Blues Peer 2009

Blues Peer (BRBF) 2009
Voor een verslag van vrijdag kan ik meteen doorverwijzen naar de website van Rootsville. Daar kan je alles lezen rond Moonshine Reunion, Wolfpin, Dede Priest en Mike Sanchez.
Zaterdag heb ik de eerste drie en half groepen aan mij voorbij moeten laten gaan wegens een familiefeest. Dave Arcari, The Shiner Twins en Hokie Joint en ook nog een groot deel van Rod Piazza heb ik dus gemist. Maar geen nood, de rest was om je vingers van af te likken. Nu hebben de mensen van de organisatie ook wel moeite gedaan om een mooie affiche samen te stellen. Hier gaan we dan.

Rod Piazza & The Mighty Flyers.

De zowat laatste 20 minuten van het concert heb ik nog kunnen meepikken. West Coast Swing en een mix van Chicago zo zou je het kunnen omschrijven. Het houdt wel in dat het publiek goed op dreef is, ook of misschien ook juist dankzij echtgenote Honey die, op keyboards, het zeer goed kan vinden met het publiek. De harmonica doet goed zijn werk, en de 4 mensen op het podium hebben er duidelijk zin in. Het klinkt ook allemaal zeer af. Ik kende Rod Piazza nog niet, maar heb nu voor alle zekerheid toch zijn laatste cd gekocht. Uiteraard iets om te spelen tijdens BealeStreet. Je hoort er nog van.

Lisa Haley & The Zydekatsflyers.

Rood haar met een blauwe strik, een fonkelend blauw kleed met grote split, en een blauwe viool. Daarin zit één brok dynamiet die Lisa Haley heet. Lisa gaat van links naar rechts, is voortdurend in beweging en slaagt erin deze energie door te geven aan het publiek. Cajun en Zydiko zo heet de muziek, maar ook country. Bovendien is zij samen met Dede Priest één van de twee dames die dit weekend optreden. Ook al ken je de nummers niet, je wordt meegesleept in de passie die deze dame in haar muziek weet te leggen. En Peer gaat gewillig mee in dit avontuur. Wie het genre nog niet of onvoldoende kende heeft hier in Peer kans genoeg gezien zich bij te schaven.

Joe Bonamassa.

Van niks naar de absolute top. De nieuwe gitaargod. BB King himself koos Joe vier jaar geleden uit als voorprogramma voor zijn 80ste verjaardag tour. Een supertalent. En ja, het klopt allemaal, niks is overdreven. Hij komt uit de coulissen met zijn dubbele gitaar, en meteen gaat er een schok door de tent. Iedereen wakker mocht dat niet meer het geval geweest zijn. Het gaat van goed naar beter, en persoonlijk vond ik Sloe Gin één van de betere nummers. Hij kan enorm variëren, ook in één nummer, en dat maakt het zo boeiend naar hem te luisteren. Alleen spijtig dat hij geen bisnummer wou spelen en niet kwam opdagen op signeersessie. Supersterren hebben soms hun grillen.

Steve Winwood.

Dé superster van deze dag was Steve Winwood. Ik had er een beetje een tweeslachtig gevoel bij na het optreden. Goed, want het was een fantastisch optreden met zeer goede muziek, en teleurstelling omdat bepaalde klassiekers niet werden gespeeld. Maar deze man heeft zoveel talent, heeft ook zoveel geschreven dat het niet mogelijk is iedereen tevreden te stellen. Spencer Davis was er in het begin en einde met Gimmy some lovin’.
Zij die zich afvroegen hoe je Clapton en Winwood op één podium zet krijgen hier het antwoord. Hij speelt absoluut perfect gitaar, en hij zingt zeer “gemakkelijk”. Het kost hem geen moeite. Als je ouder wordt vergeet je misschien al eens je tekst, maatr hiervoor had hij een laptop op het podium staan. ( Die man gaat mee met zijn tijd). De meeste tijd van het optreden zat hij echter achter zijn Hammond, en hij is echt wel een begenadigd toetsenist. Op het einde overheerst dan toch weer de idee dat je uiteindelijk deze fantastische artiest ook live hebt gezien.

Zondag zijn we wel op tijd present, en ik was niet de enige die geen noot wilden missen. En dat we ook deze keer gelijk hadden bewezen Lightnin’ Guy & the Mighty Gators.

Lightnin’ Guy & the Mighty Gators.

Ook deze Belgische opener was weer een schot in de roos. Deze jongens hebben alles wat we verwachtten: dynamiek, gevoel en veel plezier, kortom de Blues. Nummers als “Ain’t no sunshine” van Bill Withers of “Going Down” en “Cut you loose” klinken zeer bekend in de oren. Guy speelt de spreekwoordelijke pannen van het dak, zowel op gitaar als op de harp. Maar ook die andere gitarist, Lazy Arne, speelt, vooral voor zijn leeftijd, een zeer goed stukje gitaar. Guy speelt met deze bezetting nog maar een jaar, maar dat kan je er niet aan horen. Eens je de Blues hebt, geraak je er niet meer van af. Bon Ton Roulet was een waardige afsluiter.

Boo Boo Davis.

Geheel in het zwart, met hoed en al, maar wel op een zilveren stoel, zo doet Boo Boo Davis zijn ding. Hij heeft ook nog een drummer en gitarist bij, beiden in een opvallend t-shirt: No pictures en Blues Sucks, wat trouwens ook op zijn gitaar terug te vinden is. Ik denk dat ze een statement willen maken. Maar de muziek is dik in orde. De harp doet haar werk, en dat is de mensen aan het dansen brengen. Mississippi Cotton Blues of hoe noem je dat, gebracht door een begenadigd performer. Of ook nog hoe eenvoudig en mooi de Blues kan zijn. Thank you theeeeeeeeeeeeeere !!!

Roger McGuinn

Speciaal voor hem hebben ze het podium aangepast, en wat planten achter hem gezet. De man die met The Byrds de allerhoogste toppen heeft bereikt, staat alleen op het podium en heeft twee gitaren bij, één acoustische gitaar en één Rickenbacker met 12 snaren. Folk dus van iemand die zelfs heel alleen een publiek anderhalf uur weet te boeien met zijn muziek. Natuurlijk mogen een paar klassiekers als ' Turn Turn Turn' en 'Mr Tambourine Man' niet ontbreken. Maar te horen aan het aplaus dat hij kreeg waren er toch veel kenners onder het publiek. Zo zie je maar dat de organisatoren zeer goed variëren en voor ieder wat serveren.

The Derek Trucks Band

Nog niet eerder gezien, en dus waren de verwachtingen hoog gespannen. Maar Derek heeft die helemaal ingelost. Als je hem daar zo ziet staan heeft hij er precies geen zin in, maar dat lijkt alleen maar zo. De man speelt slide gitaar, en voor zover ik iets van muziek ken, ik speel namelijk geen enkel instrument, klinkt dit wel helemaal af. Als je zomaar uit je pols een song uit 'The Sound of Music' kan spelen, het ding bovendien herkenbaar maken voor het publiek, maar toch zelf er de nodige eigen inbreng in invullen, dan ben je zeer goed bezig. Een echte virtuoos, speelt met heel veel gevoel, wisselt luid en zacht, traag en snel met elkaar af, maar weet steeds de juiste 'feeling' er in te leggen. Zeker één van de, zoniet het hoogtepunt van deze editie. Dit was een ware streling voor het oor.

John Mayall

Als alles en iedereen klaar is en John het podium op kan, kan hij zijn harmonica's niet vinden. Hij verontschuldigt zich en de materiaal meester mag op zoek naar de doos met de nodige kleinnoden. Uiteindelijk kan John dan toch beginnen, geheel solo op zijn mondharmonica. Hij staat er in een onderlijfje, en met een dot in zijn haar. Maar het belangrijkste is toch zijn stem, die voor iemand van 72 nog zeer goed klinkt. Hij speelt uit zijn hele oeuvre, zowel solo als met de Bluesbreakers. ' Have you heard', 'Dream about the Blues ' om maar iets te noemen. Live klinkt het toch weer net anders en volgens mij altijd beter. John heeft ook vandaag weer zijn muziekaal genie laten zien, en vooral dat hij nog niets verloren heeft aan energie op het podium. Het vuur brandt nog steeds. Hij heeft geprobeerd om ermee te stoppen, maar gelukkig is dat niet gelukt. Afsluiter, hoe kan het ook anders, is 'Room to move'. Wij tevreden, en nu naar de drankenstand.

Soutside Johnny and the Asbury Jukes

Onbekend is onbemind heet het spreekwoord. Wel na Blues Peer is deze Johnny niet meer onbekend. Met z'n negenen op het podium waaronder vier blazers, een echte indrukwekkende formatie. Dit is echte Rhythm en Blues. Johnny speelt op de harp alsof zijn leven er van af hangt. Iedereen wordt zowat gefeatured, maar het is echt wel een geoliede machine die op het podium staat, en ze walsen het publiek plat met afwisselend opzwepende en uptempo muziek om even later een zeemzoete slow op Peer los te laten. Stil blijven staat is quasi onmogelijk, zoveel krijg je te
verwerken. Er staat vooraan dan ook een ras entertainer. Soul en Blues, we hebben ze beiden gehoord, en dat maatk van dit geheel een ijzersterke live act.

Jeff Beck

Historisch was aangekondigd. Inderdaad, het was al van 1971 geleden dat deze superster nog in ons land was. Momenteel is hij op wereldtournee, en dus is het fantastisch dat hij ook ons land (Peer) heeft willen aandoen. Blues – Rock van de bovenste plank. Soms stonden de versterkers wat te luid volgens mij, maar over het geheel ijzersterk. Als afsluiter van het festival misshien iets minder geschikt, maar dat zal hem een zorg wezen.
We hebben 25 jaar Blues in Peer gehad, ik zou zeggen op naar de volgende 25.