The Bugaboos - Café Grey Corner 29/01/2011

The Bugaboos          29/01/2011        Café The Grey Corner          Deurne

Zaterdagavond, Staf en ik hadden eigenlijk niets gepland. Dit zou voor ons een lui, niets om handen, weekendje worden. Maar er circuleert  een spreekwoord: ”Hoe een dubbeltje rollen kan” en dat begrijp ik nu volkomen. Onverwachts een telefoontje van een vriend of we toch niet naar Deurne wilden komen want er speelde daar een Rhythm ‘n’ Blues bandje en die mannen stelden vandaag hun eerste, spiksplinternieuwe CD : “Get The Blues’On” (zie bij revieuws) voor.

En diegenen die mij kennen, weten dat ik een curieus mens ben, dus … wij naar Deurne.

The Grey Corner is nog één van die echte bruine rokerige typische Antwerpse muziekcafees, zo eentje met een verhoogde dansvloer (ideaal om een band te installeren en waar er dus  geregeld live optredens plaats vinden). Een café waar je de authentieke Antwerpenaar nog tegen het lijf loopt, ongeacht zijn leeftijd.

De vriend was al aanwezig toen wij toekwamen en heette ons hartelijk welkom en stelde dadelijk de band van vanavond aan ons voor: The Bugaboos. Vier sympathieke gasten (Dirk Roef/drums, Guy Grysolle/bass, Frank Dirickx/harp,vocals en Raf De Meyer/gitaar) en een mokke (Kathleen ‘Kath’ Barbiers) met een goeie stem als frontzangeres. Alle ingrediënten dus om er een ferme lap op te geven. En dat deden ze !

Na een gesprekje met Raf en Frank kom ik te weten dat de mannen onder deze bezetting reeds aktief zijn sinds 2006. De originele benaming Bugaboos (lees boegaboes) komt eigenlijk van een, niet nader te omschrijven amerikaans scheldwoord, maar was in onze contreien beter gekend als het jaarlijks terugkerend, maar helaas ter ziele gegane bluesfestival van Mol Millegem. In ieder geval, The Bugaboos are alive and kicking en dat hebben ze vanavond wel bewezen. Hun playlist is enorm lang en uiteenlopend. Weliswaar nog bestaande uit covers, maar toch net een ietsje anders. Nummers van onder andere Koko Taylor, Sonny Boy Wiiliamsen, Jimmy Reed, Muddy Waters, Willy Dixon, John Lee Hooker, Stevie Ray Vaughan, The Fabulous Thundebirds en andere grootmeesters, zelfs van Matt Scofield en Robben Ford werden in een nieuw jasje gestopt en zo aangepast dat Kath er absoluut geen enkele moeite mee heeft om deze te vertolken. Zij wordt af en toe bijgestaan door Frank, en samen vormen zij wel een leuk zangduo. Met regelmaat wordt ervoor gezorgd dat Kath even een rustpauze krijgt en brengt de band enkele instrumentaaltjes zoals: Cherry Pink, waarin Frank zich helemaal kan uitleven. Chitlin’s Con Carne en Indianola, zijn dan meer bedoeld voor gitaarfreak Raf en hij trakteert ons op enkele solo’s.

We moeten wel wachten tot het laatse nummertje vooraleer we de voorstelling van de bandleden te horen krijgen en zoals het hoort krijgen dan ook “de drummer en de basser” de gelegenheid om hun ding te doen. Hiermee laten ze het publiek kennis maken van wat ze nog meer in hun mars hebben. Telkens is dat voor ondergetekende weer een fijn moment, want ik ben gek van beide instrumenten.

Het mag gezegd zijn, het was een meer dan geslaagde gig en deze ‘vrienden’ mogen zich terecht een rythm & bluesband noemen, want dat zijn ze heus wel. Ik wens hen dan ook een fantastische toekomst toe.

Een welgemeende dank aan “de vriend”, zonder zijn verlossend telefoontje hadden wij inderdaad een luie ‘televisieavond’ gehad, gelukkig zijn er nog goeie alternatieven voor die stomme kast op het buffet. (Leen) (foto’s: Staf)

Playlist:
Checkin’ Up On Baby

Strangers Blues

Shake A Hand

Big Boss Man

I’m Ready

Blues Is A Feeling

I Ain’t Superstitious

I Got Loaded

Talk To Your Daughter

Why Get Up

Don’t Need No Doctor

Tears Like Rain

Oopin’ Doopin’ Doopin’

Cherry Pink

Pause:

Chitlin’s Con Carne

Got My Mojo Working

Baby What You Want Me To Do

Don’t Start Me Talking

What I Wanna Hear

Night Train

Voodoo Woman

I Want To Love You

Dimples

Indianola

Let Me Love You Baby

The House Is Rocking

I Believe I’m In Love

Magic Man

Bissers :

I’m Tore Down

The Blues Is My Business