Blues Peer 20180715

Blues Peer 15 / 07 / 2018

-----------------------------------

Eerlijk is eerlijk ...drie dagen Blues Peer zijn met de huidige tropische temperaturen niet meer aan deze jongen & meisje besteed. Niet alleen worden wij meer dan één dagje ouder maar ook het feit dat men in tijden waarin een nieuwe lichting blues / rootsartiesten hun opwachting maken beroep doet op tribute  bands (?) en dure (rock) vogels als Van Morrison, Little Steven zal ook wel een rol gespeeld hebben. Zeker als rond hetzelfde tijdstip onder meer Nathaniel Rateliff & the Night Sweats, Steve Earle, Band of Heathens, Southside Johnny, Guy Clark Jr (!) en the Mavericks in de buurt vertoeven wekte bij ondergetekende behoorlijk wat misnoegen.... 

Gelukkig waren er wel  :

Guy Verlinde & The Mighty Gators. 

--------------------------------------------------

die  niet alleen "powered by the blues"maar ook al meer dan 10 jaren borg staan voor een stevige portie "rock & roll (on my radio)" en met hun  gesmaakte reggae versie van "Ain't no Sunshine" misschien solliciteren voor een plaatsje op Afro - Latino dat dit jaar gelijktijdig plaatsvond. Met andere woorden .....ondanks het vroege middaguur de die - hard liefhebbers van een New Orleans party grandioos op hun wenken bedienen getuigt van een vorm van sublieme klasse die zelfs bij de Rode Duivels ontbreekt. Niet loeren op de tegenaanval maar onder het (h)eerlijke mom "No Time To Waste met "Bon Ton Roulet", "Do That Boogie" en "Jump & Jive" resoluut kiezen voor de aanval ! Chapeau .

 "Country Gentleman " Albert Lee

----------------------------------------------

was wellicht de uitzondering op Cuyvers bovenvermelde country / bluegrass /  visie want de 'gitarist onder de gitaristen' en veelgevraagd studio / live muzikant liet er geen twijfel over bestaan waar hij voor zijn eigen concerten de mosterd haalt. Albert Lee  plaatste in Peer  - met behulp van een erg jonge begeleidingsband - doodleuk zijn eigen persoontje /  Telecaster in de belangstelling door te gaan grasduinen in het betere werk van Fats Domino ("I'm ready , willing / able to rock & roll") Gram Parsons ( "Luxury Liner"),  Rodney Crowell (oa : "Till I Gain Control Again"), John Stewart ("Runaway Train") een rockabilly deuntje van Carl Perkins  en zijn eigenste "Country Boy" dat dateert uit zijn 'Heads, Hands & Feet' periode (1971).

"Can your Grandpa Rock & roll Like This " ....wellicht niet, de heren van de Blues Peer pauzemuziek keken net als deze jongen vanop de eerste rij aandachtig toe en knikten instemmend  ; dit was goed ! Bijzonder jammer dat de man met zulk een verdienste voor het muziekwereldje geen bisnummer werd gegund... misschien kwam hij daarom achteraf niet opdagen voor een babbeltje, signeersessie ? 

 

The Lachy Doley Group

---------------------------------

Mijn vrees dat dit geen - spek - voor - mijn - bek is werd bevestigd. Ik hou wel van een flinke portie Hammond orgel maar dit in combinatie met de mij volstrekt onbekend  Hohner D6 Whammy Clavinet  was duidelijk van het goede teveel. Verschillende luisterbeurten links en rechts en een aantal You Tube waarnemingen hadden mij gewaarschuwd dat The Lachy Doley Group - met een enorm gedreven frontman - wel eens nefast / een "Killer" konden zijn voor mijn trommelvliezen. En inderdaad ... het startsein om een bijna lege weide badend in een blakende zon te aanschouwen, een praatje slaan met de steeds in aantal minder wordende groep vaste habitués en de aan mij persoonlijke gerichte hint ontvangen dat er leuke sacochen te koop werden aangeboden...

De overgrote meerderheid van het publiek deelde NIET mijn mening qua Lachy Doley en meteen kon de organisatie al spreken van een éérste hoogtepunt . Er zouden er nog volgen ....

 

Voor Walter Wolfman Washington & the Roadmasters.

--------------------------------------------------------------------------

was die rol alvast niet weggelegd. Een eerste indicatie was de zoektocht in mijn toch wel uitgebreide platen / cd collectie die mij leerde dat ik niets in huis heb van de uit het diepe zuiden van Louisiana afkomstige Walter Wolfman Washington. Ook in mijn geheugen rinkelde er geen belletje met de boodschap dat de brave man twintig jaar geleden al eens te gast was op het toenmalige Belgium Rhythm & Blues Festival ....(Sorry, Misjel Daniels) 

Alzo keken / luisterden wij bereidwillig , hoopvol uit naar deze tweede kans en opnieuw kon de man / band mij niet overtuigen. Zijn overigens prima funk, gospel, blues en soul repertoire deed op geen enkel moment de vlam in de pan slaan - misschien niet aangewezen bij de huidige tropische temperaturen - maar het leek wel of deze klus moest afgewerkt worden zonder veel vochtverlies. Blijkbaar was ik niet alleen met deze vaststelling want een dringend (backstage) plasje leerde mij dat behoorlijk wat heren van de nationale pers er de WK finale aan het volgen waren ....uiteraard met de nodige vakkundige commentaar. De beste stuurlui staan ...euh ... zitten  ...Juist !

Iemand die al decennia lang met stip op ons lijstje voor Blues Peer stond is : 

 Ruthie Foster.

--------------------

Van "Welcome Home" is ditmaal geen sprake want het heeft tot 2018 geduurd eer  'Phenomenal Woman' Ruthie Foster

haar opwachting maakt op de Deusterweide. "Singing the (Small Town) Blues" is de boodschap van deze 'Runaway Soul' die in  een mum van tijd een aanvankelijk afwachtend publiek met verve inpakt.  " Promise of a Brand New Day",  "It Might Not Be Right but it's alright for this girl", "Joy Comes Back to Me", Lucinda Williams  "Fruits of Labor", Pete Seeger's "If I Had A Hammer" ode's aan Sister Rosetta Tharpe ("Up Above My Head, i hear music in the air") en the Staple Singers zijn de uitgekozen juweeltjes om dit (bijna) unieke exploot tot stand te brengen.  Haar sublieme  a capella versie van Son House's  "Don't you mind people grinnin' in your face"  komt  -volgens mijn bescheiden mening - in aanmerking voor het unieke, collectieve (o)orgasme van Blues Peer 2018....

Woke up this morning with my mind stayed on freedom ...Hallelu , Hallelu , Hallelujah ....de verdienste van Ruthie Foster, Larry Fulcher / bass en Brannen Temple / drums.

Ruthie Foster, playing & living the blues ......"I Really Love You" ! 

Minpuntje : het niet respecteren van de afspraak om aanwezig te zijn bij het signeren van (de te dure) cd's onder het mom van ...zij moet haar stem sparen.

Met Mitch Woods & His Rocket 88'S

-------------------------------------------------

wordt er andere muzikale koek aangesneden.Na 31 jaar is 'Mr Boogies back in (Peer) Town'  en laat hij met  "Blue Monday", "Jambalaya", "Walkin to New Orleans, "I Want you to Be My Baby"" een meute meezing klassiekers op ons los.  'International Playboy' Mitch Woods  & band genieten duidelijk van de belangstelling voor hun boppin' "Chicken Shack Boogie", jong (?) en oud  komen uit de stoeltjes, de stramme knoken krijgen via allerhande danspasjes een verjongingskuur aangeboden ...kortom : gastheer Mitch Woods nam afscheid  met "You'll want to spend the rest of your brights, down at the house, the house of blue lights !  De boodschap valt niet in dovemansoren ....er wordt wellicht gretig op ingegaan ! 

 

Over John Hiatt & The Goners ft. Sonny Landreth.

------------------------------------------------------------------

kunnen wij kort zijn ....Goede wijn behoeft immers geen krans. Zijn al jaaaaaaaaaaren fan van 'grimas'  Hiatt en waren dan ook in alle staten toen bekend werd dat hij een dag na Bospop Weert de korte verplaatsing naar Blues Peer zou maken.  Niet per helikopter of een speciaal gekozen Mercedes maar wellicht gewoon knusjes met de toerbus.....

De huidige tournee kadert in de dertigste verjaardag van het  - ten huize deze jongen -  fantastische, grijsgedraaide album "Slow Turning". Wie heimelijk hoopte dat Ry Cooder ( binnenkort in Belgie -----wanneer komt hij eindelijk eens naar Blues Peer ?) samen met Hiatt , Kevin Blevins / drums en Dave Ranson / bass mee op de boot , vliegtuig, bus zou springen werd teleurgesteld. Maar geen droefenis alom want met 'vervanger' Sonny Landreth ( te gast op de edities '04, '14) krijg je uiteraard ook wereldklasse op het podium dat voor deze gelegenheid muzikaal werd omgetoverd tot één geweldige juke box waaruit naast de titeltrack onder meer ook de achttien karaat juweeltjes "Drive South", "Tennessee Plates", "Georgia Rae", "It Feels Like Rain", "Ride Along" te voorschijn werden getoverd. Nog steeds in combinatie met een uitstekend stemgeluid, die (h)eerlijke grimassen, de voortdurende - nooit storende - wisseling van een fiks aantal 'perfectly good guitars' en de klassieke typische John Hiatt houdingen. Respect voor de bandleden, de gedrevenheid om er nog steeds met volle overgave in te vliegen ("Riding with the King" !) maken van Hiatt anno 2018 nog steeds een gegeerde top act. Ook al huppelen zijn beentjes bij het betreden van de " Tiki Bar" niet meer zo vlot als in verleden en wordt "Memphis in the Meantime" aangewend als meezinger om het enthousiaste publiek extra in de watten te leggen, een concert van John Hiatt blijft na al die jaren nog steeds een "Bring the Family (together) " gebeuren. Have a little faith in John Hiatt ? Wat mij betreft mag men spreken van een grenzeloos vertrouwen en immense waardering. 

Minpuntje : de afwezigheid van merchandise.

Slotsom ; een bloedhete dag, duidelijk minder volk , genoten van een aantal schitterende optredens, vreemd opgekeken  tijdens de pauze's bij het  lezen van de weekendeditie van HLN waarin programmator Patrick Cuyvers enkele verklaringen aflegt die wenkbrauwen doen fronsen. Van "Jeugd vind steeds beter de weg naar bluesmuziek" en "Bluegrass is weer erg populair (refererend naar de film "The Broken Circle Breakdown") ....jammer dat  er  aan de Deusterstraat weinig of niets van te merken was. Volgend jaar  - 35 jarig bestaan - beter ? (Swa / foto's Carine)