na dit optreden was het de beurt aan John Fullbright ook hij speelde met een uitgebreide band.  Opnieuw een uitstekend optreden. Had John tijdens het festival nog even kort gesproken maar het geen antwoord gekregen op mijn vraag van wanneer komt er iets nieuws. Het festival wordt afgesloten door Arlo Guthrie en de hele familie.

Het was een emotioneel festival dit jaar door het overlijden van Jimmy LaFave. Ik had hier en daar al eens een traantje gelaten.  In een pauze van de 1e avond op de "Pastures of Plenty" werd er een video getoond met beelden van alle artiesten en medewerkers van het festival die waren overleden met het nummer "On the otherside" van Don Conoscenti. Maar tijdens dit nummer werd het me toch iets te machtig.   

Addy Nijenboer