Ryan McGarvey / Bottle Nose - Gompelhof 04112011

Gompelhof 04/11/2011
Bottle Nose  / Ryan McGarvey

Bottle Nose

In het kader van het promoten van de Belgische blues-scene mochten de heren van Bottle Nose de avond openen. En zoals we dat van hen gewend zijn deden ze dat met de nodige verve. El Branzo (Koen Brans: harmonica en zang), Swinninboy (Koen Swinnen: Bass en zang), Mr. Ruby (Ruben Vervecken: gitaar) en Mr. Sico (Johan Sikosek: drums)  hebben geen moeite om de zaal naar hun hand te zetten. Met nummers als “Can’t get even”, Too Late”, “Tick Tock” en ook nog “Messing With The Kid” mocht dat inderdaad geen probleem zijn.

El Branzo was op zijn mondharmonica in bijzondere goede doen, maar ook Mr. Ruby weet best wel waar de gitaarklepel hangt. De ritme sectie met Mr Sico en Swinniboy lijmen het geheel naadloos aan elkaar. Voor enkele nummers kregen ze versterking van een jonge saxofonist Robin Vermeulen.  Het publiek genoot van deze swingende klanken die hun kant op kwamen. “Bassman Mama” sloot na een klein uur hun optreden af, en konden we ons gaan opmaken voor Ryan McGarvey.

Ryan McGarvey

Ryan McGarvey was voor de tweede keer aanwezig in Gompelhof. In juni kon ik niet aanwezig zijn, dus mocht ik deze gelegenheid niet missen, zeker niet na de vele lovende en positieve kritieken die ik had gehoord.  Vóór het optreden had ik een kort interview met de man. Hij weet goed waar hij mee bezig is, en weet dat de weg die hij moet afleggen nog lang is.

Maar hij is zeer getalenteerd. Dat blijkt vooral uit de vele awards die deze toch pas 24 jarige Ryan al mocht ontvangen. En dat talent hebben we dan te horen gekregen. Samen met Bjorn Harme (drums) en Justin McLauchlin(Bass) speelt Ryan inderdaad de pannen bijna letterlijk van het dak. Hij schudt de riffs en de licks  uit zijn gitaar alsof hij echt nog nooit iets anders heeft gedaan. Met volle stem, zeker voor zo’n jonge man, weet hij bovendien nog een extra meerwaarde te geven aan zijn songs. Zijn gitaar solo’s zijn echt weergaloos.

Het publiek staat werkelijk met open mond en vol bewondering te kijken naar deze nieuwe gitaar-god. Met nummers als “Hey Jimi”, een ode aan Jimi Hendrix uiteraard, maar ook de “Texas Special” laat hij echt wel zien wat hij in zijn mars heeft. Bjorn en Justin moeten met momenten echt  alles uit de kast halen om Ryan te kunnen volgen. Meer dan twee uur onafgebroken muziek om je vingers van af te likken. Er komt een nieuwe cd uit begin december. Ik sta op de eerste rij om dit kleinood aan te schaffen. Wordt vervolgd in BealeStreet.be de komende maanden. (JePe)