Roadhouse

Roadhouse, Gompelhof 23 oktober 2010

Luc Gijbels, ex Pebbles bassist, besluit een stevige blues-rockband op poten te zetten. Zijn ex collega's John Verhas en Paul Eyckmans sluiten zich aan bij Luc samen met Stan Pacan.
Nu dat zegt op zich niet zoveel, maar als je de leeftijden van deze heren begint op te tellen dan kom je toch een eind. Wat ik hiermee wil zeggen is dat er heel veel talent en ervaring achter deze groep schuil gaat.
Live klinken deze mannen als geen ander, en blijkbaar gaat alles zonder moeite, behalve dan bij John die af en toe een "rare smoel" trekt.

De set van deze heren is onovertroffen. Hou je van "Nostalgie", "De goede oude tijd", "Back in time" of nog van die cliché's dan ben je hier echt wel aan het goede adres. The Rolling Stones, CCR, The Who, Eric Clapton, Bad Finger of Jimmi Hendrix en ga zo maar door, ze passeren allemaal de revue. De ene hit na de andere, en het beste is nog dat we die ook allemaal kennen. Muziek dus uit de jaren 60 en 70 met een hoog inlevings gehalte. En niet zomaar klakkeloos nagespeeld, nee hoor. Genoeg eigen inbreng om er niet zo maar copies van te maken.

De eerste set duurde ruim anderhalf uur. Ik dacht, en misschien ook nog wel meer aanwezigen, dat het hiermee gedaan was. Maar niks daarvan. Na de pauze nog zo'n setje met niets dan hoogte punten. Woodstock, White Room, Voodoo Child, Honky Tonk Woman, Sharp Dressed Man, Smoke on the Water, allemaal alsof het niets was. De Stan ging zo tekeer dat zelfs één van zijn snaren het begaf. Na een waanzinnig Radar Love kreeg het publiek als bis nummers: La Grange en Hocus Pocus. Na meer dan drie uur genieten moet ook deze avond zijn einde kennen. Voor mij mogen deze heren altijd terug komen. Ik weet zeker dat ze dan opnieuw een avondvullend programma neerzetten met andere nummers. Fantastisch gewoon.