Swing Wespelaar Vrij 18/08/2017

Swing Wespelaar Vrij 18/08/2017
30 ste Editie Blues For The People

Het was voor mij de eerste keer dat ik in Wespelaar aanwezig was, hoewel ik de andere jaren ook wel wou gaan maar er steeds iets anders de voorrang kreeg. Het is in open lucht en de weergoden moesten ons dat absoluut laten weten, wat resulteerde in een stevige regenbui juist om 19u. De heren van D-Tale, Mario Pesic (gitaar en zang), Patrick Cuyvers (Hammond & Piano), Steve Wouters (Drums) en Eric Wels (Bass), hadden daar begrip voor en begonnen een goed kwartier later. Het festival is gestart. En hoe! Blues en roots van eigen bodem nog wel. Nooit te luid, nooit te lang, en met nummers die intussen gekend zijn bij het publiek. Met nummers als “Feels Like Rain”, “Midnight Train” en “Tennessee Plates” kan je de bal eigenlijk niet mis slaan. Vooral hun versie van “Feels Like Rain” werd zeer gesmaakt door het publiek dat al talrijk aanwezig was. En laat ons eerlijk zijn, zo’n hammond is altijd een plus, en met Patick achter de toetsen is het altijd feest, en weet je ook waarom het festival “Swing Wespelaar” heet.

Jimmy Burns is van een ander gehalte. 74 is hij inmiddels deze uit de Mississippi Delta afkomstige Amerikaan. Belangrijker is echter dat hij bijna zijn hele leven al woont in Chicago. Zoals zo veel artiesten van zijn tijd, is hij begonnen als koorzanger in één of andere kerk. Twaalf was hij toen hij gitaar leerde spelen, en op zijn zestiende vervoegde hij zijn eerste band The Medallionaires.
Zijn optreden was gewoon goed, zonder meer. Blues om van te genieten. Blues met een vleugje soul en funk. Grappig vond ik wel dat ook net Jimmy kwam met “Feels Like Rain”. Gelukkig net iets anders dan bij D-Tale.

Het zwaartepunt van de avond, letterlijk en figuurlijk, lag bij Popa Chubby. Powerblues uit New York. En power die krijg je. Je kan eigenlijk moeilijk geloven dat deze “kolos” nog zo vingervlug en met zo’n passie en gedrevenheid zijn gitaar hanteert. Welliswaar gezeten op een kruk krijgt hij zonder enige moeite het publiek op zijn hand. Met “Hey Joe” is dat ook natuurlijk ook niet zo moeilijk. Een gierende en schurende gitaar, de bas en de drums die van jetje geven, en een publiek dat laat in de avond, met de nodige drankjes achterover, geniet van deze geweldenaar. Het week-end is goed ingezet.